Chapter 39

1732 Words

JEAN'S POV I'M NOT a fan of listening to musical instruments, ngunit nahahalina ako sa musikang naririnig ko na nagmumula sa silid na 'yon. Sinilip ko pang maigi kung si Markus ba talaga iyon o baka nagpapanggap lang siyang tumitipa sa keyboard. Sa huli ay na-realize ko rin ang kabaliwan ng isip ko. Bakit niya naman gagawin 'yon? Ang magpanggap na marunong at mag-aksaya ng lakas kung puwede namang makinig na lamang ng tugtog. Itinulak ko pa nang kaunti ang pinto para dalawang mata ko na ang makakita sa kaniya. He was playing it with all his heart. I could say. May papikit-pikit pa siyang nalalaman. Hindi na niya kailangan pang tumitingin sa papel na nasa harapan niya upang malaman ang sunod na magiging nota dahil tila kabisadong-kabisado na niya ang tinutugtog niyang iyon. Dahil hindi

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD