KoKabanata 18
Pagkatapos ng lahat, hindi ko na namalayang kung kailan ako tuluyang dinalaw ng antok.
Ang malinaw lang sa alaala ko ay ang pakiramdam ng pagiging ligtas sa piling ng aking asawa, nakaunan ako sa ibabaw ng dibdib ni Kazuki, nakapikit ang mga mata, may bahagyang ngiti sa mga labi. Tahimik ang paligid. Walang ingay. Walang kailangan patunayan. Ang mga kamay niya ay marahang humahaplos sa aking buhok, paulit-ulit, parang sinisigurong payapa ang bawat paghinga ko.
Hindi ko alam kung gaano kami katagal sa ganoong posisyon. Ang alam ko lang, sa sandaling iyon, wala na akong ibang iniisip.
Kinabukasan, nagising ako na tila may bahagyang kirot ang buong katawan ko parang paalala ng mga emosyon at sandaling hindi ko inakala mararanasan ko. Marahan akong umupo at hinaplos ang akin
