KABANATA 11
Val pov
Hindi ko na maalala kung anong oras na.
Ang alam ko lang, matagal na kaming dapat tumigil. Akala namin nina Sarah, isang oras lang ang palilipasin namin isang bote lang, konting kwentuhan, tapos uuwi na. Pero habang tumatagal, parami nang parami ang bote sa mesa. Hanggang sa napansin ko na lang na halos wala nang laman ang kahon sa gilid namin.
Isang case na pala.
Nakakatawa. Nakakatakot. Nakakalungkot.
Apat kaming babae, magkakaharap, hawak-hawak ang bote na para bang iyon na lang ang sandalan namin. Hindi na kami tumatawa tulad kanina. Hindi na rin kami nagbibiro. Umiiyak na lang kami palitan, minsan sabay-sabay.
Akala ko ako lang ang may dinadala. Akala ko ako lang ang magulo ang isip. Pero habang dumadaloy ang alak, isa-isa ring lumabas ang mga kwento nila St
