Her Father's Last Will (Completed)

Chapter 6 Personal Assitant

Belleza

It's been one week since I heard about my father last will. It's like a bomb exploded in my mind. Until now I can't get it off my mind.

How come my father decision end up like that?

Who be that man?

Is my father really treasure him like that?

Is he worth it?

A lot of question in my mind but no one could answer all my f*****g questions.

I will find it by myself. I won't just allow him take what is mine.

Sunod-sunod na katok ang nagpabalik sa akin sa realidad.

"Come in," sabi ko.

Bumukas ang pintuan at iniluwal si nanay Felisa.

"Iha, nandyan si Angelo sa baba hinahanap ka," imporma niya sa akin.

"Paakyatin n'yo po, nay. Also bring us coffee." Tumango lang siya at mabilis rin lumabas.

Pagkasara niya ng pintuan ay napatingin ako sa isang picture frame na nasa working table ni papa.

Kinuha ko ito at pinakatitigan. It is me and my father when I graduated as valedictorian.

Yes, I am f*****g smart but some people think that I used our money to get my achievements.

The hell I care!

They don't know the real me. They just love gossiping others life instead focusing their own life.

Nang makarinig ako muli ng katok mula sa pintuan ay maingat kong ibinalik ang picture frame.

"Come in," sabi ko bago isinandal ang aking likuran sa sandalan ng swivel chair na kinauupuan ko at diretso ang mga mata sa may pintuan hinihintay ang kung sinuman papasok.

Pumasok ang isang matangkad na lalaki. His wearing a black poloshirt paired with black jeans and a black sneakers.

"Anong meron sa kulay itim?" bungad na tanong ko sa kanya pagkapasok niya.

Dahil nakatingin ako sa kanya ay nakita kong natigilan siya habang nakatingin sa akin.

Tinaasan ko siya ng kilay ng hindi pa siya gumalaw mula sa pagkakatayo niya.

"You look idiot standing there! You f*****g move and sit!" I shouted when he did not move.

Para naman siyang natauhan na mabilis na umupo sa visitors chair sa aking harapan. He looks so tensed. Hindi naman ako nangangain ng tao, bakit parang takot na takot sila sa akin.

Kung sa akin pa lang natatakot na siya, then he don't deserved my company.

"How's your mother?" pasimula kong tanong. Dahil mukhang wala naman siyang balak na magsalita.

I don't really know what my father see to him to trust him that much.

"She's doing better. Thank you for the help," sagot niya pero hindi siya nakatingin sa akin bagkus nakayuko ito.

"Look at me,.. when you answered me. Huwag kang bastos,"sita ko sa kanya.

Narinig ko ang marahan niyang pagbuga ng hangin bago itinuon ang mga mata sa akin.

"Why did you called me? I still need to monitor my mother," sabi niya habang blangko ang ekspresyon ng mukha niya.

This one is better than always panicking.

Nakipagtitigan ako sa kanya. May gusto akong malaman na parang bang sa pamamagitan ng mga mata niya ay makukuha ko ang sagot.

But I failed.

No emotion showing on it.

"Magtititigan na lang ba tayo? Diretsuhin mo na ako. Ano ang kailangan mong kapalit sa pagtulong mo sa amin? "Mababa pero madiin niyang sabi.

Binawi ko na ang aking tingin sa kanya bigla kasi ako nakaramdam ng pagkaasiwa.

Bago pa man ako nakapagsalita ay mahihinang katok ang aming narinig.

"Open the door," utos ko sa kanya.

Tinignan niya muna ako bago tumayo at binuksan ang pintuan.

Be like that. Start following my order.

Nang bumalik siya ay may dala na siyang isang tray na naglalaman ng dalawang tasa ng kape. Ang isa ay may cream at ang isa ay wala. May dalawa ding platito ng may laman ng isang hiwa ng moist chocolate cake; my favorite.

Inilapag niya ang isang tasang kape na may cream sa aking harapan at isang platito.

Ganun din ang ginawa niya sa kanya. Pagkatapos ay bumalik sa pagkakaupo.

Naaliw akong panoorin siya dahil napaka graceful niyang gumalaw. Halatang sanay na sanay siya.

Huwag sabihin ni papa na ito ang nakita niya. Napakababa naman.

Sinundan ko pa rin ang galaw niya hanggang sa pagsimsim niya sa kape.

"Stop looking at me as if you want to bury me in an instant," saad niya habang patuloy sa pagsimsim sa kape niya.

Nabawi ko tuloy ang aking tingin.

Ang lakas makiramdam ng lalaking ito.

Tinuon ko na rin ang atensyon ko sa sarili kong kape.

"I heard that your not yet visit the company?" basag niya sa katahimikan namayani.

Inilapag ko ang aking kape at tumayo. Naglakad ako at humarap sa bintana kung saan kitang-kita ang malawak na garden.

"The board members is asking you. I don't want to pry on your own business. It just that, they are sending me non stop email and calls," dagdag niya.

"Are they stupid? Kamamatay lang ni papa tapos gusto nila harapin ko sila!Hindi ba sila makapaghintay! They been disturbing me after papa funeral! Tell them to wait!" bulyaw ko sa kanya pero nakatuon pa rin ang mga mata ko sa labas.

Habang ang aking dalawang kamao ay naikuyom ko sa nag-uumpisang galit na anumang oras ay sasabog dahil sa mga walang kosiderasyong mga tao.

Nang wala akong sagot na makuha mula sa kanya ay hinarap ko ito.

Muli nagtama ang aming mga mata. This time I saw an emotion but I can't name it. Its also disappeared so fast.

Una siyang nagbawi ng tingin. "Well, I don't care at all. It's your duty not mine. Sinabi ko lang sayo at ng hindi na nila ako guluhin," sabi niya.

"And who said it's not your duty?"

Nabalik ang tingin niya sa akin. Tinging nagtatanong.

Tinaasan ko siya ng kilay at muli akong bumalik sa aking pagkakaupo.

Itinukod ko ang dalawang siko ko sa may lamesa at sinalo ng mga palad ko ang aking baba.

I'm looking at him straight to his eyes.

May ibang kulay ang kanyang mga mata kung pagkakatitigan mo ito.Yes it's a black color but there is something behind that black color or it just my imagination.

"What do you mean?" tanong niya na pumukaw sa akin.

"Simple....You will stay as what you are in the company. I realized that I need someone that is my dad fully trusted when it comes to our company. And upon checking it....you fit," mahaba kong pahayag na ikinalaglag ng panga niya.

"A-are you saying that I will stay as your personal assistant?" paninigurado niya sa sinabi ko.

Tumango lamang ako sa tanong niya.

"And ofcourse you being my new toy. Don't forget it," nakangisi kong saad na ikinasalubong ng kanyang mga kilay.

I won't deny that this man in front of me is freaking handsome. His s*x appeal is so strong that any woman will like to have a taste of him.

Naipilig ko ang aking ulo sa kung ano-ano na pumapasok na ideya.

"It should really a toy? Ganya ka ba talaga? Walang pakialam sa nararamdaman ng ibang tao," madiin niyang sabi.

"Yes," diretso kong sagot sa kanya. "Well, as my personal assistant. I want you to settle everything in the company." Pagkasabi ko nun ay muli kong isinandal ang aking likuran.

"When you are planning to meet them? As the new ceo, you must meet them as soon as possible. Bago pa sila makaisip ng bagay na ikakabagsak ng kumpanya." Nabaling ang tingin ko sa kanya dahil sa sinabi niya.

"Before a lot of companies or businessmen really wants your father to fall down. At ngayon ay siguradong hindi nila palalagpasin ang pagkakataon na ito upang hindi ituloy ang plano nila. Are you going to let them destroy what's your father built?" seryoso niyang pahayag sa akin.

Napatiim baga naman ako. I won't let anyone destroy it. Not even the man infront of me.

Yes, I don't even trust him. Thats why I need him near me. So, I can monitor his moves.

It's bad to judge but as of now I dont trust anyhow.

"No one can destroy me, Mr.samaniego."

I heard him chuckled that makes him more suspicious.

"Really? We are in a business world Ms.Vazquez, is not a game like you used to play before. Here, you will meet a lot of different people. Some, might be in your side but most will be against you. Huwag mo pairalin ang pagiging makasarili mo rito. Maraming mga tao ang umaasa sa kumpanya. One wrong move and a lot of people will suffer," mahaba niyang pahayag.

Naningkit ang aking mga mata sa mga sinabi niya. Sino siya para husgahan ako?

That's it, show me the real you. If he able to hide his true colors to my father, well not to me. I will show him the heartless woman I am.

"Your father treasure the company. He worked hard to continue slaying on top. I hope you won't disappoint your father," dagdag pa niya na mas lalong bumubuhay sa apoy na pilit kong pinapahupa.

Nakipagtitigan ako sa kanya. I want him to see my fiercely eyes. To let him know whose the f*****g boss here.

Nakita kong natigilan siya at umiwas ng tingin na ikinangisi ko.

"Next time, don't teach me what to do. Your just my p.a and my toy. I will passed this one but I warning you Mr.samaniego. I want my toy to be submissive to his owner. Is that clear?" madiin kong sabi sa kanya.

Nakita kong nagtagis ang kanyang panga habang ang mga tingin ay nasa kanyang kape.

"I need an answer!" I said while enjoying the view in front of me.

I will do everything I can in order for him to show his real color.

"Noted, Ms.Vazquez," mahina pero madiin niyang sabi.

"Very good," nakangisi kong saad habang nakatingin pa rin sa kanya. "And stop calling me Ms.Vazquez specially if it just the two of us. I'm giving you the right to call me whatever you want," dagdag ko pang sabi na ikinatingin niya sa akin.

I saw he was shocked about what I said earlier. But it's nothing at all. I want him to feel comfortable with me even though I feel like his not at all.

A knocked from the door stop him to say anything.

Habang ako ay napakunot noo.

Who got the guts to disturb me?

All the maids specially nanay Felisa know that I don't like to be disturb once I am in the library and talking to someone.

"Bavarian, it's me. May I come in?" a familiar voice shout from the outside.

Napailing na lang ako pagkarinig sa boses nito. "Get inside mocha!" ganting sigaw ko.

Tumayo ako para salubungin ang isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang Greek God. Well that's what according to him.

Malawak ang pagkakangiti niyang nakatingin sa akin at ibinukas ang mga braso na nagsasabing bigyan ko siya ng isang yakap.

Naiiling akong humakbang palapit sa kanya at nagpakulong sa kanyang mga braso.

Mahigpit naman niya akong niyakap.

"I miss you bavarian.Im sorry, hindi ako nakauwi agad," bakas ang lungkot sa boses niya.

I hug him back and buried my face to his chest. "Its alright mocha, I understand."

Ilang minuto kaming nanatili sa ganung ayos ng may bigla tumikhim.

Bigla ako napabitaw sa kanya at liningon ang taong tumikhim. Nakatayo na ito at nakaharap sa amin.

Pasimple akong ngumiwi dahil nawala sa isip ko na narito pa pala si Angelo Samaniego.

"Oh, sorry. Nakaistorbo ba ako?" tanong ng katabi ko na ipinulupot pa ang mga braso sa bewang ko.

Kung sinuman ang makakita sa aming ayos ay iisipin na we are in a relationship but it's a big NO.

"Mocha, he is Mr.Angelo Samaniego my father personal assistant so automatically will be my p.a too." Bumaling naman ako kay Mr.Samniego, "Mr.Samaniego, he is Alexander Guerero, Attorney Guerero son," pagpapakilala ko sa kanilang dalawa.

"And her only one mocha," dugtong pa ni Alex bago inilahad ang kamay upang makipagkamay kay Mr.Samaniego.

"Nice to meet you, Mr.Guerero," sabi ni Mr.Samaniego.

"The pleasure is mine," ganti naman ni Alex na hindi pa rin inaalis ang isang kamay sa pagkakapulupot sa aking bewang. "Alex will do. Madalas ka naikwekwento ni daddy sa akin. He really admire you, sometimes I even get jealous how daddy praise you. And I think his really right because I heard how you support uncle Arnulfo being on top," mahabang pahayag ni Alex na ikinataas ng kilay ko.

Praising someone in front of me.

Humanda siya sa akin mamaya.

"Thank you, but it's all a teamwork. We can't stay on top without the whole team. I mean, the whole employees of the company," nakangiti rin niyang saad. "I think I need to go," lumipat ang tingin niya sa akin na para bang humihingi ng permiso.

"You may take your leave. Straight to the office and settle everything. I will meet the board tomorrow for them to stop pestering me."

Tumango lamang siya at dinampot ang tasa ng kape at ang platitong may cake. "Sa baba ko na tatapusin, sayang." Bahagya niya pang itinaas ang hawak para ipakita bago tuluyang lumabas.

Nasundan ko na lamang siya ng tingin hanggang sa sumara ang pintuan.

"His cool, bavarian. Magkakasundo kami," bulong ni Alex sa akin na sinagot ko ng matalim na tingin.

"Oh-oh, why are you giving me that sharp look?" mabilis niyang inalis ang pagkakapulupot ng kamay niya sa bewang ko at tumakbo sa may mahabang sofa at dun umupo.

"Stop that, babarian. It's not funny!" natataranta niyang sabi.

Gusto kong tumawa ng malakas dahil hindi na siya nasanay sa akin.

Lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya.

Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat.

"I can't believe papa last will, mocha," sabi ko.

"Why? You are his only heiress. So, what's in his last will?" naguguluhang tanong niya.

I start to tell him everything about the last will.

I know I can fully trust him.