HANNA's POV
“Kung gaano ka natakot dati sa mga taong nanamantala sa’yo . . . ‘yun na ‘yon ang nararamdaman ko sa’yo ngayon, Gino. I'm so sorry."
A hurtful expression takes over him, like I’ve just stabbed him straight through the heart.
“Hanna.” He’s shaking his head, like he can’t process what’s happening right now. Na ito na talaga ang desisyon ko at ito ang mas makakabuti sa amin.
Pinanood ko siya sa marahan niyang pagbangon. May luha sa mga mata niya nang buhatin niya si Rain dahil hindi ko namalayang nagising pala ito dahil sa iyak namin pareho. Mabuti na lang din ay sarado ang pinto ng kwarto, kung hindi ay baka pati sila mama at papa ay sumugod na rito kung sakaling narinig nila kami. Pero alam kong sa pagkakataon na ‘to ay hindi dahil hindi gano’n kalakas ang iyak namin ni Gin
