Emilia
Tulala akong nakatingin sa kaniya. Nakangiti siya habang minamaneho ang kaniyang kotse papauwi sa aming bahay. Kanina pa ako tahimik at patuloy na pinoproseso ng isipan ko ang mga binitiwan niyang salita sa harapan ng mga puntod ng aking mga magulang.
Hindi ko lubos na maintindihan at ang puso ko'y hindi na rin matigil sa pagtibok nang mabilis. Gusto ko siyang tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin ngunit pinangungunahan ako ng kaba.
Kakaibang kaba na matagal ko nang gustong maramdaman. Kaba na hindi takot ang ibig sabihin kundi kasiyahan. Masaya ako dahil sa wakas, sa tagal na panahon akong nagtiis ay mararanasan ko na rin na mahalin pabalik.
Sampong taon ang hinintay ko, umaasa at patuloy na kumakapit kahit na araw-araw niya akong winawasak. Sampong taon ang tiniis ko. Samp
