Remmy's POV
Nasa loob ako ng silid ni mama. Kanina ko pa siya inaaawat ngunit tila hindi niya naririnig ang bawat salitang sinasabi ko. Patuloy pa rin siyang umiiyak habang paulit-ulit na sinisisi ang sarili niya kung bakit nangyari ang lahat ng ito.
Hanggang ngayon ay hindi pa rin malinawa sa akin kung bakit ginawa ni kuya ang lahat ng ito. Bakit siya umalis nang hindi man lamang sa amin sinasabi ang dahilan? Basta na lamang siya lumisan nang hindi iniisip kung ano ang mararamdaman ng mga magulang namin lalong-lalo na si mama na siyang higit na naaapektuhan sa lahat ng mga nangyayari.
Wala akong ibang nagawa kundi ang manatili na lamang sa isang sulok at pagmasdan si mama na naliligo sa sarili niyang mga luha. Sa buong buhay ko, ngayon ko lamang siya nakitang umiyak ng ganito na halos
