KALALABAS ko lang ng banyo ng bumukas ang pinto ng aking silid. Iniluwa noon ang lalaking isa sa mga dahilan ng matagal kong pag-iyak.
Sa mga oras na ito ay hindi pa ako naka-pagpapalit ng aking suot na damit, dahil wala naman akong dalang mga gamit.
Wala akong pag-aari sa bahay na ito kaya mahirap namang makialam basta at baka ako’y tuluyang sakalin ng lalaki aking asawa hanggang sa mamamatay na ako talaga.
“Mukhang maayos ka na. Bumaba ka na at kumain. Nakahanda na ang mga pagkain sa kumidor. Mula ngayon masanay kang kumain ng mag isa. Wag mong asahan na sasabayan kitang kumain.” Tuloy-tuloy na malamig na ani ng lalaki sa akin habang mistulang sinusuri ang aking kabuuan.
“Hindi naman ako umaasa. Isa pa sana'y akong mag isa. Lumaki akong kumakain mag isa. Sisiw lang to sa’kin.” Mahi
