Hindi ko alam kung ilang oras na ako rito sa hospital, pero hanggang ngayon hindi pa rin nawawala sa isip ko ang sinabi ng anak ko. Bumabagabag pa rin saakin ang babaeng nakasagot ng tawag kanina ni Caleb.
I don't know. I promised to him that I'll trust him but I couldn't stop thinking things. Maloloka na yata ako.
Bumuntong-hininga ako at isinantabi na muna ang pag-iisip ko ruon. Baka kasi kapag inisip ko pa iyun nang inisip, tuluyan na akong maloka. I'm just gonna ask him later... well, if he's not busy anymore.
Napahinto lang ako sa pag-iisip nang biglang bumukas ang pinto dahilan nang pagbaling ko rito. Bahagya pa akong nagulat nang makita ang pumasok mula rito.
"Alejah!"
Patakbo siyang lumapit saakin at mahigpit akong yinakap. Sa sobrang higpit ng yakap niya halos masakal na niya
