GINO’s POV
BITBIT ang backpack ko, lumabas ako sa kwarto ni Hanna na sobrang bigat ng dibdib at mga binti. Parang ayaw humakbang ng mga paa ko palayo. Parang ayokong iwan ang anak ko dahil sa oras na umalis ako rito ngayon, hindi ko alam kung kakayanin ko pa ang mga susunod na araw sa buhay ko.
Napahinto ako sa terrace nila nang maabutan ko ro’n ang mga magulang niya. Agad din silang napatayo nang makita akong palabas, umiiyak at bitbit na ang gamit ko.
Pinagmamasdan ako ng mama ni Hanna, pero ang papa niya, hindi ako magawang tingnan.
But now, I understand kung bakit gusto nilang maghiwalay kami ni Hanna. Ngayon ko naintindihan ang pakiramdam matapos akong tanungin ni Hanna kung ano’ng ipapayo ko sa anak ko kung sakaling maranasan nito ang tulad ng naranasan niya sa ‘kin.
I finally
