“We’re going back.” Johannes said with a little smile on my face.
I, on the other hand, keeps on staring at him as my mouth hang open a little bit with a confusing expression. “Bakit?” nagkurap-kurap ako at tumikhim. “Ibig kong sabihin… aalis na tayo rito?”
Parang wala namang nagbago sa tanong ko.
“I think kailangan na nating bumalik sa mansyon.” nakangiti niyang sabi. “We have things we need to do.”
We? Ano naman kaya ‘yon? Tumitig lang ako sa kanya at tinaasan niya lang ako ng kilay bago hinila papalapit sa kanya.
“Ayaw mo bang umalis dito?”
He’s on a good mood now. Mukhang good news ang balita sa kanya ng kausap niya. Kinulong niya ako sa pagkakayap niya at tumitig lang sa akin. Iyon naman ang madalas niyang gawin.
Umiling ako. “Hindi naman sa gano’n… parang ang bilis lang.”
