VIVIAN DE VERA
Medyo nakakaramdam na ako ng hilo dahil naparami na ako ng alak na nainom. Hindi ako pinilit ni Wynter na umuwi, bagkus ay tinabihan lang niya ako at tumitipa lang sa kanyang phone.
But, I’m already bored.
“Hey.”
“I have a name,” malamig niyang saad habang patuloy sa pagtipa sa screen ng phone niya.
Sumimangot ako. Inabot ko ang bote ng alak at sinalinan ang baso ko.
“It’s lonely to drink alone.”
“We should go home then.”
“Huwag mong sabihin na madali kang malasing kaya ayaw mong uminom.”
Huminga siya ng malalim at tinago ang cellphone sa bulsa. I finally got his attention.
He leaned to get closer to me. “Don’t test my patience, kitten.”
“I don’t care if I got a zero point with your patience test. I can say what I want.”
Umayos itong muli ng upo at sumadal sa upu
