Hardin Ng Mga Gamugamo

Chapter 14

Nakahiga ako sa ibabaw ng kama at pikit-mata habang nilalasap ang sarap na dulot ng pagbayo sa akin ni Brando ng biglang umalingawngaw ang dalawang magkasunod na putok ng baril. Kasabay noon ang pagbasak ng katawan ni Brando sa aking ibabaw at ang pagdaloy ng masaganang dugo mula sa kanyang tagiliran. Lahat iyon napunta sa akin.

Hindi kaagad ako nakagalaw na para bang na-freeze ang mundo ko nang panandalian gawa ng labis na pagkagimbal. Mistula akong nahimasmasan mula sa pagkalasing at biglang bumalik sa tamang hwisyo nang mangyari ang insidenteng iyon.

Nanginginig naman ako sa sobrang takot nang makita si Keith hawak ang baril na ginamit niya kay Brando na noo'y hindi na humihinga.

Dahan-dahan siyang lumapit sa aking hinihigaan at ang baril na hawak nito ay nakatutok sa akin. Bakas sa kanyang mukha ang sobrang galit, nanlilisik ang kanyang mga mata. Agad kung itinulak ang duguang katawan ni Brando at naghahanda ako sa panlaban upang mailigtas ang sarili sa nagbabadyang kapahamakan.

Nakipag-agawan ako ng baril kay Keith. Ngunit sadyang ang lakas niya na para bang naging doble iyon dahil sa isa pang katauhang sumanib sa kanya. Sa gitna ng aming pag-aagawan, nakalabit niya ang gatilyo ng baril. Tumama iyon sa malaking salamin sa dingding, nagkalat ang mga bubog nito sa sahig.

"Tama nga ang kutob kong may kinalolokohan kang ibang lalaki, hindi ko lang inasahang sa isang hamak na bodyguard ka pumatol, napakawalang taste mo naman!" Ang sabi niya habang patuloy kami sa pag-aagawan ng baril.

"Baka nakalimutan mong, ikaw ang nagturo sa akin na tumikim ng iba. Diba nga nangongontak ka ng mga lalaki para makaniig ko?" Sigaw ko.

Tumawa siya nang malakas. Gumuhit ang gitla sa kanyang noo.

"Huwag ako ang idahilan mo sa pagiging higad mo. Bakit ko naman gagawin ang bagay na iyan e kahit naman pinulot lang kita sa basurahan, kahit papaano minahal din kita at nirespeto. Pinapahalagahan ko ang pagsasama natin!"

Nagawa niyang dagukan ako gamit ang isa niyang kamao. Sa sobrang lakas noon humandusay ako sa sahig na kung saan nagkalat ang nagkapira-pirasong salamin.

"Diko alam may amnesia ka pa pala bukod sa pagiging siraulo. Baliw ka nga Keith, baliw ka. Makailang ulit mo akong ipinapagamit sa iba at pinahithit ng droga. Aliw na aliw ka habang pinapanood kung paano ako pagpapasa-pasahan ng mga kontak mo, kung paano nila ako parausan. Sa tingin mo pagmamahal ba ang tawag doon?

Nasaan na ang sinasabi mong respeto? Binababoy mo ako pero tiniis ko ang lahat ng iyon bilang pagsunod sa iyong kagustuhan. Binibigyan kita ng excuse kahit pa sukang-suka na ako sa pinagagawa mo kasi nga alam kong may deperensiya ka sa pag-iisip at in denial ka lang. Pinagtiisan ko ang pag-uugali mo, ang pagmamaltrato mo. Sa kabila ng hirap at mga pasakit na ibinigay mo sa akin, hindi pa rin kita magawang iwan dahil gusto kong mahikayat kang magpatingin sa doktor para sana'y gumaling ka!"

At sa sinabi kong iyon ay mas lalo pa siyang nanggagalaiti sa galit. Sinakal niya ako habang nakahandusay sa sahig. Mahigpit iyon kaya pakiramdam ko ay malalagutan na ako ng hininga.

"Tarantado ka. Hindi ako baliw. Kung meron mang baliw rito, ikaw iyon at ang tang-inang mga magulang ko na ipinagpipilitan ang gustong magpagamot ako gayung alam kong matino naman ang aking pag-iisip. Kayo ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito.

Iyang pagiging talipandas mo at ang walang kwenta kong mga magulang na walang ibang ginawa kundi ang magpayaman. Mas mahalaga pa sa kanila ang katayuan ng kompanya kaysa sa akin na anak nila.

Mula nang magkaisip ako, wala akong natatandaang sandali na nakipag-bonding sila sa akin. Puro sila negosyo, pagpaparami ng pera nila.

Ginawa ko na ang lahat para mapansin. Nag-aral ako nang mabuti. Nangunguna ako palagi sa klase, subalit lahat ng iyon balewala sa kanila. Wala silang pakialam sa karangalang dinala ko sa pamilya. Pero sa isang pagkakamali ko lang, nang madawit sa barkada, buong pagkatao ko ay sirang-sira sa kanilang paningin. Parang wala na akong nagawang tama.

Minsan nilang kinutya ang pagkatao ko, inalipusta at isinumpa. Tiniis ko iyon at tinanggap ang masasakit nilang salita dahil totoo rin naman. They don't gave me credit sa haba ng panahong nagpakabuti ako sa kanila. Ngayon, sino sa tingin mo ang siraulo?"

Bumagsak ang gabutil na luha mula sa nanlilisik niyang mga mata. Hindi ko inakala na may mapait palang karanasan sa buhay si Keith na hindi niya sinasabi sa akin sa haba ng panahong kami ay nagsama.

Malinaw na kulang siya sa atensiyon, pag-aaruga at higit sa lahat pagmamahal na siyang dahilan sa pag-akap niya sa ipinagbabawal na gamot na naging dahilan sa kanyang kalagayan ng panahong iyon.

Isinilang man sa karangyaan subalit hindi naman naibibigay ng pera ang tunay na kaligyahan ng isang tao. Tama ang kaibigan kong si Al. May malalim na pinagdadaanan si Keith na dala-dala niya mula noong siya ay bata pa.

"Sabihin na nating may malaking pagkukulang ang mga magulang mo sa'yo pero hindi naman sapat na dahilan 'yan para sirain mo ang buhay mo Keith. Bagkus, ipakita mong naging mabuti kang tao na may matibay na disposisyon sa buhay kahit pa namuhay kang mag-isa. May malaking tsansa pang maging maayos ang buhay mo. Tutulungan kita. Magtiwala ka lang sa akin. Huwag mong hayaang malugmok ka sa kadiliman!"

Nasabi ko iyon ng tuwid kahit na sinasakal niya ako. Ipinagdarasal kong sana'y makumbinse ko siya subalit,

"Paano kita mapagkakatiwalaan gayung sumiping ka sa iba habang wala ako. Tang-ina mo!"

Sinapak niya ako sa ulo gamit ang baril na hawak niya. Sa sobrang lakas noon at biglang dumilim ang aking paningin. Bago ako tuluyang nawalan ng malay ay naramdaman ko ang pagtagas ng dugo mula sa aking noo. Hanggang sa tuluyan na akong binalot ng kadiliman.

Nagising naman ako dahil sa nagyeyelong tubig na isinaboy sa aking mukha. Nang imulat ko ang aking mga mata ay natagpuan ko ang aking sarili sa loob ng isang bodegang abandunado.

Nakatihaya ako sa mahabang mesa. Mahigpit na nakagapos ang aking katawan. Maya-maya pa ay bumukas iyong pinto na nasa aking harapan. Iniluwa roon ang nakangising si Keith kasama ang limang kalalakihang may malaking bulas ng pangangatawan.

"Kumusta ang tulog, Baby Boy?" Bati niya sa akin. Malumanay ang kanyang boses subalit may kutob akong hindi pa siya bumabalik sa katinuan. Makikita iyon sa ekspresyon ng kanyang mga mata.

"Saan mo ako dinala Keith? Pakawalan mo ako, nakikiusap ako!"

Lumapit siya sa bandang ulo ko. Hinawakan niya ang aking buhok saka hinila iyon paitaas. Napasigaw ako sa sobrang sakit. "Nandito ka sa lugar kung saan mararanasan mo ang tunay na langit!" Pabulong niyang wika.

Pagkatapos ay suminyas siya sa limang lalaki at nakita kong sabay-sabay na naghubad ng saplot ang mga ito. Nahintakutan naman ako dahil nahinuha ko ang gagawin nila sa akin.

"Parang-awa mo na Keith. Huwag mong ituloy kung anuman iyang binabalak mo. Pag-usapan natin 'to nang maayos!"

"Diba mahilig ka sa b***t? Huwag mong sabihing tatanggihan mo ang regalo ko? Malalaki ang mga 'yan. Pagsawaan mo!" Sabay hagalpak ng tawa.

"Aminado akong nagkasala ako sa'yo. Pero sana naman bigyan mo ako ng isa pang pagkakataong itama ang pagkakamaling iyon at patunayan ang aking sarili. Hayaan mong iparamdam ko sa'yong minahal din kita!"

"Minahal? Pwee! Oo nga't ako ang pinili mong makasama sa loob ng dalawang taon pero ramdam kong katawan mo lang ang aking pag-aari at hindi ang puso. Iyong tang-inang gwardiya pa rin ang tunay mong minamahal. Akala mo ba hindi ko alam? Sana pala ipinadale ko na siya nang tuluyan noon sa inarkila kong riding-in-tandem para wala na akong kahati pa!"

"I-ikaw ang nagpabaril kay Lukas?" Bulalas ko.

"Yup, pero ako rin naman ang gumastos sa pagpapaospital sa kanya, you know that, Baby Boy!"

"Baliw ka ngang talaga. Kalagan mo ako dito at mapapatay kitang hayop ka!"

Tuluyan ng nilamon ng galit ang katiting na awang naramdaman ko sa kanya. Hindi ko alam na kasa-kasama ko lang pala ang taong responsable sa muntikan ng pagkamatay ng lalaking tunay kong minahal.

Malinaw sa aking niloko ako ni Keith. Sinadya niyang hindi puruhan si Lukas upang dumulog ako sa kanya ng tulong at nangsaganun madagdagan ang utang na loob ko sa kanya at ma-pressure ako na siya ang aking pipiliin. Planado niya pala ang lahat. At siniguro niyang siya ang magwawagi sa huli.

"Wala kang kasing sama, Keith. Kaya pala kahit anong pilit ko sa sarili na mahalin ka ay hindi ko magawa dahil sa demonyong nakahimlay sa pagkatao mo!"

"E di, sinabi mo rin ang totoo. Hindi mo talaga ako kailanman minahal. Ang pakikisama mo sa akin ay dala lamang sa malaking tulong na naibigay ko sa'yo at sa iyong pamilya!"

Isang malakas na sampal ang kanyang pinakawalan at pakiwari ko'y nagkahiwalay ang magkabila kong panga.

"Gawin n'yo na ang ipinag-uutos ko sa inyo!" Baling niya sa limang lalaking nakahubad bago tumalikod.

Nakita kong tinungo niya ang silyang nasa gilid. Umupo siya roon. Kinuha niya ang kanyang celphone sa bulsa at mukhang kukunan niya ang panghahalay sa akin ng kanyang mga tauhan.

May itinurok sa akin ang isa sa limang lalaki at nakaramdam kaagad ako ng panghihina. Hindi ko halos maigalaw ang aking katawan kaya naman hindi ko nagawang manlaban ng isa-isa nilang tinanggal ang pagkakabuhol ng lubid sa aking katawan.

Nang maalis na ang tali, pinabukaka nila ako sa ibabaw ng mesa at salitan nila akong tinira sa likuran. Lima silang nagpapalit-palit kaya naman napamura ako sa sakit at hapdi na aking nararamdaman.

Halos malagutan naman ako ng hininga nang ang bibig ko naman ang kanilang pinuntirya. Sabay nilang pinagtripan ang aking bunganga at tumbon kaya naman hindi ko na alam kung saan ang masakit.

Wala ng silbi pa kung magsusumigaw man ako ng tulong dahil alam kong wala rin namang makakarinig sa aking mga pagdaing. Hinayaan ko na lamang na babuyin ang aking katawan dahil wala rin naman akong kakayanan na manlaban.

Isang matulis na titig ang aking ipinukol kay Keith na aliw na aliw sa pagkuha ng video habang nilalaro rin niya ang sa kanya. Kung nakakasugat lang ang titig kong iyon, marahil nakabulagta na siya at nawalan ng malay.

Sa panahong iyon ang tanging nasaisip ko ay ang magdasal na sana'y makakauwi pa ako sa amin ng buhay at makita ko pa ang aking pamilya. Sa laki ng galit sa akin ni Keith, malabo ng pakawalan pa niya ako.

Alam kong bingi na siya sa kung anuman ang aking sasabihin. Inaamin kong nagkasala ako sa pagpatol kay Brando pero alam ko ring higit siyang makasalanan kaya nararapat lang na siya ay pagtaksilan.

Una pa lang ay sinamantala na niya ang aking kahinaan. Nagtake-advantage siya sa panahong matindi ang aking pangangailangan, sa pagkakasakit ng aking kapatid at sa pagkakabaril ni Lukas na siya rin ang may pakana.

Hindi ko na pwedeng i-tolerate ang kanyang mga pinagagagawa. Hindi na excuse sa akin ang kanyang pagiging psychopat dahil buhay ko na ang nakataya rito at buhay ng mahal ko ang minsan niyang inutang, kinailangan niya iyong bayaran.

Sabay na nagpalabas ang limang lalaki sa aking mukha. Pinaliguan nila ako ng kanilang mga katas. Lumapit si Keith at sapilitan niyang ipanasubo sa akin ang kanyang alaga habang ang isang kamay niya ay may hawak ng baril at nakatutok sa akin. Natatakot marahil siya na baka aking kakagatin.

Ilang minutong paglabas-masok at nilabasan din siya. Deretso iyon sa aking lalamunan. At sa dami noon at sa nakakadiring amoy ng kanilang mga dagta, naduwal ako. Walang tigil naman ang kanilang paghalakhak habang tinitingnan nila akong nagsusuka.

Maya-maya lang lumabas ang limang lalaking humalay sa akin. Nang makabalik, kanya-kanya silang bitbit ng balde na may lamang tubig. Ibinuhos nila iyon sa akin. Sinabon din nila ang buo kong katawan at nang matapos ginamit muli nila ako kahit hindi pa tuluyang naghilom ang hapdi at sakit ng aking tumbon.

Napasigaw muli ako sa sakit. Mangingiyak akong nakikiusap sa kanilang tigilan na nila ang kanilang ginagawa subalit tila bingi sila sa aking mga hinaing. Malaki umano ang ibinayad sa kanila kaya pasensiyahan na lang.

Sa pangalawang pagkakataon, narating nila ang sukdulan. Nakahinga naman ako ng maluwang. Lupaypay akong nakatihaya sa ibabaw ng mesa at gawa ng sobrang pagod, sakit at hapdi, nakatulog ako.

Nagising naman ako sa pagyugyog sa akin ng isa sa mga tauhan ni Keith. May bitbit siyang pagkain na nakalagay sa styro. Kinalagan niya ang aking mga kamay, "Kumain ka dahil mapapalaban kana naman mamaya!" Wika niya.

Hindi na ako nagkuminto pa sa kanyang sinabi dahil alam ko namang hindi nila pakikinggan ang aking pakiusap. Mistula akong p****k na pwede nilang gamitin kahit anong oras nilang gustuhin.

Wala akong kalaban-kalaban. Kailangan kong magpatianod sa kanilang gagawin upang mapakapag-isip ako ng paraan kung paano makatakas.

Hindi ko hahayaang habambuhay na maging s*x slave ng siraulong si Keith at mas lalong hindi ko hahayaang dito magtatapos ang aking buhay. Kailangan kong makaalis sa impiyernong lugar na ito upang makasama kong muli ang aking pamilya at mahanap muli si Lukas upang makahingi sa kanya ng kapatawaran.

Hindi ko na hinahangad na muli siyang bumalik sa piling ko. Sa mga nangyari sa akin, hindi na ako ang taong nararapat sa kanya. Sapat na sa akin na makamtan ang kanyang kapatawaran at maging kaibigan.

Gaya ng aking inaasahan, matapos kong kumain ay muli na naman nila akong binaboy. Subalit sa pagkakataong iyon ay hindi na sila sabay-sabay. Dalawang lalaki sa umaga, dalawa sa tanghali at isa sa gabi.

Naging ganoon ang routine ko sa araw-araw na pilit kong pinagtiisan. Patang-patang na ang katawan ko sa kanilang kababuyan na umabot ng isang linggo. Laspag na laspag na ako. Hinang-hina. May mga sandali kasing hindi ko magawang kumain dahil sa sakit ng buo kong katawan.

Hirap na hirap na ako. Minsan naihiling ko na sana'y hindi na lamang ako magigising at nang hindi ko na maramdaman ang paghihirap subalit kapag naiisip ko sina Inay at si Lukas ay nabibigyan naman ako ng lakas ng loob na lumaban at mag-isip ng paraan para tumakas. Hindi bale ng mamatay ako. Basta hindi sa ganitong paraan at lalong hindi sa ganitong lugar.

Dahil sa hindi na nila ako nakaringgan ng anumang reklamo at nakikianod na lamang ako sa kanilang gusto ay kahit papaano ay unti-unti kong nakukuha ang kanilang tiwala. Hinahayaan na nila akong pumunta ng banyo ng mag-isa at walang bantay. Hindi gaya ng dati na tigdalawa pa ang nagbabantay sa akin sa takot na tumakas ako.

Hapon iyon. Isang tao lang ang nagbabantay sa akin dahil umalis iyong iba ipa. Nakatalikod siya sa akin at naglalaro ng baraha ng mag-isa.

"Magsi-CR lang ako" pagpapaalam ko.

"Alam mo naman siguro kung saan ang CR diba?" Ang sarkastiko naman niyang tugon.

Hindi man lang niya nagawang lumingon sa akin. Pagkakataon ko na iyon para isakatuparan ang planong tumakas. Pumasok ako ng CR at nagkunwaring nagbawas. Doon, nag-iisip ako kung paano makatakas.

Nakakadena iyong pinto at ang susi nito ay hawak ng lalaking nakabantay sa akin kaya malabong masalisihan ko siya. Napakaliit din ng bintana ng CR na kahit ang isang paslit ay hirap na mailabas doon ang katawan.

Maya-maya pa ay may nakita akong bote ng muriatic acid. May kunting laman pa iyon, pinulot ko. Lumabas ako ng CR at dahan-dahang lumapit sa lalaking nagbabantay sa akin na abala pa rin sa paglalaro ng baraha habang may kinakausap sa celphone. Gawa ng nakaloudspeak, dinig ko ang boses sa kabilang linya. Mga kasamahan niya ang kanyang kausap.

"Nasaan na ba kasi kayo?" Medyo naiinip niyang tanong sa kabilang linya.

"Nasa malapit na kami. Huwag kang mainip diyan at may pasalabong kami sa'yo, Pare!"

"Anong pasalubong?"

"Chikay, di na nga sariwa pero mas mabuti na ito kaysa sa isang bakla!"

"Sige, bilisan n'yo. Alam n'yo namang nadi-diyeta na ako sa babae. Kung di lang sa malaking ibinayad sa atin ay talagang hindi ako titira ng bakla!"

"Bakla pala ha!" Bulalas naman ng isip ko nang iniangat ko na sa ere iyong bote ng muriatic na hawak ko at buong lakas kong inihambalos iyon sa kanyang ulo.

"Ughhhhhh!" Daing ng lalaki kasabay ng pagtama ng bote sa kanya ulo. Pumulandit doon ang masaganang dugo. Bumagsak siya sa sahig at nawalan ng malay.

"Napaano ka diyan, Pare?" Dinig kong tanong ng kasamahan niya sa kabilang linya. Hindi pa kasi natapos ang tawag nito nang hatawin ko siya ng bote.

Kaagad kong pinulot ang celphone at pinatay iyon saka ipinasok sa aking bulsa. Pagkatapos, kinapa ko ang magkabila niyang bulsa para mahananap iyong susi at natagpuan ko naman.

Nang tinangka kong buksan iyong pinto sa harapan ay saka naman ang paghinto ng motorsiklo sa labas. Mga tauhan iyon ni Keith kaya agad kong tinungo ang pinto sa may likuran ng bodega para doon dumaan.

Nanginginig naman ang mga kamay ko habang hinahanap ang tamang susi ng kandado ng pinto. May limang susi rin kasi ang nakabitin sa keychain kaya kailangan kung isa-isahin ang mga iyon para malaman kung alin ang tamang susi.

"Pre, buksan mo ang pinto, nandito na kami!" Sigaw ng lalaki sa labas ng pinto sa harapan na siyang lalong nagpataranta sa akin.

Mukhang nainip na iyong lalaki sa katatao at narinig ko ang sabi nito sa iba pa niyang kasamahan na sa likuran na lang sila dumaan na kung saan ay naroon naman ako hinahanap ang tamang susi.

Bago pa man sila nakarating sa naturang pinto ay nabuksan ko na iyon at mabilis akong tumakbo papalayo sa bodegang iyon na mahigit dalawang linggo rin akong nakapiit.

May tatlumpong minuto rin akong nagtatakbo at naisipan kong mamahinga muna sa silong ng isang malaking puno na aking nadaanan.

Malayo-layo na rin ang aking itinakbo kaya nasisiguro kong hindi na nila ako masusundan. Nagpahinga ako ng ilang sandali bago ko naisipang lumakad at hanapin ang highway para mag-aabang ng masasakyan.

Takip-silim na nang matunton ko ang kalsada. Mukhang bihira lang ang sasakyan na dumadaan doon kaya naisipan kong maglakad na lang muna at maghanap ng bahay para makahingi ng kunting maiinom na tubig.

Isang oras na lakaran hanggang sa may natagpuan din akong iilang bahay sa gilid ng kalsada. Tumao ako sa pinakauang bahay na aking nadaanan at isang matandang babae ang bumungad sa akin. Humingi ako sa kanya ng tubig at dali-dali naman siyang nagtungo ng kusina upang ikuha ako. Bitbit niya ang isang pitsel at baso nang makabalik.

"Salamat po, Manang!" Ang sabi ko matapos uminom.

"Saan ka ba nanggaling, bata at mukhang pagod na pagod ka!" Usisa niya.

"Nasiraan ho ako ng sasakyan, Manang kaya naisipan kong maglakad-lakad para makahanap ng mekaniko e, kaso wala akong natagpuan!"

Iyon ang naisipan kong idahilan para hindi na siya magtatanong pa. "May talyer ho ba rito?" Dagdag ko pa.

"Meron, doon sa bayan. Kaso medyo may kalayuan din ang lugar na iyon dito!"

"S-sige ho, aalis na ako. Pupuntahan ko na ang bayan na sinasabi n'yo!"

"Gabi na bata. Ipagpabukas mo na lang iyan. Dito ka na muna magpalipas ng gabi!" Alok sa akin ng matanda.

Ngumiti ako sa kanya at tinapik ang isa niyang balikat. "Salamat na lang ho. Kailangan ko na talagang umalis para mapaayos iyong kotse ko. Kinailangan ko na talaga kasing makauwi ng Maynila dahil marami pa akong aasikasuhin!"

Nagpasalamat muli ako sa matanda saka umalis. Halos dalawang oras rin ang aking nilakad bago ko narating ang bayan na sinasabi ng matanda.

Ramdam ko ang pagod at p*******t ng aking mga paa kaya naman naupo muna ako sa sementong upuan sa loob ng isang parke. Nang makaupo ay saka ko lang naisip na wala pala ako ni isang kusing sa bulsa kaya titiisin ko na lang ang pagkalam ng aking sikmura. Sana pala pumayag na lang ako sa alok ng matanda para malibre ako ng hapunan.

Ilang saglit pa'y naisipan kong matulog na lang sa aking kinaupuan nangsaganun hindi ko na maramdaman ang gutom. Papaidlip naman ako nang maalala ko ang celphone na aking tinangay mula sa isang tauahan ni Keith.

Bumangon ako at tiningnan iyon. Isang mumurahing amdroid phone. Subalit malaking tulong iyon sa akin. Swerte namang hindi iyon naka-security lock kaya malaya ko iyong nabuksan. Agad kong pinindot ang icon ng Messenger. Naglog-in ako. Kaagad kong hinanap ang account ni Gina. Nakita kong online ito kaya naman agad akong nag-send ng message.

"Paki-forward mo nga iyong number mo, Gina at tatawagan kita!"

Hindi siya nagreply, bagkus tumawag siya gamit ang messenger. Sinubukan kong sagutin subalit putol-putol ang linya kaya naman muli kong hiningi sa kanya ang kanyang numero na kanya din namang ibinigay.

"My God, Marl, nagparamdam ka rin. Nasaan ka ba, dalawang linggo ka ring nawala ah!" Bulalas niya sa kabilang linya.

"Kinulong ako ni Keith sa isang lumang bodega, tumakas lang ako at tinangay ko ang celphone ng isa sa mga tauhan niya kaya ako nakatawag sa'yo. Pwede bang sunduin mo ako, Gina baka kasi nasundan nila ako!"

"Saang lugar ka ba ngayon?"

Pinatay ko na ang tawag matapos kong masabi kay Gina ang aking kinaroronan. Laking pasalamat ko dahil sa wakas nakatakas na rin ako mula sa mga kamay ni Keith at makakauwi na rin ako sa amin.

Sa loob ng dalawang linggo nang mawala ako, sigurado akong nag-aalala na sina Inay sa akin. Ganunpaman, hindi pa rin nawala ang kaba ko sa dibdib. Sigurado kasi akong hindi titigil si Keith para muli akong makuha at malamang pinaghahanap na ako ng kanyang mga tauhan.

Alas-dos ng madaling araw nang tumunog ang celphone sa aking bulsa. Si Gina iyon at ipinaalam na nasa labas na siya ng parke. Kaagad din naman akong lumabas at tinungo ang kanyang kinaroroonan.

Agad niya akong pinapasok sa loob ng kanyang sasakyan nang makalapit ako.

"Mar, may masamang balita ako sa'yo!" Nag-aalala niyang sabi.

"A-ano 'yon?" Nababahala kong tanong. Sana hindi tungkol sa pamilya ko ang masamang balita na dala niya.

"Napanood ko kanina sa news bago ako tumungo rito, pinaghahanap ka ng mga pulis!"

"B-bakit daw?"

"Sa salang pagpatay kay Brando, sa bodyguard mo. Ayon sa interview kay Keith, nagtatago ka raw dahil sa pagkakapatay mo sa iyong bodyguard!"

"H-hindi totoo iyan Gina. Alam mo namang hindi ko magagawa ang pumatay. Si Keith ang bumaril sa kanya. Nandoon ako nang mangyari ang krimen!"

Ikinuwento ko ang lahat kay Gina ang tungkol sa nangyari. Inamin ko ring may secret affair kami ni Brando at nahuli kami ni Keith na may ginagawang kahalayan sa loob mismo ng condo bago mangyari ang krimen.

Sinapak ako ni Keith sa ulo gamit ang baril. Nawalan ako ng malay at nang magising, natagpuan ko ang sarili sa loob ng lumang bodega. Doon na nagsimula ang aking panibagong kalbaryo. Pinapagamit niya ako sa mga tauhan niya. Binababoy nila ako nang sabay.

"Talagang sukdulan na ang kasamaan ni Keith, Mar. Pinapalabas ng siraulong iyon na ikaw ang pumatay para malibre siya sa kasong kakaharapin!"

"Tama ka Gina. Hindi lang iyon, inamin din niyang siya ang responsable sa pananambang noon kay Lukas na kamuntikan nitong ikapahamak!"

"A-anong gagawin natin ngayon, mabigat ang kaso mo?"

"Lalaban ako. Papatunayan ko sa lahat na wala akong kasalanan, na inosente ako. Magbabayad ang siraulong iyon sa mga ginawa niya sa akin at kay Lukas. Maaring tore ang babanggain ko pero nasa panig ko ang katotohanan. Natitiyak kong hindi ako pababayaan ng Diyos.

Nakiusap ako kay Gina na sa bahay sa Mareviles niya ako ihatid para makita ko sina Inay at maipaliwanag ko sa kanila ang mga nangyari. Sigurado kasi akong kalat na kalat na ang balita tungkol sa nangyari at iyon ang gusto kong bigyan ng paliwanag.

Alas-sais ng umaga nang dumating kami ng Mariveles. Natatanaw ko na ang bahay sa may di-kalayuan na napapalibutan ng maraming tao.

Kinabahan ako. Kinutuban akong may hindi magandang mangyayari lalo na't tanaw ko ang isang patrol car sa bakuran ng bahay. Nakiusap naman ako kay Gina na ihinto na niya ang sasakyan at ako na lang ang magpatuloy sa bahay. Naisip ko kasi na baka mapagkamalan siyang protektor ko at madawit sa kasong aking kakaharapin.

"Anak!" Bulalas ni Inay nang makita ako.

Patakbo naman akong lumapit sa kanya at yumakap nang mahigpit. Lumapit din ang dalawa kong kapatid at nakiyakap rin. Habang nasa ganoon kaming pagyayakapan nang lumapit ang dalawang pulis sa akin. Ipinakita nila ang dalang arrest warrant at kasabay noon ang pagposas nila sa dalawa kong kamay.