Chapter 42

2008 Words

Tumitibok ang puso ko, nakakakita ako, nakakalakad pa kahit para akong bata na first time nakahakbang, I do think that those things are enough for me to keep on living even if I can barely remember what exactly had happened. The sun sets for the 4th time after I woke up from a deep sleep, at least that's how Eric described it. I've been watching this scenery every dusk while sitting on the white sands of the beach. I don't know why, pero sa t'wing nakikita ko kasi ang sky turning gold, 'di ko maipaliwanang 'yong saya na nararamdaman ko.  “Ate, Riley!” Lumingon ako sa boses ng bata na nakita kong tumatakbo papunta sa'kin. “Buknoy! 'Wag ka tumakbo baka madapa ka.” “Ayos lang, ate! Sasaluhin mo naman ako 'pag nahulog ako sa'yo, 'di ba?” Humagikhik siya habang pinamumulahan ng pisngi.  “O

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD