“Mas maganda ang buhay sa Manila, hija. Ayaw mo ba roon?” Tanong ng matanda pagkatapos ng ilang buwang pagste-stay sa isla. Dito na rin nag-isang taon si Drake. He’s growing fast at habang tumatagal din ay lalo kong nakikita ang pagiging kamukha nito sa totoong ama.
“Mas okay ako rito, Manang.” Di ko na rin sinabi ang totoong dahilan. Hindi nila ako kilala at wala silang alam sa nangyari. I want it that way. Para na rin siguro makaiwas sa batas ni Tita. Pakiramdam ko malalaman nito kung nasaan ako kung malalaman ng lahat kung ano ang dahilan nang pag-alis ko roon.
Gusto ko ang buhay ko ngayon. Walang nagdidikta at walang maglalayo sa’min ni Drake. Tulad nang sinabi ni Tito, kailangan kong lumayo at magbagong buhay. Malayo sa karangyaan at malayo sa mga kamag-anak. Dito, magiging tahimik
