TANGHALIAN NA nang magkita sina Santino at Aurora. Sabay silang kumain. Noong una ay pareho lang silang tahimik. Sinikap ni Santino na pakainin ang dalaga na nananamlay at waring may malalim na iniisip. Kukumustahin na sana niya ang dalaga ngunit naunahan siya nito.
“Parang hindi ka gaanong nakatulog kagabi,” kaswal nitong puna ngunit may bahid nang pag-aalala sa mga mata nito. Nagyuko ng ulo si Aurora at ipinagpatuloy ang pagkain, waring bahagyang nahihiya.
“Hindi nga ako gaanong nakatulog. But I’m okay. Ikaw, are you okay?”
Tumango si Aurora. “Mas magaan ang pakiramdam ko kaysa noong mga nakaraang araw.”
“That’s good.”
Namagitan uli sa kanila ang katahimikan. Muli, si Aurora ang bumasag niyon. Tumikhim ang dalaga bago nagsalita, munti ang tinig. “Natanggap ko na talaga na hindi kami
