Burn Me In Heaven (Completed)

Twelve: Running On Fire

Chapter 12: Running On Fire

HINABLOT ni Agatha ang newspaper na nakasuksok sa kaharap na upuan ng bus na sinasakyan. Inabala niya ang sarili sa pagbabasa ng dyaryo para mawaglit ang dagsa-dagsang tagpo sa nakaraan na umiikot sa kanyang balintataw. Sunod-sunod ang pagbulatlat niya sa mga pahina at naagaw ang atensyon ng isang headline sa center fold ng binabasa. It was news feature about her family.

Sa gitna ng pahina nakalagay ang larawan ng isang gwapong lalaki bagaman may katandaan na ay makisig pa rin ang tindig. Pilit inapuhap sa sarili ni Agatha kung sino ang lalaking iyon at kung ano ang koneksyon nito sa pamilya niya. She was shocked when she realized who the man was. Mabilis niyang binasa ang caption sa larawan upang makumpirma ang hinala.

After many years of lamentation for his death, Luis Iñigo Feron was back from the land of the dead. Fresh and handsome than ever. He was set to reclaim his throne in the empire he helped to build.

Napasinghap si Agatha sa mga nabasa. Pero mas nagulantang siya sa mga sumusunod na nilalaman ng pahinang iyon ng dyaryo. It was surprises overload!

News had been scattered everywhere that he was abducted by his daughter’s stepfather, Vergil Ramirez. It was said that he was chained and bounded in a small room for more than a decade. After he was rescued by her daughter, Veronica Feron the psychopath who abducted him was killed in the incident. Based on police report, it was Veronica who killed her stepfather as a revenge for what he did to her real father.

Speaking more of Veronica Feron, she was soon to knot the tie with the best engineer in town and the most sought after widower, Steve Garvillez. There were rumors we heard from our sources that they were just waiting for the first death anniversary of (Denise Garvillez, RIP) Steve’s deceased wife to pass before announcing the exact date of their wedding. Well, it seemed that the groom-to-be-for-the-second-time wanted to be considerate and respectful to his former in-laws. What a man!

Talking about another wedding, Selene Feron’s beach wedding with the Caucasian hot model, Brandon Ruiz was a blast. Literally. After the explosion of the cruise where the reception was being held, the groom was still missing as of today. The search operation was still on going to find Brandon along with other missing bodies. For sure that the passing days were very stressful for Selene and for her baby. Yes, the before bride was pregnant and it was said that it was the main reason of the wedding. And we also heard rumors that Brandon was not really missing but just hiding to get away from wedlock. Well, that was soon to be revealed!

Moving on with another missing person and explosion, the other bastard of Feron clan, Agatha Feron was still nowhere to be found. Her car was left burned and wrecked after it fell on a rocky cliff. There was no body that was found and the police was still searching for it. One of the police we interviewed said that it was possible that the body was burned and turned into ashes and the other parts were eaten by wild animals. No one believed in the family and they have high hopes that Agatha will return from the dead like his father. But the conclusion of the police officer was yet to be proven!

Going back to persons returning from the land of the dead, Anton Miguel Feron, the legitimate heir of the infamous and scandalous Feron clan was brought to life to reunite with his long lost family. He came back with his fiancee, Claire Vicencio which according to our sources was the girlfriend of Steve Garvillez before he married his now deceased wife.

Kulang ang sabihing nagulantang si Agatha nang mabasa ang mga huling pangungusap sa artikulo. Nangatog ang laman at buto niya at pakiwari niya ay huminto ang pagtibok ng puso niya ng ilang segundo. Napadako ang mga mata niya sa isa pang larawan doon kung saan magkakasama ang miyembro ng pamilya Feron maliban sa kanya.

Lubos siyang hindi makapaniwala sa mga gumulat na balita sa kanya. Higit sa lahat sa pagbabalik ni Anton. Kung nagbalik na nga ito nang tuluyan ay hindi na siya maaaring bumalik pa sa pamilya niya sapagkat malamang ay naikuwento na nito ang naging pagkakasala niya noon na nagbuhat para mawala ito sa loob ng mahabang panahon.

At si Claire, anong ginagawa nito kasama si Anton? May kung anong bumundol na kaba sa kanyang dibdib. She vividly remembered her face in her nightmare. Nandoon ang babae bago siya mahulog sa bangin at magkaroon ng amnesia. Pero ang punto na iyon ng kanyang buhay ay hindi pa naibabalik ang ala-ala.

Napatili siya nang may biglang humawak sa kanyang balikat.

“Hermosa, ayos ka lang ba?” nakalma siya nang makitang kamay lamang pala iyon ni Javier.

“Ayos lang ako. Ayos lang,” mabilis na itinupi niya ang dyaryo at isinuksok muli sa kaharap na upuan.

Niyakap siya nito at inalo siya. Nakalma naman siya sa ginawa nito. Alam na alam talaga ni Javier kung paano papanatagin ang kanyang loob. She really felt secured and cared.

“Saan ba tayo ngayon pupunta, Javier?”

“May alam akong lugar. Ligtas tayo roon.”

Sapat na ang mga salita nito para magtiwala siya. Alam niya at sigurado siyang hindi siya ipapahamak nito. Pero paano kapag nalaman niya na ang totoo? Singit ng isang bahagi ng isip niya.

Napatingin siya kay Javier. Naitanong niya sa sarili kung matatanggap ba siya nito kapag isiniwalat niya ang tunay na pagkatao, ang kanyang nakaraan at mga kasalanan. Sana matanggap niya.

“Bababa na tayo, Hermosa,” anito sa kanya at inalalayan siyang makatayo hanggang sa makababa ng bus.

Dumiretso sila sa sakayan ng jeep at nang pumara si Javier ay sumakay naman sila ng traysikel. Sa isang makitid na eskinita sila huminto. Mukhang kabisado ni Javier ang lugar sapagkat dire-diresto lamang ang lakad nila. Nang makarating sa tapat ng isang maliit na bahay ay may hinagilap ito sa bag na dala. Isang susi. Mabilis na binuksan nito ang pinto at niyakag siyang pumasok. Agad din nitong isinara iyon.

“Kaninong bahay ito, Javier?”

“Kay Konsehal Agustin.”

“Javier... alam mong hindi mo kailangang gawin ito. Hindi mo ako kailangang samahan at gawing miserable ang buhay mo. Hindi mo kailangan tumakas... magtago at ipahamak ang sarili mo dahil lang sa akin.”

“Tapos na natin itong pag-usapan, Hermosa. Dito lang ako sa tabi mo. At aanhin ko ang kaligtasan kung wala ka sa tabi ko?” lumapit ito sa kanya at pinisil ang kanyang balikat. “Pabayaan mo sana akong gawin ito para sa ‘yo. Ito lang ang makakaya kong ibigay sa ‘yo ngayon.”

“Hindi mo pa ako ganoon ka kilala para lubusang pagkatiwalaan at bigyan mo ng ganyang klase ng pagpapahalaga.”

“Ikaw rin naman, Hermosa. Pareho lang tayo sa isa’t-isa.”

“Salamat, Javier...” huminto siya sa pagsasalita at pinakatitigan ang mga berdeng mata nito. Kailangan na nitong malaman ang totoo. O ang ilang bahagi niyon. Nagdalawang isip siya pero sa huli ay napagpasyahan niyang marapat lamang nitong malaman kung sino ang babaeng kasama nito.

“May gusto akong aminin sa ‘yo...” muli ay nahinto ang mga salita sa kanyang dila. Naiwang nag-aabang si Javier. His eyes turned greener. Oh, those eyes seemed not to tell lies but she was sure that secrets lied within it. Kung bubuksan siguro niya ang mga lihim ng pagkatao at magsasabi ng totoo ay baka mabasa rin niya ang nilalaman ng mga matang iyon.

“Anong gusto mong sabihin?”

“Nakakaalala na ako... Naaalala ko na ang ilang bahagi ng buhay ko...”

Gumuhit ang kabiglaanan sa anyo nito, hindi makapaniwala ang ekspresyon ng muka. Subalit mabilis din iyong nagliwanag at napangiti. “Totoo? Totoo ba?” may halong gulat at saya ang tinig nito.

“Oo at gusto kong malaman mo kung sino talaga ako dahil karapatan mo iyon. Ako si Agatha Feron...”

“Feron?”

“Oo, Javier. Isa akong bastarda at hindi ko alam kung makakabalik pa ako sa pamilya ko kahit naaala ko na kung sino sila at kung saan sila pupuntahan.”

“Bakit naman? Siguradong hinahanap ka na rin  nila at siguardong matutuwa sila kapag nalaman nilang ligtas ka.”

“Hindi ako sigurado...” sa mabilis na pagkukuwento ay inilahad niya kay Javier ang dahilan kung bakit mahirap para sa kanyang bumalik sa pamilya niya. Ikinuwento niya ang tungkol kay Anton at ang nangyari noon.

“Wala ako sa lugar para husgahan ka. Base sa kuwento mo ay biktima ka rin lang. Isang biktima na mas piniling manahimik. Isang malaking kamalian mo lang ang hindi pagsasabi ng totoong nangyari sa pamilya mo at mas lalong pinalaki niyon ang problema,” ani Javier, walang halong pang-uuyam ang tinig. Tanging kalakip ng mga mata nito ay pang-unawa, isang bagay na kamangha-mangha para sa kanya.

“Alam ko pero pinangunahan na ako ng takot noon. At habang mas lalong tumatagal ay mas lalong sumisidhi ang takot ko. Natuto akong huwag matakot nang ibaon ko sa limot ang lahat ng nangyari at huwag ng balikan pa sa isip.”

“Pero ngayon ay binabalikan ka ng takot at mas lalo kang kakainin niyon kapag hindi mo hinarap ang nakaraan. Kailangan mong pakawalan diyan sa dibdib mo ang mga nangyari noon at tanggapin iyon. Mangyayari lang iyon kung ipapaalam mo sa pamilya mo ang totoo. Pwede kitang samahan sa kanila at anoman ang mangyari ay mananatili ako sa tabi mo.”

“Hindi... hindi ganoon kadali, Javier. Dahil nagbalik na si Anton at siguradong naikuwento na niya ang naging kasalanan ko. Hindi na nila ako matatanggap,” napahagulgol na siya ng iyak at sumubsob sa dibdib nito.

“Hindi tayo nakakasigurado pero malalaman lamang natin kung susubukan mong ipaliwanag sa kanila ang lahat.”

“Hindi ko alam kung paanong kakaharapin ang takot. Pakiramdam ko ay laging may mga matang nakasunod sa akin at inuusig ako sa mga bagay na nagawa ko noon at hindi ko ginawa.”

“Hindi tayo perpekto. Kaakibat natin bilang tao ang pagkakamali at ang pagkakahulog sa kasalanan. Pero hindi kailanman naging sapat na dahilan na tao lamang tayo at mahina kaya natin nagagawa ang mga bagay na iyon. Kailangan nating tanggapin ang kamalian natin at pagsisihan ang mga kasalanang nagawa o hindi man natin sinasadyang magawa. Dahil doon tayo magiging malakas at kung may natitirang pang maaaring maisalba ay maitutuwid natin ang mga kamalian at makakaamot tayo ng pagtanggap at kapatawaran.”

“Hayaan mo sanang umipon pa ako ng lakas ng loob para harapin sila, Javier. Tulungan mo ako, pakiusap.”

“Tutulungan kita, Agatha... Pangako...”

“Salamat, Javier... Maraming-maraming salamat...”

“Walang anuman. Ikinagagalak kong makilala ang isang babaeng kasing tibay mo, Agatha. Ano’t-anuman ang mangyari ay ikaw pa rin ang nag-iisang Hermosa na nakatagpo ko sa buhay ko,” nakangiting saad nito at hinalikan ang ibabaw ng kanyang ulo, pababa sa kanyang noo, padampi sa tungki ng kanyang ilong hanggang sa makatagpo niyon ang mga labi niya.

Nang lumapat ang katawan niya sa kama ay agad na nagliyab ang kanyang diwa, pinag-alab niyon ang damdamin niya at sinunog ang bawat pag-aalala at takot sa kanyang dibdib.

As days gone by, she was confused even more with those unfathomable feelings, painful tragedies, and reckless actions that happened. Between those things that obscured her decisions, only one came clear. It was the night she dreamed about. Only her and him. Again. Now they were sharing one bed, soft and cozy unlike the grass that was so wild and bold the first time their flesh united. But they couldn't deny that the passion arose in them was deeper, it was channeling within their veins and making their flesh relentless than ever before.

Mahirap man ang sitwasyong kinalalagakan nila at nakakagulumina man ng isip ang bawat ala-alang nanumbalik sa kanyang isip, alam ni Agatha na napakahalaga ng sandaling iyon. Iyon ang sandali na kilala na niya ang sarili at ibibigay niya iyon kay Javier na walang bahid ng pag-aalangan at pagdadalawang-isip.

Sa isang banda ng isip niya at puso ay alam niyang nasasaktan pa rin siya sa naabutang eksena sa pagitan nito at ni Dolores. Pero hindi niya hahayaang sirain ng babaeng iyon ang tagpong kay tagal niyang inasam na maulit muli. Darating din ang tamang panahon para sa komprontasyon. At kapag dumating ang sandaling iyon ay sisiguraduhin niyang magiging malinaw ang lahat sa pagitan nila ni Javier.

"Napakalalim naman ng iniisip mo, Agatha. Ang mga mata mo, parang naglalakbay at tumatagos sa taong kaharap mo, sa akin," bulong nito sa tainga niya. Ang mainit na hininga nito ay mas lalong nagpaalab sa sidhi ng damdaming nag-aapoy sa loob niya.

"Ikaw lang ang iniisip ko, Javier. I'm trying to see your soul. I just wanted to know why you are so passionate, yet you are cold sometimes and... dark," sagot niyang pabulong din.

"Marami akong bagay na gustong ibahagi rin sa ‘yo. Mga bagay na personal para sa akin. Pero ngayon, gusto ko lang iparamdam sa ‘yo ang init ko... sana pagbigyan mo ako," marubdob na sabi nito.

His warm and overeager palm started tracing every curve of her body, her skin was left burning with desire. She couldn't do anything but to moan in pleasure. She savored the moment when his wet lips started to roam on her skin, her flesh turned to spasm. When his mouth claimed one of her peak and his two fingers indulged in her viscous v****a, she shuddered in rapt and overwhelming torment. She purred and screamed and ached a little as she moved to the way of liberty.

She could also hear him groan. And she wanted to hear him groan some more so she started cruising with her hands and lips, played with his man hair and touched his skin and manhood. Noong una ay nagkaroon siya ng pag-aalinlangan sa isip pero nang makita niya sa mga mata ni Javier ang matinding pag-aasam at pagnanasa ay itinuloy niya ang balak. Isang balak na hindi niya akalaing maisasakatuparan niya ng gabing iyon. Umiba siya ng pwesto para mas magkaroon ng mas magandang access sa p*********i nito.

She rubbed his mad flesh with her warm palm and kissed it slowly with her lips and tongue. Nang umungol ito at lumiyad ay pinakawalan niya sa kamay ang kahabaan ng ari nito at isinubo iyon sa bibig. All long and hard of him was inside her mouth, getting wet with her tongue and saliva. She sucked it strong and nibbled mildly with her teeth. Nang kapusin ng hininga ay inuluwa niya iyon at dinila-dilaan ng paulit-ulit saka walang patumanggang inilabas-masok sa kanyang bibig.

Then he stopped her.

Pumatong ito sa kanya at sa mabilis na sandali ay naramdaman niya ang pagpasok ng ari nito sa pagitan ng mga hita niya. She whimpered in a swift moment then screamed with ecstasy as he moved faster and faster every minute. Their flesh moistened with sweat. Their flesh burned as they rubbed harder with each other. The next moment they knew, they were riding with rapt. Nang malapit na sila sa rurok ay mahigpit na nayakap nila ang isa't-isa at sabay na napaungol ng malakas nang sumabog ang kaluwalhatian sa loob ng ari niya…

SA BAGUIO sila napadpad ni Agatha. Sa isang bahay na pag-aari ni Konsehal Agustin sila ngayon nanunuluyan. Papasikat na ang araw ngunit mahimbing pa rin ang tulog ng babae na nakaunan sa kanyang mga bisig. Sa ilalim ng kumot ay pareho pa rin silang hubo’t hubad. Tumagilid siya paharap dito at niyakap ito kasabay ng pagtanday ng hita niya sa katawan nito. Dinampian niya rin ito ng halik sa pisngi. Kumislot ito at bahagyang nagmulat ng mga mata. Mas lalo pa itong sumiksik sa dibdib niya at nagpakulong roon.

“Matulog ka pa, Agatha. Pasensya na at naistorbo kita.”

Ngumiti ito. “I love your kisses. You don’t have to say sorry.”

Napangiti rin siya. Sa likod ng isip ay gumuhit ang katotohanang isa itong Feron. Napakamapaglaro talaga ng tadhana upang pagtagpuin ang mga landas nila. Pero kung anoman ang ihandog ng hinaharap sa kanya ay handa na niyang harapin ang lahat.

“Anong iniisip mo, Javier?”

Napatulala siya sa tanong nito. Bigla ay kumalam ang sikmura niya. Natawa na lang silang pareho.

“Mabuti pa sigurong bumangon na ako at mamili ng mga pagkain natin dahil baka iba pa ang makain ko.”

“You’re naughty,” anito at bumangon na rin. “Sasama ako sa ‘yo, Javier.”

Madaling nag-ayos sila ng mga sarili at pumunta sa pinakamalapit na mini mart ng lugar. Naging abala sila sa pamimili ng mga kailangan nila. Pangbuong isang linggo na ang napagpasyahan nilang bilhin para hindi na nila kailangang lumabas maya’t-maya. Nang matapos mamili ay dumiretso sila sa isang kainan.

“Pupunta lang ako sa banyo,” paalam ni Agatha.

Hinatid niya ito ng tingin. Nang mawala ito sa direksyon ng mga mata niya ay ibinaling niya sa glass wall ng kainan ang atensyon. Kumabog ang dibdib niya nang mahagip ng mga mata ang isang pamilyar na bulto. Mas lalong kumabog ang dibdib niya nang mabistahan ang kabuuan ng babae nang lumabas ito ng sasakyan. Sigurado siyang hindi siya pinaglalaruan ng imahinasyon. Ganoon pa rin ang anyo nito at bawat galaw. Sopistikada. Aristokrata. Elegante. Intelihente. Ang aura nito ay walang pagbabago sa kabila ng mahabang panahong nagdaan.

“Vivian...” wala sa loob na usal niya. Huminto ang pagtibok ng puso niya sa pagbanggit sa pangalan nito. Umiwas siya ng tingin nang sa pakiwari niya ay haharap ito sa direksyon niya, tumalikod siya at yumuko. Ang t***k ng puso niya ay biglang humarurot sa kabang baka makilala siya nito.

Nagsalimbayan sa isip ni Javier ang mga ala-ala ng nakaraan. Mga kalmot, hataw, palo, pagngabngab, paggapos, dugo, sugat, sakit, kirot at kamunduhan. Pakiramdam ni Javier ay naubusan siya ng lakas. Naestatwa siya at hindi makakilos. Piping usal niya na isang imahinasyon lamang ang nakita.

“Javier...” hindi niya nagawang lingunin ang taong tumawag sa kanya. Napagtanto niyang may kakarampot na takot pa rin siya sa puso na harapin ang kanyang nakaraan na tinakasan.

Tinig ba iyon ni Vivian? Hindi maaari... Bakit naging napakaaga ng pagtatagpo namin?

“Javier? Anong problema? Ayos ka lang ba?” hinawakan siya sa balikat ng nagsalita. Napapitlag siya nang harapin ito.

Si Agatha.

“Para kang nakakita ng multo,” komento nito.

Napatingin siya sa direksyon ni Vivian kanina ngunit wala na ito roon. Maaaring namalikmata lamang siya. O baka kamukha lamang talaga iyon ng babae.

“Ayos ka lang ba?” agaw nito sa atensyon niya.

“Ah, oo naman. Umuwi na tayo,” aniya, pilit ngumiti.

“Sige, tara na,” sang-ayon nito at pinagtulungan nilang bitbitin ang mga pinamili nila.

Naging malikot ang mga mata niya sa daan. Hindi na niya muling nakita pa ang babae. Sana ay hindi nga talaga si Vivian ang nakita niya.  Masyadong magiging maliit ang mundo para sa kanila ni Agatha kung nandoon din sa lugar na iyon ang babae.