Nakatihaya nang higa sa kama si Theo. Nakaunan ang ulo niya sa kanyang kanang braso na nakapatong naman sa unan habang nakatitig ang kanyang mga mata sa kisame. Gising na gising pa rin ang diwa niya at hindi siya dinadalaw ng kahit kaunting antok dahil patuloy pa rin sa kakatakbo sa kanyang isipan si Ronnie, tila walang kapaguran ang bawat hibla ng utak niya at kung may paa lang ito, malamang ay hapong-hapo na ito sa kakatakbo ngunit siguradong hindi pa rin ito titigil sa pagtakbo.
Lumipas ang mga minuto ay nagbuga ng kanyang hininga si Theo. Hindi na niya maintindihan ang sarili, mistulang mababaliw na siya sa kakaisip kahit na ayaw na niya, litong-lito at gulong-gulo sa kung ano ba itong nangyayari sa kanya.
Kung dati ay si Ronnie ang hindi maintindihan ni Theo at gulong-gulo siya sa m
