(Gabriel's Pov)
Hapon palang ng makauwi ako galing office. Tahimik ang paligid, maliban sa tunog ng mga ibong nagliliparan sa hardin at mahinang hampas ng hangin sa mga kurtina, wala kang maririnig. At sa ganitong mga oras, sanay akong magkaroon ng kapayapaan. Sanay akong walang istorbo, walang makulit, walang ingay.
Pero simula nang dumating si Mariz Villoria… parang lahat ng katahimikan na kinagisnan ko, unti-unting nawawala.
Naroon siya ngayon sa gilid ng sala, nakayukod, hawak ang basahan habang pinupunasan ang mesa. Sa bawat galaw niya, may kakaibang ingay, hindi dahil sa tunog ng basahan, kundi dahil sa kanya mismo. May kanta siyang inaawit na hindi ko kilala, halatang impromptu lang, at mali-mali pa ang tono. Pero para bang ang gaan ng paligid dahil doon.
"Hindi siya tulad ng ib
