Marahas na isinara ni Archie ng pinto ngunit marahan naman akong inilatag sa ibabaw ng kama. Mapungay ang aking mga matang nakatingala sa kaniya, sinusundan kung paano rin niya inilatag ang sarili sa aking ibabaw.
Umiigting ang panga, dumidilim ang mga mata ngunit… payapa. Sabik ngunit walang dalang problema. At kahit nakaukit man ang pagkataranta sa mukha ay walang bahid ng galit o sakit. Para bang wala nang mas importante pang bagay nang bagong iyon kung hindi ang harapin ako at ang namamagitan sa amin. Wala na ang mga suliraning dala kanina at ang importante lamang ay ang kaming dalawa. Magkasama, magkayakap.
Iyon ang isang bagay na hindi ko hiniling pero aking nagustuhan. Sobrang nagustuhan dahil… kahit isang gabi lang ay pwede pala naming kalimuta
