Nanlaki ang mga ni Vita ng makitang mataas na ang araw. Agad siyang tumayo at naligo. Mabilis ang naging galaw niya dahil male-late na siya sa trabaho niya sa hotel. Agad niyang kinuha ang mga gamit niya saka naglakad ng mabilis.
“Aalis na ako, Da—” Bigla siyang napatigil saka napatingin sa lamesa.
Nakaramdam na naman siya ng lungkot ng maalala na nasa hospital pa pala ito ngayon. Napabuga siya ng hangin. Nasanay na kasi siyang nagmamadali at nagpapaalam sa daddy niya. Napakagat-labi siya dahil maiiyak na naman siya.
Huminga siya ng malalim at napatingala para pigilan ang pagbagsak ng mga luha niya.
“Kaya mo ‘yan, Vita. Isipin mo na lang na nasa isang bakasyon ang daddy mo.” Isang malakas na pagbuga ng hangin ang ginawa niya saka ngumiti. “Kaya mo ‘to!” Pagpapalakas loob ni
