Naalimpungatan akong mabigat ang pakiramdam. Dama ko ang pamamaga ng aking mga mata dahil sa magdamag na pag iyak. Kahit anong pigil ko ay ayaw magpaawat ng mga luha ko sa pagbuhos. Ang sakit ay nanatili pa rin sa puso ko na kahit ilang beses ko mang daanin sa pag iyak ay hindi pa rin nababawasan! Hindi pa rin matanggap ng isip ko na wala na ang isang anak ko! Parang kailan lang nararamdaman ko pa ang paggalaw nila sa loob ko pero sa isang iglap ay bigla na lang nawala ang isa sa kanila. Ni hindi ko man lang siya nahawakan, kahit ang pag iyak niya ay hindi ko man lang narinig! Bilang isang inang pinagkaitan ng pagkakataon na makita at mahawakan ang anak ay napakasakit nun para sa akin! Marahil sa ibang hindi pa nararanasan ang kalagayan ko ngayon ay iisipin nilang napakaover acting ko, ngu
