CHAPTER 28
1856 Words
Chapter Twenty Eight
Drunk And Hot
I cursed myself countless times because of that.
Habang inihihiga namin si Zuriel sa kama ng isa sa mga guest room ay parang gusto ko siyang sampalin at gisingin para kunin ang susi niya't sa kanyang kwarto siya mismo ihatid.
He's out. Tulog na tulog na't hindi na talaga magising kahit nang magpaalam si Symond.
Hinatid ko ang lalaki pero hindi na rin nagtagal dahil agad kong binalikan si Ate Susan para tulungang mag-ayos.
Isang oras kaming naglinis. Nang matapos ay agad na kaming nagpahinga pero kahit na ilang oras na akong nakatunganga sa kisame ay hindi pa rin ako madalaw ng antok kaya nagpasya na lang akong lumabas at magpahangin sa hardin.
I lit my cigarette and puffed it twice. Hindi naman talaga ako naninigarilyo pero nakakatulong kapag ganitong magulo ang utak ko at hindi makapag-isip ng maayos.
Sumandal ako sa upuan at tumingala bago ibinuga ang usok sa aking bibig.
Ayaw kong sumuko pero hindi ko maiwasang panghinaan ng loob sa misyong ito. I have only one path to follow when I came here, but now I felt lost. Parang hindi ko na makita ang tamang daan sa dami ng kailangan ko pang lusutan.
Tinapos ko ang sigarilyo at balak na sanang bumalik para subukang magpahinga pero nang mapadaan ako sa grand staircase ay agad akong nahinto. Kusang umangat ang mga mata ko patungo sa pangalawang palapag.
Sunod ko na lang nakita ang sarili kong pumapanhik papunta doon at pabalik sa kwartong pinag-iwanan namin kay Zuriel kanina.
Sa pagsara ko ng pintuan at pagtitig sa lalaking nananatiling tulog at nakahiga sa kama ay doon lang ako nakaramdam ng pagkahibang.
What the hell I'm supposed to do here? Watch him sleep or choke him to death?
Naghalukipkip ako pagkatapos ay walang ingay na naglakad paikot sa kabilang banda ng kama. Lumapit ako roon at hinayaan ang sariling pagmasdan siya.
Hindi ko naiwasang mapalunok ng masipat ang kanyang kabuuan.
Nakabukas ang ilang butones ng kanyang polo shirt. His six pack abs were showing even without him flexing it. Kahit na tulog ay halatang-halata ang mga guhit at hugis ng kanyang magandang katawan.
Agad kong iniwas ang titig ng bumaba pa ang mga mata ko patungo sa kanyang pantalon.
Hinaplos ko ang magkabila kong braso ng maramdaman ang pagtatayuang muli ng aking mga balahibo rito lalo na ng maalalang nadama ko na ang matigas na bagay na iyon.
Ilang segundo kong hinayaan ang sariling huminga saglit. Balak ko na sanang umalis dahil talagang nababaliwan ako sa ginagawa ko ngayon pero bago pa ako makagalaw ay narinig ko na ang mahina niyang ungol.
Napapihit ako sa kanyang direksiyon. Nasundan pa ulit ang mahinang boses na lumabas sa kanyang mga labi at ang mga kilay ay magkadikit nang tila nananaginip ng masalimuot.
Hindi ko na napigilang maupo sa kama at tapikin ang kanyang balikat nang mas lumakas ang kanyang pag-ungol.
"Zuriel..." mahina kong bulong pero bigo akong mapa-tahimik siya.
He kept mumbling indistinct words kaya ang mukha naman niya ang tinapik ko. Bahagya siyang nahinto pero sa muling pagsasalita at niyugyog ko na ang balikat niya.
Nahigit ko kaagad ang aking paghinga nang makita ang agaran niyang pagdilat kasabay ng paghuli sa aking kamay.
"Lavoie..." namamaos niyang sambit dahilan para bumigat ang aking paghinga.
"Baby..." he whispered gently.
"Zuriel, it's not–"
"Don't leave me, please... Don't you ever leave me, Lavoie. Hindi ko kaya. Hindi ko na kaya..." paulit-ulit niyang sambit at putol sa akin, pero mas natigagal ako sa agarang pagtulo ng mga luha niya!
Hindi ko na nagawang iwasan ang paghila niya't pagyakap sa akin ng sobrang higpit.
I don't know if he's still dreaming or what, but his hug makes me weak. Parang bigla kong nalasahan ang lungkot na kasalukuyan niyang nararamdaman lalo pa ng manginig ang kanyang katawan habang yakap-yakap ang katawan ko.
He's dreaming, but I know he's conscious, too. Alam ko ring alam niyang nananaginip lang siya at hindi totoong ang asawa niya ang yakap pero kung panaginip 'yon ay alam kong hindi niya na gugustohin pang gumising.
Ang yakap niyang iyon ay wala nang balak pang bumitiw. Ikinulong niya ako sa kanyang mainit na bisig na tila mga kadena at paulit-ulit na nagmakaawang huwag ko siyang iwan sa gitna ng paghikbi.
Hindi ko na alam ang gagawin. Hindi ko rin gustong kaawaan siya pero iyon ang naramdaman ko habang sinasagot ang kanyang yakap upang patahanin siya.
I never thought I'd see him this vulnerable. Ni wala sa hinagap kong maisip na may kahinaan ang isang gaya niya. He was crying so hard like a baby and it was all because of his late wife.
"Zuriel," sinubukan kong lumayo pero nang magawa ko ay agad umangat ang kanyang mga kamay at ikinulong ang aking mukha.
Parang gusto ko siyang damayang umiyak dahil ramdam ko ang kanyang paghihinagpis at pangungulila rito.
"Huwag mo na akong iiwan. Promise me, Lucy... Promise me you're not going to leave me this time."
"Zuriel..."
"Please? Please, Lavoie... I don't want this life without you. Baby, promised me..."
"Okay," sagot ko na lang para mapanatag siya. "I will not go anywhere. Hindi kita iiwan."
"Promise me." aniya habang hinahaplos ng hinlalaki ang aking magkabilang pisngi.
Buong-puso akong tumango at ngumiti, hindi na alintana kung tama ba o mali na ang ginagawa dahil sa pagkakataong iyon ay iyon na lang ang kaya kong gawin para mahinto siya sa pag-iyak.
"I promise," I blurted. "Hindi ako aalis."
Nanginginig ang labi niyang ngumiti pero hindi na ako nakaiwas nang hapitin niya ako at siilin ng halik sa mga labi!
Parang may bombang sumabog sa puso ko dahil sa kanyang ginawa. Hindi gaya noong unang beses ko siyang nahalikan, ang paraan ng paghalik niya sa akin ngayon ay mabagal at punong-puno ng pagmamahal. He kissed me gently and wholeheartedly. Maingat na maingat na parang ayaw akong masaktan.
I let him kissed me. Kahit na nag-aalburoto ang puso ko ay nagawa ko pang gantihan ang kanyang halik.
Kung ito ang magpapakalma sa kanya ngayon ay pagbibigyan ko siya. Ilang minuto kong sinagot ang halik niya. I let him suck my tongue and play with it with so much care and passion.
Maya-maya ay bumaba ang mga kamay niya patungo sa aking katawan at marahan akong inangat patungo sa kanyang ibabaw. Sumunod ako. I immediately felt his hard bulge between my thighs. Kahit na nagtatalo na ang utak at katawan ko sa kanyang mga halik at haplos ay hindi ako tumigil.
Pinigilan kong mapadaing ng hawakan niya ang aking pwet at idiin sa kanyang p*********i. He's f*****g hard despite of the alcohol in his system. Kahit na mukhang marami siyang nainom ay handang-handa siya pagdating sa ganito.
Muling nabuhay ang init na naramdaman ko noong unang beses niyang gawin sa akin ito pero sa pagkakataong iyon ay dama ko ang kontrol niya't hindi pagmamadali, as if like he's taking all the time in the world. Walang pagmamadali, walang pananakit at tanging gusto lang ay sambahin ako.
Lucy must have a lot of courage and strength to tame a beast like him. Hindi ko alam kung paano niya nagawa iyon.
Naputol ang lahat ng pag-iisip ko ng tigilan niya ang aking mga labi. Akala ko ay malayo pa ang mararating namin pero huminto na siya. Maging ang kamay niya kanina na humihimas sa aking pang-upo ay ibinalik na rin sa aking bewang. Napalunok ako nang umangat ang kamay niya pabalik sa aking mukha.
"I love you, Lavoie... Mahal na mahal kita, naiintindihan mo?"
Wala sa sariling tumango na lang ako habang nakikipagtitigan sa kanyang malamlam na mga mata. I couldn't avoid being hurt at that...
He smiled and then pulled me closer. Muli akong napalunok ng maramdaman ang madamdamin niyang paghalik sa aking noo pagkatapos ay muli akong niyakap.
"I love you... I love you so much..."
Paulit-ulit niyang sambit, pabagal ng pabagal hanggang sa tuluyan na siyang nahinto. Nanatiling yakap niya ako. Nakayakap rin ang kamay ko sa kanyang katawan at hindi ko alam kung paano gagalaw pagkatapos no'n.
Inangat ko ang tingin pagkatapos ng ilan pang minuto pero tama nga ako, he's sleeping again. Mabagal na rin ang kanyang paghinga at tuluyan nang nagpadala sa totoong panaginip.
Hinayaan ko ang sarili kong pumikit sandali. Nang makabawi at mawala ang naramdaman kong sakit at lungkot sa aking puso ay saka lang ako umalis sa kanyang tabi pero hindi ko siya iniwan nang hindi nasisigurong maayos ang lagay niya.
I removed his polo-shirt, maging ang kanyang pantalon at sapatos ay pilit kong hinubad para mas makapagpahinga siya ng maayos.
Kahit na nag-aalburoto ang puso ko't nadi-distract sa kanyang katawan ay nagawa ko ng maayos ang trabaho. Kinuha ko ang comforter at ibinalot iyon hanggang sa kanyang bewang bago siya tuluyang iwan.
Sinulyapan ko siya sa huling pagkakataon. I don't want to pity him because I know his evilness from within, pero iyon lang ang naramdaman ko.
Alam ko ang pakiramdam ng mawalan ng taong minamahal. I understand how he felt and I feel so sorry for him. Kahit na dapat siyang panagutin sa lahat ng mga masasamang ginagawa niya ay wala ni sino man ang deserve ng ganitong klase ng sakit. It's cruel and endless, and I wouldn't wish it to anyone kahit pa sa mga taong nagawan ako ng masama.
Walang salita ang makakapag-paliwanag kung gaano iyon ka-miserable. Kahit ngayon, bilang si Anastasia VA Zavŭrshil, kapag naiisip ko si Wade ay nararamdaman ko pa rin ang pait at pighati sa puso ko.
Memories lingers more than wounds. Mas masakit iyon at mas matagal kung maghilom at minsan kahit pakiramdam mo hilom na at okay ka na, doon mo mas mare-realized na hindi pa pala. There's no cure for the heartache of losing someone. Dadalhin mo iyon hanggang sa ikamatay mo at iyon ang pinaka-mahirap.
Malungkot kong isinara ang pintuan at tuluyan nang iniwan si Zuriel, hindi makapaniwalang naikumpara ko ang sarili sa kanyang patuloy na pinagdaraanan.
We both lose someone we love and it hurts, but that's just it. Hanggang doon lang ang simpatyang kaya at dapat kong ibigay sa kanya.
I should say it's karma, but it wasn't fair to me. Kung karma ang pagkawala ng taong minamahal niya dahil sa kanyang kasamaan, anong tawag sa pagkawala ni Wade sa akin? It will never be karma because I didn't do anything bad.
Wala akong ginawa kundi ang magmahal at maging mabuting nilalang ng Diyos.
It's not karma, it's just how life works. Sometimes we lose some and gain some. Kung ano man ang makukuha ko sa pagtatapos ng lahat ng ito ay hindi ko na alam. Basta ang sigurado ay kahit paano maayos na ang puso ko.
My heart is at peace because I know Wade is just somewhere out there still looking out for me. Mahal niya ako kaya alam kong gagabayan niya ako saan man at ano man ang gagawin ko.
Isang tipid na ngiti ang lumabas sa aking bibig dahil sa naisip.
Guide me, Wade... Guide me.
~~~~~~~~~~~~
THIS WILL BE MY LAST UPDATE HERE. FULL STORY IS AVAILABLE ON WATTPAT, p*****n, AND VIP GROUP. KINDLY MESSAGE CENGCRDVA sss PAGE FOR FULL DETAILS.
- Writer
