Husband for Hire Series: ANGELO MAGSAYSAY, The Charming Husbando (Tagalog / Filipino)

CHAPTER 6

KASALUKUYANG pinag-aaralan ni Angelo ang mga files patungkol sa isang malawak na agricultural land sa Cavite. The land used to be a healthy and fertilized agricultural land that the owners and its farmers used it all-year round. Hindi nababakante dahil mataba ang lupa at every season ay natataniman nila ng seasoned and high valued crops. But due to the urbanization based on the businemen’s point of view of ‘advancement', residential, commercial, and industrial land are surrounding it now, which by the way also used to be a very fertilized agricultural land as well. Therefore, the land that he is handling now is, for some reason, greatly affected. Kung baga, parang nahawa ito kaya ang mga pananim ay hindi na gaanong maalwa at kaagad na namamatay o ‘di kaya'y hindi ayon sa panlasa ang resulta.

Bumuntong-hininga siya at saka ininom ang kape na nasa center table bago ikinumpara ang larawan na kuha dati mga limang taon na ang nakalilipas sa larawang kuha niya kamakailan lamang, sa parehong anggulo.

Napasinghap siya at saka nanlalim ang gitla sa noo niya nang mapagmasdang maigi ang pagkakaiba ng dalawang larawan maliban sa background ng dalawang larawan—mga puno at walang hanggang palayan sa unang larawan samantalang bahayan at factory naman sa ikalawang larawan.

“D*rn it! The irrigation system!” aniya sabay tampal ng palad sa ibabaw ng lamesa nang ilagay niya ang dalawang larawan sa ibabaw no'n.

Muli niyang kinuha ang mug ng kape ng at ininom ang natitirang laman niyon at saka hinanap ang updated na areal shot ng lugar. The northern part of the place was turned into residential area while the eastern part has two or three plantations or factories. Binasa niya ang ilan pang impormasyon ukol sa lupa bago nagpakawala ng hininga.

Kinuha niya ang telepono at saka tinawagan ang manager niya na sa mga oras na iyon, sigurado siyang tulad niya ay nagpupuyat din para sa hawak nitong dalawang agricultural land na malapit din sa hawak niyang lupa.

“Hello, Tom,” bati kaagad niya rito. Tom is a good friend of his father.

“You got me. Alam mong bukas na natin kailanganc mai-submit ang proposal para i-keep ang lupa na hawak Matin. Did you find anything about the Mondragon’s land?” usisa nito. Narinig pa niya sa background ang pagtipa nito sa keyboard ng computer.

“Yes. I found the source why the crops are no longer of high value,” lahad niya.

Narinig niya ang pagtigil nito sa pagtipa. He got Tom's interest.

“Go ahead…” anito.

“It's the land itself. It's not fertile and rich enough for cultivation…” umpisa niya.

“Well, we know that already. Kaya nga hindi na high-quality ang mga ani—”

“Yes, I know. What I mean is, yes, we know that it is because of the declining value of the land but the question is why,” pagsang-ayon niya.

“Okay, I'm all ears,” anito.

“The land is surrounded by urbanized land area and we all know that somehow, this affects the healthy land nearby. However, if an agricultural land continuously produces crops all-year round just like how it used to, then, my prediction is that, it will go back to be healthy again. All it needs is cultivation and proper irrigation system which it lacks now,” paliwanag niya.

“That's impossible, Angelo. The land is huge and we saw the irrigation system surrounding the land,” kontra nito sa sinasabi niya.

“Yes, there is an existing irrigation but the water sources—the river and the motor water pump are both located from the northern and Eastern part of the land ,” pahayag niya.

“Okay, go on.”

“Can we test the water from that irrigation? Ayokong maghinala pero I feel like that water system has something to do with the declining value of the land for crops. I don't know… maybe it’s intentional or maybe the water system needs to be treated already. I don't know. The fact that the so many land developers are eyeing on that land is making me suspicion ins some way,” paliwanag pa niya.

Narinig niya ang pagpapakawala nang malalim na hininga ni Tom.

“Alam mong hindi madali ‘yang sinasabi mo, Angelo,” sabi nito.

“Two days, Tom. All I need is two days more to finalize my report,” aniya. Siya na ang humigot ng hininga. He needs to convince Tom. “Look, the Mondragons are one of the few agricultural land owners who are really keen of keeping the land for their farmers instead of selling it for urbanization. That is why they approached us as their last resort and to give them more reason to keep their land and improve its health. We need to find a reason for them to hang on to that land, Tom,” pangungumbinsi niya sa manager niya.

Muli itong nagpakawala ng hininga.

“Are you sure, you will be able to find out everything you need to know within two days?” tanong nito na nakapagpangiti sa kaniya.

“Yes, two days, Tom,” kumpirma niya.

Marahas na nagpakawala ng hangin si dibdib ang matandang lalaki sa kabilang linya bago sumagot.

“Okay, okay. ine. Make sure everything is in order after two days. Let's save one land at a time, all right?” pagsang-ayon nito.

“Yes! Thanks, Tom!” masayang sambit niya.

“Matulog ka na, umaga na,” natatawang saad nito sa kaniya.

“Mana ako sa ‘yo, eh. Anyway, get some sleep. I'll pass by the office tomorrow at lunch time,” aniya at saka pinindot ang end button bago ibinababa ang cellphone niya sa lamesa, sa ibabaw ng mga papael na mangkalat doon, nang magpaalam na ito.

Nakangiti siyang tumayo at naglakad na patungo sa kusina para muling magsalin ng kape sa mug niya mula sa coffeemaker, ngunit naantala ang patuloy na paghakbang niya nang tumunog ang cellphone niya.

Kunot ang noo siyang pumihit bago ngumiti nang balikan niya ang cellphone niya habang sinisipat ang wristwatch niya. Lampas ala-una na nang madaling-araw.

Nang makuha nang tuluyan ang cellphone ay lalong lumalim ang mga gitla sa kaniyang noo. Ang akala niya kasi ay muling tumawag ang manager niya na si Tom at baka may nalimutan lang sabihin sa kaniya, pero sa halip ay isang unregistered number ang lumabas sa screen niya.

“And who will call me after midnight?” tanong niya sa sarili bago sinagot ang tawag. “Hello? Angelo Magsaysay, speaking,” pakilala niya sa pag-aakalang isang kliyente o may kinalaman sa mga requests sa mga hawak niyang lupain ang caller. Subalit nakaraan na ang halos tatlumpung segundo ay hindi pa rin nagsalita ang nasa kabilang linya. “Hello? Hello?” ulit niya at saka niya narinig ang beep sound na senyales na binabaan siya ng tawag ng nasa kabilang linya. “Another prank?” aniya. Mukhang nabiktima na naman siya ng prank call pero this time, talagang tinaon pa na madaling araw? Mabuti na lamang at gising pa siya at hindi nasira ang tulog niya.

Iiling-iling niyang muling ibinaba ang telepono sa ibabaw ng mga files sa lamesa at saka naglakad nang wala sa loob siyang napatigil. The number was familiar that he turned around again and checked a number from his phone book.

And boy, oh, boy! Blessed that he's got a good memory and he has a gut feeling that the caller is someone her knew from the past. Someone he will never ever forget. Someone he used to love… so much.

“Miracle,” he whispered then suddenly smiled without even realizing it while staring at the number on his phone. He then heaved a sigh of excitement then bit his lower lip and shook his head. He's a fool! "D*mn you, Angelo! Nalimutan mo na ba na niloko ka niya? You should be upset and disgusted! How could she even have the nerve para tawagan ka?" paalala niya at pangungumbinsi sa sarili.