Hindi ko alam kung nananadya ba si Archie pero dinala niya ako sa isang restaurant na madalas naming kainan dati. Dati... noong maayos pa kami, dati... noong niloloko pa niya ako.
Ilang minuto na kaming magkaharap sa isang booth doon na hindi naman nagkikibuan. Si Archie ay pinagmamasdan lang ako. Samantalang ako naman ay walang ganang naghihintay kung kailan ba niya ibubuka ang kaniyang bibig.
“Sir, Mam, your order?” anang waiter na nagpunta na roon.
“Just one black coffee for me,” sabi naman ni Archie sabay lingon sa akin. “Ikaw, Clara?”
“Tubig na lang,” kibit-balikat ko.
Binasa ni Archie ang mga labi at dahan-dahang tumango. Ibinalik niya ang hawak naming mga menu sa waiter na palipat-lipat lamang ang tingin sa aming dalawa. Hindi ko naman siya masisisi. Kung ako nga na nakaupo lam
