Napatigil saglit si Rossie ng pagmasdan ang matipunong katawan ng asawa. May mga bakas pa ito ng pasa na medyo berde pa ang kulay sa bandang sikmura at dibdib.
Dahan niyang inilapit ang mukha rito at nilapatan ng halik ang mga ito, marahang hinaplos habang nakatitig sa mukha ng asawa. She stares at him intently, lovingly.
“Kasper, I'm sorry kung matigas ang ulo ko, if I didn't listen to you and risk your life. Hindi ko kayang mawala ka sa buhay ko pero hindi-” hindi na natuloy pa ang mga sasabihin ni Rossie dahil pinatahimik na siya ng mariing halik ng asawa. Halos mapugto ang kanilang mga hininga sa pagkasabik. Dahil sa hubad ng katawan ni Rossie, malayang naglakbay ang mga palad ng asawa sa makinis niyang balat at lalo pa niyang inilapat ang hubad na dibdib sa mukha ng asawa.
Siniil
