“Why… why did you do that?” naguguluhan na tanong ni Johannes.
“Johannes…” napalunok ako. “Nabigla lang ako.” pagdadahilan ko pero hindi sapat iyon para paniwalaan niya ako.
He’s still frowning as he licked his lip. “But why?” tumayo siya at lumapit sa akin.
Muli akong napalunok at tila may bato sa lalamunan ko at hirap na hirap akong lumunok.
“Nabigla ka?” he paused and finally stop walking as he’s standing in front of me. “Pero bakit kailangan pang tabigin mo ang kamay ko? Anong kinabigla mo, Frea?” hindi niya makapaniwalang tanong.
Ngayong tinawag niya ang pangalan ko mas lalo akong kinabahan.
Isip, Frea! Kailangang mong magbigay ng magandang dahilan para malusutan ito.
“H-hindi ko alam…” hindi ko alam kung bakit hindi ko kayang gawan ka ng masama sa kabila ng alam
