”Bakit?”
Bakas sa boses niya ang sakit. "Bakit?" balik tanong ko sa kanya.
Humakbang siya palapit sa kinatatayuan ko. "Anak ko ba ang mga batang iyon?”
Hindi ko alam kung anong isasagot ko sa tanong niyang iyon, ayan ang pinaka kinatatakutan ko na mga tanong mula sa kanya. "Hindi." maikling sagot ko.
"You keep on denying! Ngayon na nakita na ng dalawang mata ko na totoo nga na may mga anak tayo! Bakit Jergen!"
Galit lang ang tanging nakikita ko sa mga mata niya ngayon. "ANAK KO LANG KOJIC!" hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko kaya napasigaw na talaga ako.
Ang kapal ng mukha niyang angkinin ang mga anak ko. "ANAK KO DIN SILA!"
TUMAWA AKO NG PAGA. "ANG KAPAL DIN NG MUKHA MO! WAG MONG ANGKININ! WALA KANG KARAPATAN!"
Sumabog na ang galit na pilit kong itinatago sakin kaloob lo
