Who Are You Again?

CHAPTER 8

“Oh, hi.” Napalingon si Kyla mula sa kanyang pag-swipe sa phone nang marinig ang pamilyar na boses. Standing a few feet away was Dark Moreno, her business partner and one of the key investors sa K Newspaper and Magazines Company. He was dressed sharply in a tailored navy suit, exuding confidence and charm—kumbaga, bagay na bagay sa imahe niyang laging composed at successful.

Dark flashed a sheepish smile. “I’m sorry I’m late. It’s just the—uh—traffic. How are you?”

Tumikhim si Kyla at iniangat ang kilay niya, pero bahagyang ngumiti rin. “Oh, Dark. It’s okay, kararating ko lang din naman.” She gestured towards the seat across her table, inviting him to sit. “Well, I’m doing good naman. You know, still longing for excitement.”

Napangiti si Dark habang umupo. “It’s only a matter of time, Kyla. Sooner or later, something huge will take place. I know you won’t miss that, right?”

Sa gitna ng kanilang casual banter, dumating ang waiter na may hawak ng menu. Habang nag-order sila ng pagkain, pansin ni Kyla na palihim na sinusulyapan siya ni Dark, pero pinili niyang hindi na lang pansinin iyon.

Habang hinihintay ang order nila, nag-dive na sila sa trabaho—ang mas paboritong paksa ni Kyla.

“The promotional magazine we agreed with the Cali family is working so good, Kyla,” sabi ni Dark habang nakasandal, kanyang mga mata seryoso ngunit may konting sparkle of excitement. “All we need is their approval for the final presentation.”

Tumango si Kyla habang iniisip ang timeline ng project. “Can you do it?” tanong niya diretso, testing his confidence.

“Of course!” sagot ni Dark nang walang pag-aalinlangan. “Besides, nakausap ko na ang secretary nila, and balak nilang i-publish ‘yon sa world magazines. He provided me with some details that could help polish the final version.”

Bahagyang ngumiti si Kyla, impressed sa efficiency ni Dark. “Alright, Dark. I’m glad to hear that.”

Timing na dumating ang waiter dala ang kanilang order. Habang inayos nito ang kanilang mga plato, pansin ni Kyla ang tahimik na paghahanda ni Dark ng kanyang utensils. Napansin din niya ang subtle hint ng cologne niya—woody, masculine, at nakakarelax.

Pagkatapos ng ilang sandaling katahimikan habang kumakain, nagsalita si Dark. “Business aside, Kyla.” His voice softened, catching her off-guard.

Napatingin si Kyla sa kanya. Nararamdaman niya ang shift ng atmosphere—mas nagiging personal. Hindi niya mapigilan ang bahagyang pagtaas ng kilay. “What do you mean?”

“How are you? I mean you. Your life?”

Bahagyang natawa si Kyla, in a way na parang defensive. “Are you asking about my romantic life?”

Kitang-kita ang bahagyang pag-aalinlangan ni Dark, pero tumango siya nang mahina. “H-hmmm… it’s been weeks since I last saw you. I miss you, Kyla.”

Nagkaroon ng saglit na awkward silence, enough for Kyla to feel uncomfortable. Tumikhim siya, at tila naghahanap ng tamang sagot.

“Dark…”

“We’re business partners, right, Kyla? Bakit hindi natin totohanin? Why can’t we be partners in life too?” tanong niya, ang boses niya puno ng sincerity pero halata ang kaba.

Nanlaki ang mga mata ni Kyla. “Dark!” Ang tono niya ay warning—isang paalala na nasa linya siya ng pagiging unprofessional.

“Yes, and I’m in love with you, Kyla!” Sigaw ni Dark. “I always did. I stayed with this company for the reason na gusto kong makasama ka. To be there for you because you are all alone!”

Tumayo si Kyla sa kinauupuan niya, halatang nainis na. “How many times do I have to tell you na wala akong panahon sa ganyan, Dark?” Ang boses niya ay may bahid ng frustration. “And yes, I am alone dahil nasa States ang family ko. But it’s not because they abandoned me, Dark. I chose this life. I followed my career…”

Dahil na rin sa frustration, hindi na niya naisip kung sino ang makakarinig. Mabuti na lang talaga at isang five-star restaurant ang venue nila kaya kakaunti ang tao. Kung hindi, malamang mag-viral na agad sila online. Nako, ano nalang kaya ang mangyayari sa dalawa kung nagkataon.

“I’m done with it, Dark. Make a choice. You better choose business over me,” dagdag niya bago tuluyang lumakad palayo.

Paglabas ni Kyla ng restaurant, agad niyang hinanap ang cellphone niya sa bag para tawagan si Watt. Pero bago pa niya ma-dial ang number nito, naramdaman niyang may humawak sa kanyang balikat.

“What are you doing, Dark?” tanong niya, halatang nainis na siya.

Hinila siya ni Dark palapit, hawak pa rin sa balikat niya. “You can’t do this to me, Kyla. After everything I risk. You can’t!” sigaw niya, halatang hindi na nito ma-control ang emotions niya.

Nagpumiglas si Kyla, ang mga mata niya galit na galit. “Let me go, Dark! You’re crossing the line!”

“Why can’t you just give me a chance?” tanong ni Dark, halos sumabog na ang frustration niya. “Am I really that easy to reject?”

Napaatras si Kyla, pilit iniiwas ang sarili mula sa bigat ng emosyon ni Dark. Ngunit bago pa niya maisip ang susunod na gagawin, may pamilyar na boses na pumutol sa tensyon.

“Stop it,” sabi ng malamig at kalmadong tono ni Watt, ang kanyang driver, na biglang lumitaw mula sa gilid. Nagulat si Kyla, hindi inaasahan ang presensiya nito. Pati si Dark ay tila nayanig, pero hindi siya bumitiw.

“I said stop it,” ulit ni Watt, ngunit sa pagkakataong ito, mas matatag ang boses niya. Lumapit siya ng bahagya, sapat na para abutin ang kamay ni Dark na mahigpit na nakakapit pa rin sa balikat ni Kyla. Hindi nagmamadali si Watt, ngunit ang kilos niya ay puno ng kumpiyansa, sapat upang maipakita na hindi siya pwedeng balewalain.

Napatingin si Kyla kay Watt, litong-lito sa biglang pagdating nito at sa paraan ng kilos niya. Hindi ito ang tipikal na inaasahan niya mula sa kanyang driver na laging tahimik at hindi nakikialam. Pero ngayon, he was stepping in—firm, unyielding.

Marahang inalis ni Watt ang kamay ni Dark mula kay Kyla. “Enough,” sabi niya, kalmado pero may diin. Pinagpag pa niya ang suot niyang blazer na bahagyang nagusot, na para bang sinasabing ang ganitong eksena ay hindi dapat nangyayari.

“What are you doing?” tanong ni Dark, galit ang boses at halata ang pagka-dismaya sa biglaang pakikialam ni Watt. “This is none of your business!”

Tumingin si Watt nang diretso kay Dark, ang mga mata niya ay matalim pero kontrolado pa rin ang emosyon. “You’re crossing the line,” mahinahon niyang sagot. “I don’t care what this is about. But Kyla asked you to let go, and you didn’t listen. That makes it my business.”

Napapikit si Kyla, pakiramdam niya ay napakainit ng mga mata ng lahat ng tao sa paligid nila. Sa loob niya, gusto niyang magpasalamat kay Watt, pero at the same time, gusto niyang matapos na lang ang sitwasyon.

“You don’t understand—” simula ni Dark, ngunit pinutol siya ni Watt.

“You’re right, I don’t,” sagot ni Watt nang walang pag-aalinlangan. “But I understand respect. And you just lost it.”

Tahimik ang naging saglit na iyon. Ramdam ang tensyon sa pagitan ng dalawa—si Dark na pilit pa ring nagpapaliwanag, at si Watt na parang pader na hindi natitinag.

Sa wakas, huminga nang malalim si Dark at umatras, pero hindi niya maiwasang ibaling ang tingin kay Kyla. “This isn’t over,” sabi niya, bago siya tuluyang lumakad palayo, halatang pilit binabawi ang natitirang dignidad niya.

Pagkaalis ni Dark, bumaling si Watt kay Kyla. “Are you okay?” tanong niya, ang boses niya ngayon ay mas malambot, halos may halong pag-aalala.

Tumango si Kyla, bagamat hindi niya maitago ang bahagyang pangangatog ng kanyang mga kamay. “I’m fine,” sabi niya, pilit na binabalik ang kanyang composure. “Thanks, Watt. I didn’t expect you to step in.”

Bahagyang ngumiti si Watt, ngunit ang mga mata niya ay seryoso pa rin. “I couldn’t just stand there. Alam kong kaya mong i-handle si Dark, pero minsan, kailangan mo rin ng tulong. And I’m here for that.”

Hindi na nagsalita si Kyla, ngunit sa kanyang isip, naramdaman niyang may isang bagay sa mga salita ni Watt na tumama sa kanya. It was different—hindi katulad ng mga maririnig niya mula kay Dark o sa iba pang lalaki na humahanga sa kanya. Lalo tuloy siyang naging curious sa kung anong uri ng tao si Watt. He was firm, and composed na para bang wala siyang hindi pwede gawin.

Si Dark, habang naglalakad papalayo at nakayuko ang ulo, ang mga kamay niya ay nasa gilid, mahigpit na nakasara ang kamao. Gusto niyang magsalita, humingi ng tawad, pero parang napako siya sa kinatatayuan niya. "Ang gulo ko," bulong niya sa sarili, pero walang lumabas na salita.

Ilang minuto pa, dumating ang sasakyan ni Kyla. Sumulyap siya kay Dark nang mabilis bago sumakay. Hindi niya alam kung awa, galit, o pagod ang nararamdaman niya. Siguro lahat ng iyon. Ngunit pinili niyang hindi na magsalita at umalis na lang. Sa kanyang isipan, "Ayokong palakihin pa 'to. Business lang dapat kami. Huwag nang haluan ng emosyon."

"This wasn’t supposed to happen," bulong niya, pero sino ba ang dapat sisihin? Siya? Ang emosyon niya? O ang simpleng katotohanan na hindi siya mahal ni Kyla?