The Girl He Lost

CHAPTER 19: KEILEE'S WHERE ABOUT

RIVER'S P.O.V

THROWBACK

It's been a week, but I still can't trace where Keilee and our children are because someone is blocking Seven from finding them, and until now we can't identify who is behind it or who is helping to hide Keilee.

"Still no news from Raji?" I asked Seven

"It seems like Keilee didn't leave the country because her name or face is not on any airport or ship." He replied

"Nasaang lupalop naman sya ng pilipinas ngayon?" Kunot noong tanong ni Red

"Ayan nga ang inaalam natin ngayon di ba." Sagot ko naman sa kanya

"And what are you going to do once you find Keilee and your kids?" Red asked

"I honestly don't know. It's more important to find them now and see what happens next." I answered

"I also can't think of anyone else who could help Keilee hide except for that family." Sambit naman ni Seven

"That family? What do you mean by that?" Kunot noong tanong ko sa kanya

"Ang mga Lamiere." Nakangising sagot naman nito sa akin

"Kung meron mang pwedeng tumulong kay Keilee na magtago ay walang iba kundi ang kambal na Lamiere, as far as I know they are really close to each other" he explained

Right, I remembered that one of them was with Keilee at the time that Marina got lost.

"Where can I find them?" I asked Seven

"Nasa Makati ang kumpanya nila" mabilis nitong sa akin.

Matapos kong marinig ang sagot na iyon ni Seven ay wala na akong sinayang na panahon at agad kong kinuha ang coat ko at mabilis na lumabas sa akin opisina at nagtungo sa parking lot.

TWO HOURS LATER

Matapos kong marating ang kumpanya ng mga Lamiere ay agad akong sinalubong ng iilang tauhan nila rito

"Sir" said the girl who is wearing a black suit

"Get out of my way, hindi nyo ba ako kilala?" Taas kilay kong tanong dito

"Imposibleng hindi namin kilala ang isang sikat na River Collymore, sir." She replied in a cold tone

"I'm here to meet your boss, where is Hunter Lamiere?" Sambit ko

"I know that already Mr. Collymore" she said

"What?" Kunot noong tanong ko naman

"My brother already informed me about your arrival" anong pinagsasabi ng babaeng ito?

"Your brother?"

"His name is Sid Buenafuerte"

"What?! Kapatid mo si Sid?!" Singhal ko sa gulat

"Please follow me Mr. Collymore, hinihintay na kayo ng boss ko" pag-iwas nito sa tanong ko.

Hindi na rin ako nagsalita at sinundan ko na lamang ito.

SEVERAL MINUTES LATER

"Andito na po tayo" aniya ng secretary ni Hunter nang huminto ito sa tapat ng isang itim na pinto.

Ito ang unang beses kong makapasok sa kumpanya ng mga Lamiere, well, I can tell that they have at least a taste when in come to interior designs.

KNOCK! KNOCK! KNOCK!

"Come in" rinig kong sambit ng isang pamilyar na boses mula sa kabilang bahagi ng pinto.

"Please, come in." She said as she opened the door for me.

Kaagad naman akong pumasok sa loob at nang makapasok ako ay hindi ko inaasahang makikita ko rin si October dito na kausap si Hunter

"Oh, if it's not Mr. River Collymore. It's nice to meet you again, it's been two years since then" aniya ni Hunter at ngumiti sa akin, kung tatanungin nyo ako kung anong klaseng ngiti ang ipinapakita sa akin ni Hunter ngayon ay masasabi kong hindi bukal sa loob nya ang hayaang makapasok ako sa opisina nya

"Cut that crap, where's Keilee?" Sambit ko naman

"Haste make a waste ba?" Sagot naman nya sa akin

"I know that you know where is she right now, sabihin mo na kung saan mo tinatago sila Keilee" sambit ko

"Sa tingin mo ba ay papapuntahin ko dito ang matalik na kaibigan ni Keilee kung alam ko kung nasaang lupalop sya ng pinas ngayon?" Aniya Hunter sabay turo kay October

"Saang impyerno naman galing ang balitang nasagap mo na alam ng taong ito kung nasaan si Keilee ngayon?" Nakangising tanong ni October sa akin

"Where's your twin brother?" Pag-iiba ko ng tanong

"He's not here, nasa business trip. Why do you want to see him? Are you suspecting Chasen that he knows where Keilee is?" Sambit ni Hunter habang nakakunot ang kanyang noo

"Bakit kailangan mo pang magtanong sa amin, di ba ikaw si River Collymore? The most popular and powerful man in the Philippines, kaya bakit hindi mo mahanap yung taong gusto mong mahanap?" Nakangisi nitong tugon

"Don't f**k with me, I'm being serious here" I said

"Seryoso rin kami, hindi namin alam kung nasaan si Keilee, at isa pa kahit alam namin kung nasaan sya, sa tingin mo ba ay sasabihin namin sayo? You must be crazy for thinking that we will help you find her" October smirked at me

"Fine, kung ayaw nyo sabihin... Then be it, and let's see what will gonna happen." Sambit ko bago ko talikuran ang mga ito at maglakad palabas

"Sir!" Tawag sa akin ni Sid habang tumatakbo ito papalapit sa akin

"What?" Tanong ko nang makalapit ito sa akin

"What happened?" He asked

"It seems like they don't know where Keilee is, and that's why they can't answer me, or they know but they just don't want to tell me." I answered

"So what are you planning to do now, sir?" Tanong pa ni Sid

"Contact Aldrich and tell him that he needs to come to my office today because we have something important to discuss." I ordered him

"Or, more likely, you have a job for him?" He said

"Exactly." I seriously replied to him before I got into my car.

THREE HOURS LATER

KNOCK! KNOCK! KNOCK!

"Come in"

"Sir, andito na si Aldrich" aniya Sid

"Let him in" utos ko sa kanya

"Good afternoon, Mr. Collymore" bati sa akin ni Aldrich nang makapasok ito sa aking opisina

"Good afternoon, Aldrich" bati ko naman sa kanya pabalik

"Have a sit" dagdag ko pa dito

"So what is the important thing we need to talk about?" He asked

"I want you to do this job. I want you to put her face all over the news, and I want the whole Philippines to see news about her." I answered him at the same time I placed a few pictures of Keilee in front of him.

Saglit na hindi nakapagsalita si Aldrich nang makita nito ang mga picture ni Keilee, nakakunot ang noo nito na para bang naguguluhan sa mga sinabi ko at hindi alam ang isasagot sa akin

"W-who i-s s-she?" Utal utal nyang tanong

"Don't worry because I'm ready to pay you no matter how much as long as you do what I ask you to do" seryosong sambit ko sa kanya

"Ehem... Mr. Collymore, baka hindi lang tayo nagkakaintindihan dito, Mr. Collymore" aniya Aldrich

"What do you mean?" Kunot noong tanong ko naman sa kanya

"Isa akong news writer at hindi isang under dog, nagsusulat ako ng balita para sa mga tao at lahat ng isinusulat ko ay katotohanan lang kaya kung hindi mo sa akin sasabihin kung ano ang dahilan kung bakit hinahanap mo ang taong ito ay hindi ako pwedeng magsulat tungkol sa kanya dahil una sa lahat wala akong alam na impormasyon patungkol sa taong ito" paliwanag nito sa akin

"Her name is Keilee Raven, and she is hiding two things from me that I need to see. I am willing to give a reward to anyone who can provide information on where Keilee is in the Philippines right now." I explained

"Hiding two things?" Kunot noong tanong ni Aldrich

"You don't need to know what the two things are because the important thing is that you have to do what I tell you." I said

"Okay fine" he said

"You know what? It's up to you what you put in the news." I said

"What?" Hindi nito makapaniwalang tanong

"You heard me, right?" Taas kilay ko namang sambit sa kanya

"What do you mean na ako na ang bahalang maglagay ng balita tungkol sa kanya?" Kunot noong tanong ni Aldrich

"You heard me" seryosong sambit ko dito

"You're just joking, right?" He asked

"Do I look like a funny person?"

"You're literally asking me for the impossible." Said Aldrich

"Then, make it possible" I said

"How?"

"Sino ba ang news writer sa ating dalawa?" Sarkastiko kong tanong sa kanya

"Ayokong makabangga ng bigating tao, Mr. Collymore, mahal na mahal ko ang trabaho ko" paliwanag nito sa akin

"Kung wala ako, wala ka rin sa trabaho mo ngayon" sabi ko naman na kanyang ikinagulat

"Alam kong dahil sayo kung bakit ako nasa trabahong ito pero pakiramdam ko ilegal 'tong pinapagawa mo sa akin ngayon" tugon ni Aldrich

"Una sa lahat hindi ilegal ang ginagawa mo, pangalawa ay tinutulungan mo lang akong mahanap ang taong gusto kong mahanap" paliwanag ko rin sa kanya

"Pero kahit wala ang tulong ko ay kaya mo namang mahanap ang taong ito di ba?"

"Sa tingin mo ba ay ipapatawag kita kay Sid kung kaya kong mahanap itong taong ito?"

"What do you mean?" Kunot noong tanong nito

"Someone is helping her hide from me so I can't find her. I've been looking for that person for a week or two, but I still can't see her, and I'm sure someone is backing her up—an influential person to hide from me. That's why I called you—so I could find that person faster." I explained

"Edi may mababangga nga talaga akong bigating tao kapag nagsulat ako ng article tungkol sa taong 'to" sabi ni Aldrich

"You have nothing to worry about because I ordered you." I smirked at him

"Buti naman at nagkakaintindihan na tayo dito... Aalis na ako" aniya Aldrich at kasabay nito ang kanyang pagtayo mula sa kanyang kinauupuan

"Escort him, Sid" utos ko

"Yes, sir" mabilis nitong sagot sa akin at mabilis na sumunod kay Aldrich palabas ng opisina ko

"Anong ginagawa ni Aldrich dito?"

"Kayla?" Kunot noong sambit ko nang bigla na lamang itong sumulpot galing kung saan

"Bakit parang lagi ka na lang nagugulat tuwing nakikita mo ako?" Naguguluhang tanong nito sa akin

"It's not like that" I said

"Then, what?" She asked

"It's because you're supposed to be in your office, not in my office" I answered

"Bakit? Masama bang bisitahin kita?" Nakangising tanong ni Kayla

"Hindi, pero alam mong maraming mata ang nakatingin sa atin, lalo na sayo" maiksing paliwanag ko naman sa kanya

"You mean, the media?" Patanong na tugon nito sa akin

"Exactly" sagot ko

"I don't care about them"

"But I do care"

"Really?"

"You know we both have reputations to take care of, so people shouldn't see us together all the time." I said

"I mean, we're not doing anything else right; we're just hanging out with each other and nothing more, so why do we have to worry about the paparazzi seeing us?" She smirked at me

"You must have seen all the headlines and news about the two of us these past few years, right? I don't want that to happen again."

"You used to have no use for such things, right?"

"Now is different. I hope you know that." I said

"Look, I'm just here because I need to tell you something." She said as she walked closer to my table and sat down.

"And what do you have to tell me?" Tanong ko naman sa kanya ng hindi man lang ito tinitignan dahil abala rin ako sa aking ginagawa sa aking computer

"I hope you are aware that we are both invited to a ball next month, and since we are both invited to that party, I thought, why not just be partners that night? How does that sound?" She explained

"Oh, right."

"Naalala mo?"

"Yeah, thanks for reminding me" sambit ko nang harapin ko na ito

"So, ikaw na ang magiging date ko sa gabing 'yon?" Nakangiting tanong nito sa akin

"No." Diretsong sagot ko naman sa kanya na ikinawala ng ngiti sa kanyang mga labi

"What?" Tanong ni Kayla na para bang hindi makapaniwala sa kanyang nakuhang sagot mula sa'kin

"I said, no" ulit ko sa aking sagot

"B-but w-why?" Utal nyang tanong at muling tumayo mula sa kanyang pagkakaupo sa aking lamesa

"Because, why not? I already have someone in mind to be my partner that night." I explained

"Who?" Seryosong tanong nito

"It's none of your business."

"Alam mo, River, parang ang laki ng pinagbago mo" aniya Kayla na nagpakunot ng noo ko

"What do you mean?" Tanong ko sa kanya

"What do I mean? Subukan mo kayang tumingin sa salamin para makita mo ang sarili mo... You've lost a lot of weight, and I don't know the reason why you're like that, and another thing is, before, you were so quick to answer all my calls, but now I have to come to your office just to talk to you."

"And that is also none of your business."

"Really? I'm just concerned about your health." Seryosong sambit ni Kayla

"I mean, there's nothing going on between us, so there's no point for you to be so concerned about me and talk to me like you were my wife." Sabi ko naman na syang ikinagulat ni Kayla

Hangga't maaari ay kailangan kong iwasan si Kayla o di kaya ay tratuhin ito gaya ng trato ko sa ibang tao habang patuloy kong hinahanap si Keilee... Alam kong isa si Kayla sa mga naging rason ni Keilee para itago nito sa akin ang mga anak namin at ayokong makita ni Keilee ang ganitong mga eksena once na mahanap ko na sya.

"You know what, I'm done." Sambit nito bago maglakad palabas ng opisina ko

SEVERAL WEEKS LATER

RING! RING! RING!

"Hello?"

"Hey dude, where are you?"

"I'm in my office right now, why?"

"Open your laptop or your computer or whatever gadget you have right now"

"What for?"

"I will send you something"

"Pwede mo akong diretsuhin, Seven, hindi yung nagpapaligoy-ligoy ka dyan"

"Dude, sa tingin ko ay nahanap ko na si Keilee"

"WHAT?!"

"Calmn down, hindi pa ako sigurado kaya nga ise-send ko sayo yung location para ikaw na mismo ang mag-check"

"Send me the location now"

"Done"

"Paano mo 'to nakita?"

"May nagpadala lang sa akin, hindi ko alam kung sino, sinubukan kong i-track yung taong nagpadala sa akin nito pero hindi ko sya ma-track, instead nagka-virus pa yung computer ko"

"Natanggap ko na, salamat Seven"

"Basta ikaw"

"Ako na ang bahala dito"

"Okay, bye"

"Bye."

TOOT!

"Sid, are you there?"

"Yes, sir?"

"Prepare my car, may pupuntahan tayong lugar" utos ko sa kanya

"Saan naman, sir?" Tanong nito sa akin

"Sa tingin ko ay alam ko na kung nasaang lugar si Keilee ngayon" mabilis kong sagot sa kanya

"Ihahanda ko na po ang sasakyan ngayon" tugon nito sa akin at mabilis na naglakad paalis habang ako naman ay tumayo na mula sa aking pagkakaupo upang sumunod kay Sid

Nang makababa ako sa parking lot at makapasok sa loob ng kotse ay bigla na lamang akong nakaramdam ng kaba, but at the same time ay excited ako, hindi ko alam kung ano ba itong nararamdaman ko dahil pati ang mga kamay ko ay nanginginig at nanlalamig sa di ko malamang dahilan. Nagkakaganito ba ako dahil makikita ko na si Keilee? Ni hindi pa nga kami sigurado kung nandoon ba talaga sya sa lugar na iyon, kaya bakit ganito ang nararamdaman ko? I'm so confused! f**k!

"Sir, I told Ricky to go there first to look at the place and check it." Said Sid while driving

"Good" I replied

Matapos ang ilang oras ng pagbyahe ay narating na rin namin sa wakas ang lugar na sinasabing pinagtataguan ni Keilee, sobrang tahimik ng lugar, para bang isang abandonadong subdivision dahil sa parang walang buhay ang kulay ng mga bahay dito pero mapapansin mong may mga nakatira dito dahil sa iilang kotse sa paligid

"Must be a private subdivision" sambit ko sa aking sarili

"Sir!" Tawag naman sa akin ni Ricky habang papalapit ito sa akin

"Anong balita?" Tanong ko sa kanya nang makalapit ito sa'kin

"Sarado yung buong bahay, sir, sobrang suspicious dahil pati yung bintana sa likod ng bahay ay nakasara din" mabilis na sagot sa akin ni Ricky

"As in, hindi nyo nakita yung loob ng bahay?" Kunot noong tanong ko

"Kanina may isang matangkad na lalaki ang lumabas" aniya Ricky

"Namukhaan mo ba kung sino yung lalaki?" Tanong ko pa

"Hindi po, naka-cap kasi kaya hindi ko nakita yung mukha nya" mabilis nitong sagot

Lalaki? May kasamang ibang lalaki si Keilee? Sino naman ang lalaking iyon? Tatay ng mga anak nya? Hindi, hindi, imposibleng tatay ng mga anak nya iyon dahil ako tatay nila Marina.

"Ano na ang gagawin natin, sir?" Tanong naman sa akin ni Sid

"Ano pa nga ba? Edi babawiin ko silang lahat" nakangising sagot ko naman sa kanya

"Lead the way, Ricky" dagdag ko pa

AFTERWARDS

"So, ito na yung bahay?" Tanong ko kay Ricky

"Yes, sir" sagot nya sa akin

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at nag-doorbell na ako dito... Lumipas ang ilang segundo ay walang sumasagot dito kay inulit ko ang pagpindot sa doorbell at kasabay nito ang isang pamilyar na boses at tunog ng may nagbukas ng lock ng pinto.

"Saglit lang naman di ka ba makapaghi-------RIVER?!"

It's Keilee...

"Long time no see... Keilee" I said as I maintained my posture.

"WHAT THE f**k DO YOU WANT?!" Singhal ni Keilee at kasabay nito ang pagtangka nyang isara ang pinto ngunit mabilis naman itong napigilan ni Carl, isa sa mga tauhan ko

"AAHH!" Inda ni Keilee sa sakit nang matumba ito

"Mommy! Are you okay?"

That's Marina and Nile...

I don't know what to do or say now that I'm in front of them. I want to hug them, but at the same time, I'm afraid to touch them. I feel mixed emotions at this time, and my mind is getting blank.

"What the f**k are you doing here?" Tanong sa akin ni Keilee, halata sa mga mata nito ang kanyang malaking galit sa akin

"I'm taking back what's mine, what else do you think?" Seryosong sagot ko naman sa kanya

The f**k are you saying, River?! Anong kinukuha mo pabalik?!

"Walang sayo, River" aniya Keilee

"Really?" Saad ko, hindi ko na alam ang iba kong sasabihin sa kanya kaya lumabas na lang ako at sinenyasan ang mga tauhan ko na dalhin sila sa kotse

"Let go of my kids!" Sigaw ni Keilee

"Let go of me!" Rinig ko namang sigaw ni Marina

"Let go of my sister, you bad guys!" Nile shouted

Pilit na kumakawala si Keilee mula sa pagkakahawak ni Carl, gusto kong pakawalan si Keilee pero hindi ko alam kung ano na ang susunod na mangyayari kapag pinakawalan ko sya, ito na lang yung nakikita kong paraan.

"MOMMY! MOMMY! MOMMY!" Malakas na sigaw ni Marina habang nagpupumiglas at umiiyak.

"What are you doing?!" Tanong pa ni Keilee

"Get them inside my van" Utos ko sa kanila habang ako ay nauna nang pumasok sa loob

"MOMMY!" Sabay na sambit nila Marina at Nile nang makayakap ito kay Keilee

"Sshh! Mommy is here, don't be scared, mommy is here" pagpapakalma naman nya sa dalawa

"You lose weight" sabi ko nang mapansin kong parang pumayat ito kaysa noong huli ko syang makita. She must have been under a lot of stress.

"The F you care?" Taas kilay naman nyang sagot

"Curse me all you want, but you cannot deny the fact that your game is over now" I smirked at her trying to act cool

"Oh yeah, I will" sarkastiko nya namang tugon sa akin

"Hiding won't get you anywhere" I said

Matapos kong sabihin iyon ay hindi na ako sinagot ni Keilee, dahil na rin siguro na alam nya sa sarili nya na kahit saan mang lupalop pa sya ng mundo magtago ay mahahanap at mahahanap ko sya.

ONE HOUR LATER

"Get your hands off to my kids!" Singhal ni Keilee sa mga tauhan ko

"Let them go" utos ko naman

"Mommy"rinig kong mahinang tawag ni Marina kay Keilee

"Don't worry, sweetie, I won't let anything happen to you and Nile" aniya Keilee

Dinala ko sila dito sa villa ko kung saan ay minsang tumira rin si Keilee.

"Get the kids upstairs" utos ko kay Ricky at Sid na mabilis naman nilang ginawa

"What do you think you're doing?!" Galit na tanong ni Keilee sa akin ngunit hindi ko pinansin ang tanong nyang ito

"We need to talk" maiksing sabi ko

"Fine, tutal wala na rin naman akong ibang mapupuntahan... Nile, Marina, sumama muna kayo sa kanila at babalikan na lang kayo ni Mommy, okay?" Aniya Keilee at binigyan ng halik ang magkambal sa kanilang noo

5 MINUTES LATER

"What do you want from us?" Taas kilay nitong tanong sa akin

"I want my kids back" seryosong sagot ko naman sa kanya

"You're kids? Are you kidding me? Wala kang anak!" Singhal ni Keilee sa akin

"Hindi mo sila kayang palakihin ng mag-isa ka lang" sabi ko

"Really? Ano bang pake mo sa buhay ko? Sa buhay naming tatlo?" Sunod sunod nitong tanong

"Because they are my kids" hindi ko alam pero parang naguumpisa na akong mairita sa sitwasyong kinatatayuan naming dalawa ngayon ni Keilee

"Your kids?" Kunot noong tanong ni Keilee na kung tutuusin ay parang hindi ito tanong dahil sa tono ng boses nya

"Are you kidding me right now, Mr. Collymore?" Nakangising dagdag pa nya

"What did you just call me?" Kahit ilang beses na akong tinatawag ni Keilee sa ganitong pangalan ay nagugulat pa rin ako... She's not calling me in my name anymore... Nagbago na talaga si Keilee

"Bingi ka na ba at hindi mo narinig ang sinabi ko?" She said sarcastically

"Do you think I'm joking here, Keilee?" Iritadong tanong ko sa kanya

"Why? Do you think I'm also joking?" Pabalik na tanong ni Keilee sa akin

"I have rights over my children. Keilee, they are my children, and you have no right to deprive me of my rights to my children." I said

"Right? Children? You are becoming too delusional, Mr. Collymore. Let me just remind you that the only thing that bound the two of us back then was that contract because you seemed to forget about it, and you have no right to my children because they are mine" Keilee said as if she was trying to stop herself from screaming.

"Then marry me" anong kagaguhan na naman ba ang pumapasok sa utak mo, River?!

Hindi ito ang mga gusto kong sabihin kay Keilee, hindi ko masabi kung ano ba talaga ang gusto kong sabihin, para bang may pumipigil sa akin na sabihin ko kung ano ba talaga ang mga gusto kong sabihin sa kanya dahil hindi rin ako sigurdo kung kailangan ko ba talagang sabihin iyon

"What?!"

"You heard me"

"Nahihibang ka na ba?! Baliw ka na kung inaakala mong papayag ako na pakasalan ka!" Sigaw nya sa'kin

"Why not?"

"Why not? It's because I don't love you and I will never love someone like you, tama na yung dalawang taong kinulong mo ko sa bahay na 'to, hindi na ako ulit papayag na maging biktima mo" seryosong sagot ni Keilee

Ilang segundo akong hindi nakapagsalita dahil sa sinabi nyang iyon, may point naman talaga si Keilee sa lahat ng mga sinasabi nya sa akin ngayon.

Bumuntong hininga muna ako bago ako muling nagsalita. "October...Told me about everything..." Mahinang sambit ko ngunit sapat na ito para marinig ni Keilee

"I-I'm sorry" utal kong dagdag

Fuck! Ako ba talaga 'to?!

"Is that a crocodile tears?" Taas kilay na tanong naman ni Keilee sa akin na sya namang aking ikinagulat na mapagtanto kong may luha nang umaagos sa aking mga pisngi

Is this f*****g real?

"I didn't know that that happened, Keilee. I didn't know that I hurt you, and I didn't know that your mom was gone the day I terminated our contract." I said as I found myself kneeling in front of Keilee.

"Now that you know what happened, do you think kneeling down and crying in front of me will bring back my mom's life?" She said

"I'm sorry" mahinang sambit ko habang nakaluhod

Ang dami kong gustong sabihin kay Keilee pero hindi ko agad masabi, naiinis na ako sa sarili ko, hindi ako ganito... Hindi ako 'to

"Wow! Hindi ako makapaniwalang ang isang katulad mo ay marunong pala umiyak" aniya Keilee

"I'm really sorry... I'm really sorry" I said

"Sorry?! Ginagago mo ba ako? Sorry?! Sinira mo ang buhay ko, sinira mo yung pangarap ko at higit sa lahat PINATAY MO ANG NANAY KO!" Sigaw nito sa akin

"I didn't know. Please, Keilee, believe me. I didn't know"

"Let go of my hand" I said as I took her hand and placed it on my cheek.

"No" ramdam ko ang lamig sa boses na iyon ni Keilee

"I said let go of my hand!" Singhal nya pa

"No, I know that if I let go of your hand, you will disappear again. I know that you will leave again."

"Una palang alam na nating dalawa na walang tayo at kahit kailan ay hindi magiging tayo kaya kung iniisip mong dahil lang sa may Marina at Nile sa buhay ko ay babalik ako, nakakalimutan mo na bang kontrata lang lahat ang meron sa ating dalawa at walang pagmamahal?" She said

"I don't know how I can atone for everything, but I don't want my children to be away from me. I will do everything; just don't take them away." Hindi ko na alam ang gagawin ko sa mga oras na ito, basta ang gusto ko lang ay mapatawad ako ni keilee at huwag na syang mawala sa paningin ko kasama ng mga anak ko

"Totoo ba 'tong naririnig ko na ang isang kagaya mo ay nagmamakaawa? You are really full of surprises." Sambit ni Keilee na halata sa kanyang boses ang pagiging sarkastiko

"Sa loob ng halos isang buwan... Sa loob ng halos isang buwan, wala akong ibang inisip kundi kayong tatlo. Kung nasaan ba kayo, kung maayos ba kayo, ano ba ang ginagawa nyo, sa araw araw wala akong ibang inisip kundi kayo lang at halos mabaliw ako kakaisip ng kung ano ang dapat kong gawin para makabawi ako sa lahat ng pagkakamaling nagawa ko sa iyo" paliwanag ko naman sa kanya

"Talaga? Wow! Salamat sa concern pero hindi namin kailangan ng pag-aalala mo dahil una sa lahat ay hindi na naman namin kailangan sa buhay namin" galit na tugon nito sa akin

"No..." I said

Please, don't leave

"What do you mean, no?" Kunot noong tanong naman ni Keilee

"Matanong nga kita, mahal mo ba ako?" Dagdag nya pa na aking ikinagulat

Ilang segundo pa ang lumipas ngunit hindi pa rin ako makapagsalita, hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong na iyon ni ni Keilee dahil una sa lahat ay biglaan itong mga pangyayari na hindi ko na naisip kung ano ba talaga si Keilee sa'kin basta isa lang ang gusto ko lang ngayon ay hindi sila mawala sa paningin ko

"See? You can't answer my question, but don't worry kasi hindi ko naman hinihiling na mahalin mo ko dahil wala naman akong nararamdaman sayo at hindi ko kayang makisama sa taong hindi ako mahal at hindi ko naman rin mahal kaya pwede bang bitawan mo na ako at pabayaan kaming tatlo."

For reasons unknown, I suddenly let go of Keilee's hand and let her leave my office. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko, gusto kong sagutin ang tanong na iyon ni Keilee ngunit hindi ko alam kung anong klaseng sagot ang isasagot ko sa kanya kaya naman nagdesisyon akong binatawan na muna ang kanyang kamay at bigyan muna silang tatlo ng kalayaan

ONE WEEK LATER

Isang linggo na ang nakalipas simula ng huli naming pagkikita ni Keilee kaya ngayon ay andito ako sa tapat ng bahay nila at hinihintay silang lumabas

"WHAT THE f**k ARE YOU DOING HERE?!" Sigaw ni Keilee nang makalabas ito ng bahay nya

"I'm here to pick up you guys" I said and smiled at her

"Are you kidding me?! Akala ko ba ay malinaw na sayo ang mga sinabi ko?!" Singhal nito sa akin nang makalapit sa pwesto ko

"I really understood what you told me" nakangiting sagot ko sa kanya

"Naintindihan mo naman pala, so anong ginagawa mo dito ngayon?!"

"Kakasabi ko lang di ba? I'm here to pick you guys up"

"Alam mo, hindi ko rin talaga kinakaya yang pagiging makapal ng mukha mo ano?" Taas kilay nyang sambit

"Didn't I said na andito ako para sunduin kayong tatlo?" Sabi ko naman

"Hibang ka na bang gago ka?" Pagmumura naman nya sa'kin

"Be careful with what you are going to say—are you forgetting that our children are behind you?" I said that, which caused Keilee to quickly look behind her where the twins were standing.

"Mommy, I think we have to leave now because Marina and I are about to be late for our class." Nile said as he took a deep breath and sigh

"Come on, kids, I'll take you to your school." I insisted

"There's no need, Mr., because Mommy told us not to go with people we don't know." Aniya ni Nile

"I'm no stranger. I'm your father." Nakangising sagot ko naman sa kanya

"Mommy told us that our dad is dead, so you are not our father." Biglang singit naman ni Marina

"I am your father, and I am alive." Tugon ko sa kanya

"If you are our father, then where is your grave?" Tanong sa akin ni Nile na sya ko namang ikinagulat

"WHAT?!" I said

"You know what, Mr. Collymore? Pabayaan mo na lang kami?" Sambit ni Keilee at kasabay naman nito ang pagdating ng school bus ng kambal at agad silang sinakay rito ni Keilee

I'm sure of only one thing, and that's that Keilee doesn't know yet that Nile and Marina study at our family school.