Yvette’s P.O.V
Napatayo ako at muntik nang maibuga ang kapeng iniinom ko nang makita kung sino ang pumasok sa office pagkatapos ni Nathan.
She was wearing a simple dress and it was the simplest yet the remarkable thing kung bakit minahal ko siya. It’s my Nanay Yolly. Our eyes locked together and she smiled sweetly, kaya hindi ko mapigilang maging emotional.
“Nanay…” I called her like how I used to call her back when I was younger.
“Anak ko… Ang ganda-ganda mo…” she told me habang naglalakad papunta sa desk ko. Tumayo ako at sinalubong siya atsaka walang sabing niyakap ko siya nang mahigpit.
“Na’y… Sobrang namiss po kita…” hagulgol ko sa balikat niya habang siya naman ay pinapatahan ko habang sinusuklay ang buhok ko.
“Yvette, ako rin, anak ko… Sobrang saya ko na saw akas, nakita kita
