Lumuluha na tumayo si Martin sa kinauupuan at lumakad papunta sa tahimik na lugar kung saan maari siyang mapag-isa. Hindi na niya maibabalik pa ang mga araw na nagdaan na. Kaya ang galit ng mga tao sa paligid niya ay nararapat lang sa kanya. At nauunawaan niya kung bakit masama ang loob ng mga ito sa kanya. Hindi na kailangan pang ipamukha sa kanya ng mga ito ang pagkakamali niya dahil kahit siya mismo ay inuusig ng sarili niyang budhi sa lahat ng pasakit at sama ng loob na binigay niya sa asawa niya ng nabubuhay pa ito.
Bakit mo ako iniwan Daisy...Bakit kung kailan mahal na mahal na kita ay saka mo pa ako iniwan ng ganito... Kahit kailan ba hindi mo talaga naramdaman na minahal na kita, at naging mahalaga kana sa akin? Pinagsisihan ko na hindi ko nagawang sabihin sa iyo ang bagay na iya
