FORELSKET

CHAPTER 5-- PAINFUL TRUTH

“Seriously?” hindi makapaniwalang sabi ni Izel tsaka ipinatong ang dalawang supot ng plastic sa sahig. Pinabili ko kasi siya ng pagkain ng pusa, ng damit, at ng litter box. Nagrereklamo siya kasi bakit daw pinapabili ko siya ng hating gabi. Alanganamang pabayaan naming ‘yung pusa ‘diba? Nakakaawa naman. “Matutulog na ‘ko , okay? May trabaho pa ‘ko bukas.”

“Okie! Thank you! Ika ko tsaka bumungisngis. Imbis na mag welcome eh inirapan niya ako at padabog na naglakad paakyat ng hagdan.

Hindi puro itim ang balahibo ni Kuro. Kulay puti ang nasa paa niya at sa dibdib niya. Ang cute niya rin at napakalambot ng balahibo.

Pagkatapos ko siyang bihisan ay pinakain ko na siya habang nililinis ang mga gamit niya. Pagkatapos kong mag linis ay sakto namang tapos na rin si Kuro na kumain. Binuhat ko na siya at dinala sa kwarto namin.

Naabutan ko si Izel na nakabalot ng twalya ang pang ibaba habang binubuklat ang isang twaya. Nanliit ang mata ko tsaka pinag taasan siya ng kilay.

“Akala ko pagod ka na?”

“I can’t sleep without taking a bath.” Aniya. Tumango tango na lang ako.

Naupo ako sa kama tsaka ipinatong si Kuro sa ibabaw habang hinahagod ang kaniyang ulo. Muli kong nilingon si Izel. Sa pagkakataong ‘to ay pinupunasan na niya ang kaniyang buhok habang nakatuon sa akin ang kaniyang paningin.

Muli kong ibinaling ang tingin ko kay Kuro na papikit na ang mata dahilan para mapangiti ako, ngunit tila may kung anong bumubulong sa akin na ibalik ko ang tingin kay Izel.

At nang ibalik ko iyon ay muling nagtama ang aming paningin, ngunit sa pagkakataong ‘to ay wala na sa ayos ang pagpupunas niya ng kaniyang buhok. Para bang pinapadaanan na lang niya ito ng towel niya.

Nang ibalik ko ang tingin ko kay Kuro ay tuluyan nang nakapikit ang kaniyang mata at humihilik na pero ramdam ko talaga na nakatitig pa sa kain si Izel kaya muli ko siyang nilingon habang naka kunot ang noo.

Tama nga nag hinala ko na nakatitig pa rin siya sa akin, ngunit ngayon ay katawan na niya ang pinupunasan niya.

“Nanghihila ba yung kagandahan ko kaya ka nakatitig sa akin?” biro ko. Tila ba’y bumalik siya sa wisyo niya at umayos ng pagkakatayo.

“I just realized that you’ll be a great mother someday.” Aniya at humarap sa malaking salamin. “You said earlier that you want a baby boy, right?” agad na nanlaki ang mata ko.

“O-Oh? Ano naman?” naiilang kong tanong.

“Nothing.” He chuckled and looked at me through the mirror.

“Tss. Sorry not sorry, but I’ll end the bloodline of Madrigal family.” I jested and turn my look on Kuro.

“Oh really?” I heard his laugh. He walked towards the bed and slowly sat on because Kuro’s sleeping. I love how gently he is.

“At kung magkakaanak man ako hindi sa’yo.” Pang aasar ko tsaka siya binelatan. He just remain smiling.

“Kung hindi sa’kin, sino?”

“Maybe Isaac?” bikit balikat kong sabi habang nakatingin sa maamong mukha ni Kuro. Nnag mapansin kong tumatahimik na ang paligid ay nilingon ko si Izel.

Naka upo pa rin siya sa kama ngunit ang kaniyang paningin ay nasa baba na.

“Akala ko matutulog ka na?” iniangat niya ang kaniyang paningin hanggang sa nagtagpo ang mata namin.

“Yeah. I almost forgot.” Humiga na siya sa kama at tinakpan ang kaniyang katawan gamit ang kumot.

“Patayin ko na yung ilaw ah?” pamamaalam ko tsaka pinatay na ang ilaw gamit ang remote. Nahiga na ako sa kama habang akap akap si Kuro.

IZEL’S POV

Madaling araw na at hindi pa rin ako makatulog. May bumabagabag sa isipan at puso ko. Nakakainis.

Dahan-dahan akong tumayo tsaka nilingon si Seraiah na komportableng natutulog.

Lumapit ako sa gilid niya at inalis ang ilang hibla ng buhok sa kaniyang mukha. Kahit gabi ay natatanaw ko pa rin ang mala anghel niyang mukha. Hindi ko maiwasang mapangiti.

Inilapit ko ang ulo ko sa kaniya at hinalikan ang kaniyang noo.

Bumuntong hininga ako at pumunta sa aming veranda. Kumuha ako ng isang piraso ng sigarilyo at sinindihan ito. Siniguro ko munang nakasara ang pinto ng kwarto dahil baka pumasok ang usok sa loob.

Habang humihithit ng sigarilyo ay hindi ko mapigilang mag-isip… lalo na sa sinabi ni Seraiah sa akin kanina.

Inalis ko ang yosi sa bibig ko at napakamot sa aking kilay at mahinang natawa.

“T*ngina.”

There’s no words that can describe how I’m hurting right now. f**k it and this feeling.

Kanina ko pa pinipigilan ang pag-iyak ko, pero parang hindi ko na yata mapigilan ngayon.

Naging tuloy tuloy na ang pag buhos ng luha ko hanggang sa hindi ko na mamalayan na humihikbi na pala ako.

Tumingala ako at tumingin sa kalangitan na napapaligiran ng bituin. I just laughed and laughed to cover my sob.

I love Seraiah. Walang araw na hindi ko siya minahal. Even before… even that time where we decided that we should break up because our relationship wasn’t working anymore.

Noong oras na ‘yon…I was dumbfounded. Seraiah is more than a gold that must cherished kaya naman iniiwasan kong saktan siya.

That time when she said that we should break up and asked me if that was fine with me, I answered “Yes, it’s fine with me.” Although that’s not what I want to say. Ayokong mag-alala siya sa nararamdaman ko kapag hindi ako sumang-ayon sa sinabi niya. Kaya naman… um-oo nalang ako. I was stupid back there, right? Yes, it hurts… but it hurts more when you saw your love ones having a difficult day.

And about Adreanne? Oh f**k it. Haha.

We were never in love with each other, although she likes me, but when she needs to choose between me and Seraiah, she would definitely choose Seraiah. Adreanne was never expressive towards her feelings with Seraiah, although I know that she badly wants to be friend with Seraiah.

“Izel?” agad akong naestatwa sa kinatatayuan ko. I quickly wiped my tears and forced a smile then turn my head on Seraiah. “Why are you smoking? It’s bad for your health!” she walked towards me and took my cigarette. Nilagay niya ito sa sahig at tinapakan tsaka nilagay sa basurahan.

“What are you doing here?” I asked.

“Bigla kasi akong naalimpungatan tapos Nakita kita rito. Akala ko nga multo eh.” I smirked.

“I’m too handsome to be a ghost.”

“Tch. Eh ikaw? Anong ginagawa mo rito?” aniya at ang sunod niyang ginawa ay hindi ko inaasahan. Bigla-bigla nalang siya umuupo sa hita ko nang walang pasintabi.

“A-Ano ba!”

“Kapag si Mimicakes okay lang pero pag ako bawal.” Aniya gamit ang malungkot na boses niya. Nang uuto nanaman ‘to sigurado.

Tatayo na sana siya nang hapitin ko ang bewang niya pabalik sa akin.

Sumandal siya dibdib ko at itinaas ang paa sa veranda.

“Ang boring, hindi na ako makatulog.” Mahina niyang sabi.

Kinuha ko ang earphones ko at kinonek sa phone ko tsaka inilagay ang kaliwa nitong bahagi sa tainga ni Seraiah at ang kabila ay sa akin.

 I can think of all the times

You told me not to touch the light

I never thought that you would be the one

Sinilip ko ang mukha ni Seraiah. Her nose is small but pointed. Her lips were like strawberry and her eyes is like a moon that outshines the star.

And then I realized that she was about to fall asleep.

I couldn't really justify

How you even thought it could be right

Cause everything we cherished is gone

After confirming that she’s now fall asleep, I cuddled her hips and placed my chin on her shoulders.

And in the end can you tell me if

It was worth the try

So I can decide

Leaves will soon grow from the bareness of trees

And all will be alright in time

From waves overgrown come the calmest of seas

And all will be alright in time

Ohh you never really love someone until you learn to forgive…