Naghintay ako ng ilang minuto na sabihin niyang biro lang. Na nagbibiro lang siya. Pero nang bumukang muli ang kan'yang bibig ay namilog na ang mga mata ko. Hindi ko inaasahang iba ang sasabihin niya!
"Paano kong oo?" Humakbang siya palapit sa akin. Bahagyang napatalon ang balikat ko nang ilapat niya ang dalawang kamay niya roon.
"Paano kong mahal pa nga kita, Terese? Paano kung hindi naman talaga nawala?" mababa ang boses na sabi niya. Na sa sobrang baba ay halos mamaos siya.
Nanginig ang labi ko. Hindi ko alam kung anong itutugon ko. Masyado pa akong gulat para makapagsalita. Ang tanging nagawa ko lang ay ang salubungin ang mga mata niyang punong-puno ng emosyon.
"Mahal pa rin kita..." aniya. He cupped my face. Iniiwas ko agad ang mukha ko mula sa pagkakahawak niya.
"P-paano si Vani
