ESTÉE POINT OF VIEW
Lumamig na ang ihip ng hangin pero pawis pa rin ako. Hindi dahil sa init kundi sa bigat sa dibdib ko. Hawak ko ang maliit na bag, habang yakap-yakap si baby. Tahimik lang siya sa pagkakabalot ng kumot, tila alam niyang hindi ito ordinaryong araw. Time to leave the hospital. Time to face reality.
Mula sa upuan sa hallway ng ospital, ilang beses ko nang tiningnan ang pintuan. Baka sakaling bumukas at si Alec Monteverde ang lalabas. Yung tatay ng anak ko. Yung lalaking pinili kong mahalin, kahit buong mundo na ang nagsasabing wag na. Kahit na nilamon niya ang pagkatao ko.
Pero ayun, tahimik pa rin ang pintuan. Tulad ng tahimik niyang pag-iwan.
Huminga ako nang malalim, pilit pinapalakas ang sarili. “Wala na, Esteé. Tapos na. Walang babalik.”
Naglakad ako palabas ng o
