The HEIR’S Contract MUSE

MISTY POV NAKAUPO akong mag-isa sa isang restaurant. Ngayon ang araw ng interview ko sa bago kongi na-applyan. Ang sabi kasi hindi ko na kailangan pumunta sa opisina, so dito ako tumungo. Nakapostura ako ng maayos dahil ang habilin ni mommy, no matter where you go or what you do, always keep yourself presentable and smart. Pero hindi pa man kami ngakikita ng magiging bago kong employer ay pumukaw sa pansin ko ang phone ko. Someone’s calling and it is my tita. Ang kapatid ni Daddy. I tapped the green telephone icon at itinaas ang kamay ko na may hawak na phone patungo sa tainga ko. “Hello Tita?” I said softly. “Misty? Nasaan ka ngayon?” she sounds a lil bit mad. “Po? Bakit po?” “Naku! Hindi mo ba nabalitaan?” I never had the chance na makapagsalita. Sobrang nanlamig ako sa narinig ko mula sa tita ko. Kung anuman ang kalokohang pinasok ni Malcom ay malilintikan talaga siya sa akin. Ibinaba ko ang phone na parang wala na akong naririnig. May namumuong kadiliman sa kaloob-looban ko na hindi ko mahanapan ng lagusan ng sa ganoon ay magliwanag man lang kahit saglit. I suddenly held my head. Napayuko ako mula sa inuupuan ko. My eyes were closed and I’m breathing too deep. What the hell is going on? Ang tahimik lang ng mundo ko. Ano itong nangyayari? Ilang minuto pa ang lumipas at nakapikit lang ang mga mata ko. Hindi ko maarok sa diwa ko kung sa paanong paraan ko ba mahahanapan ng solusyon ang narinig ko mula sa tita ko. Tumayo ako at naglakad bitbit ang bag ko dahil kailangan kong mahanap si Malcom. Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon ay bigla na lang nauntog ang ulo sa isang pader na hindi ko napansin na nasa harap ko. Napapikit ako na tila ba Nawala na ang lahat sa isip ko. “Miss are you okay?” tanong ng boses ng lalaki na ngayon ay ramdam ko ang kamay niya sa mga braso ko. Namulat ang mga mata ko at napatingala ako. He is tall and fair complexed, and that’s all hindi magregister sa isip ko ang itsura niya. Si Malcom ang nasa isip ko. “I am sorry!” iyon ang sabi ko sa kaniya at diretso akong naglakad palabas sa building. Kailangan ko makarating ng bahay agad. Naglalakad ako. Lakad na parang walang pakialam sa mundo. Napakabilis ng mga hakbang na iyon. Nakakahingal subalit hindi ko maramdaman. Parang sasabog ang dibdib ko. Unti-unti ay kumirot at biglaang may pumatak mula sa mga mata ko. Hindi ko na halos makita ang daan dahil namuo roon ang luha. For the first time in 5 years tumulo ulit ang luha ko. Nagpahid ako ng pisngi. Hindi na makahinga ng maayos dahil namuo na rin ang sipon. Kaya nga ayoko na umiiyak. Umaapaw lagi ang luha ko at sasabay ang sipon. “I really hate crying like this.” Pabulong kong reklamo dahil sa kaba na nararamdaman ko. Wala akong dalang panyo o tissue man lang. Hindi ko namalayan may mga tumatakbo sa paligid ko habang malalaki ang hakbang ng mga paa ko. May sumabay sa aking paglalakad. Isang lalaking nakita ko na ang suot dahil naaaninag ko ang kulay nito. “Miss!” Nahihingal niyang tawag. I didn’t mind him baka hindi ako ang tinatawag. Muli ay binilisan ko lalo ang paglalakad. At humahabol pala sa akin ang tinig na iyon. “Miss! Saglit!” My right foot suddenly stopped stepping forward. Lumingon ako sa likod at oo nga kilala ko na ang mukhang iyon. He walked towards me at may dala itong phone sa kanang kamay. Hindi ba akin yun? Oh wait! Naiwan ko ba ang phone ko sa table? Biglang bumalik ang luha ko sa gulat. Lumapit siya at iniabot sa akin ang phone. “You left this on the table. Won’t you be needing this?” he asked me with his husky soft voice. Hindi ako nakaimik. Nakasarado ang mga bibig ko. At nakalimutan kong basa ang pisngi ko dahil sa luhang dumaloy dito. He stared at me closely. Looking into my eyes. My teary eyes. “Okay ka lang?” he asked as he lowered his head to me. Kinuha ko ang phone mula sa kamay niya. Tumalikod ako at humakbang upang makalayo. Nakalimutan ko ba mag thank you? Nagmamadali akong lumingon at bumalik ako sa kinaroroonan niya. “Thank you sir!” Tuluyan akong naglakad ng mabilis. Malayo pala ang bahay namin mula doon. Hindi ko na naisip na umabang ng masasakyan. I finally reached the doorstep of our home. “Malcom?” napalakas ang tawag ko sa kaniya. I am so worried but my voice sounds disappointed. May lagapak ng mga paa na tumatakbo paibaba ng hagdan. “Tumawag si tita! Ano nanaman ba ito?” mataas pa rin ang tono ng pananalita ko. Hindi ko masigawan ito, subalit tila sigaw na iyon dahil hindi iyon mahinahon na tono ng pakikipag-usap. “What did you do?” nakakunot ang noo ko. Galit ang mga matang nakatingin sa kaniya. Napahawak ako sa baywang ko. But why do I feel so sad para sa kaniya? Napahagulhol ako hanggang sa napayakap ako sa kaniya. This feeling is really driving me crazy. Ako ang ate. I should know kung ano ang tamang gawin. Alam ko hindi ko dapat ginagawa ito. But I really feel so hopeless. Sa laki ng halaga na kailangan para hindi mapahamak ang kapatid ko. “You have to tell me what happened Malcom. I cannot take this!” nanggagalaiti kong sinabi sa kaniya. Pinahid ng kapatid ko ang luha ko ng tissue na binunot niya mula sa box na nakapatong sa console table sa likod niya. “Ate!” “Now tell me!” Humakbang ang kapatid ko. Dahan-dahan na umupo sa tabi ko. He crossed his fingers at sumandal ang mga siko sa mga tuhod niya. He bowed his head. Hindi makatingin sa akin. He was taking his breath so deep and sighed. “I am sorry, Ate!” mahinahon niyang sabi sa akin. “Will you please explain?” “Mahabang kwento.” Katuwiran niya. “Of course! Mahaba ang kwentong iyan. Kung ang alkansiya nga it takes years para mapuno.” “Ano kasi.” hindi niya maipagpatuloy ang sasabihin. Is he still hesitant to tell me? Damay na ako sa problemang ito. “Wala akong intensiyon manloko. It happened nasira ang system kaya hindi na maaaring i-withdraw ang pera nila, ang pera namin.” kwento niya sa akin. “Iyan na nga ba ang sinasabi ko, kung kani-kanino ka nakikipag-deal. Ang akala ko ba insurance lang ‘yan?” Umiling si Malcom. “Then now? Ano ang plano mo? Ang sabi ni tita your investors were planning to file a complaint.” Napabuntong hininga lang siya. Walang maisip na sasabihin. “Gaano kalaki ang halaga na kailangan mong ibalik sa kanila?” tanong ko sa kaniya. I was thinking na gamitin na lang ang savings na naiwan nila mommy at daddy na galing sa insurance nila. But I know hindi iyon sasapat to settle this. “I will find a job, Ate.” diretso niyang sagot. “Are you kidding me?” bulalas ko at napatayo ako na nagtapon ng tingin sa kaniya. “What kind of job? So, you really believe na kaya mo bayaran?” “Alam ko mahirap!” katuwiran niya. “Bakit naman kasi?” nais ko sumbatan subalit hindi ko magawa. Napahawak na lang ako sa noo ko at humugot ng hininga. Nanginginig ang katawan ko sa pagpipigil. “Ate naman.” “You really think okay lang ang nagyayaring ito? How could you be so relaxed after all?” sumbat ko sa kaniya. He really look so kalmado while ako sobrang napapraning. Hindi ko lubos maisip na aabot kami sa ganitong sitwasyon. “So ano ang gagawin mo? Magbebenta ka ng katawan para mabayaran mo ‘yan, Malcom? Sagot!”