Chapter 48
"Tulong! Tulong!" makaawang sigaw ko dahil hindi ki na alam ang gagawin.
Hirap na hirap akong iproseso ang mga pangyayari at tila ba panaginip ang lahat ngunit ramdam na ramdam ko ang sakit. Sana ay panaginip ang lahat.
"Lan..." saad ni Noven ngunit hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi niya.
Sinubukan niya akong lapitan ngunit pinigilan siya ng mga tao sa paligid.
Humihikbi kong nilapitan ang katawan ng mga magulang ko at humihingi ng tulong para itakbo sila sa ospital ngunit walang gumagalaw. Ang kotseng gamit ni Noven kanina ay nasa gilid na at dumiretso ito sa malaking puno.
Mabilis na dumating ang ambulansiya at nakita ko mula sa grupo ng tao si Noven ni pilit lumalapit sa akin.
Unti-unting sumara ang pinto sa likod ng sasakyan at mabilis na tumakbo patungo sa pi
