I'm his slave

Chapter 12

Kanina pa akong nakahiga pero hindi ako makatulog. Paulit ulit pumapasok sa isip ko yung mga mixed signals na pinapakita ni Matthew na siya namang hindi ko maintindihan. This is all new to me.

This isn't normal and I'm not used to it. Binili niya ako para maging slave pero ayaw niya naman akong pagtrabahuhin. Nag iisip ako ng mga possible reasons pero naiinis lamang din ako pag dating sa huli.

Hindi naman ako ganito. I used to just obey his commands and do my work without complaints. But suddenly I felt like this is not just a job for me.

Nagugustuhan ko na kung paano niya ako itrato pero paano kung wala lamang din iyon sa kanya? I'm not a high maintenance girl that fits for him. He's too high to reach and my achievements in life are nothing compared to him. 

He is well-educated, professional to his job and intelligent. I slapped my face to stop imagining things. I need something to do to stop thinking about him.

Dahil nga hindi ako makatulog naisipan kong bumaba para kumuha ng gatas dahil hindi ako nakainom kanina. Habang lumalakad ako palabas sa madilim na hallway dahil madaling araw na din ay hinahanap ko ang mga switch ng ilaw.

Pagpasok ko ng kusina ay nakapa ko na din ang switch na ikinagulat ko ng lumiwang dahil duon ko nakita si Matthew na umiinom ng tubig. 

Mukang kauuwi niya lang dahil suot niya pa ang polo mula kaninang umaga. "Matthew?" 

Mukang nagulat din siya dahil madalas tulog na ako pag nauwi niya mula sa office.

"Lorraine, what are you doing here? It's already late you should take some rest." 

"Kukuha sana akong gatas kasi hindi ako makatulog. Are you drunk?" Mahinahong tanong ko dahil kinakapa ko pa ang mood niya. Kahit hindi ko na siya tanungin ay halata namang nakainom siya.

"Not really just drank a little wine." Aniya bago lumapit sa akin. Mabilis ko namang naamoy ang alcohol sa kanya. Muntikan pa siyang mawalan ng balanse kaya mabilis kong dinaluhan.

"Halata namang lasing ayaw pa aamin." Bulong ko sa sarili.

"I'm not drunk, Lor. I'm with my friends, we hang out a bit." Tumango tango na lamang ako. "Let's go to your room para makapag pahinga ka na." Iyon na lamang ang sagot ko.

Lor? Did he just call me Lor? It seems to be familiar, I think I already heard that somewhere but never mind what matters now is to get him inside his room. He's wasted.

Kinuha ko ang mga kamay niya at siyang nilagay sa balikat ko bago siya inalalayan pa taas sa third floor kung nasasaan ang kwarto niya.

"Ang bigat mo naman. Akala ko ba pagod ka sa office kaya bakit ka pa kasi nag bar. Don't you have work tomorrow? " He did not respond but I just heard him chuckled.

"Anong nakakatawa?" Medyo gumaan na siya ngayon at hindi na ganung nasa akin lahat ng bigat.

"Nothing, you're cute." He respond then he chuckled again. His words made me blush.

"Stop it. Tignan mo ang dadaanan natin kasi pag ikaw nahulog hindi kita mabubuhat pataas. You're so heavy."

I was surprised when he suddenly put his arms around my waist and out of the blue he hugged me dahilan ng pagkatigil ko sa pag lalakad. Oh gosh Matthew!

"What are you doing Matthew I can't breath?!" I asked with a trembled voice.

"You told me to hold tightly." He chuckled again which makes me irritated.

"Ugh! I meant the handle of the stairs. Can you just please walk faster you're heavy. We need to sleep."

Bakit kasi inom ng inom hindi naman kaya ang sarili pataas ng kwarto niya. Halos hilahin ko na siya para madali kami dahil anong oras na din nang bigla siyang natakid sa huling hagdan dito sa third floor dahilan ng pagkakabagsak ko din.

Ramdam ko ang sakit sa tuhod at siko pero hindi ko na lamang pinansin. Nang makarating kami sa kwarto niya ay mabilis ko siyang hiniga sa kama. Pawisan ako sa pag taas naming iyon kaya binuksan ko na din ang aircon niya.

Last month he changes his room style and I never saw it since then.

When I turn on the light I saw how beautiful his room was. Nagpalit siya ng mga furnitures and stuff nuong nakaraan ngunit hindi ako nakasilay. The wall we're painted black with white bed and pillow case even the comforter is white and different wood furniture's with it's natural color that fits the room perfectly.

"Nice room." bulong ko sa sarili. Magaganda din naman ang bawat kwarto dito kaya hindi na ako mag tataka kung ganito kaganda nag sa kanya.

"Thanks, it's simple but I thinks it fits perfectly for me." Nagulat pa ako sa sagot niya dahil akala ko'y tulog na siya.

"I'll go ahead, you should rest." Ani ko at tinuro ang pintuan kahit nakapikit lamang naman siya.

"I love you, Lor." I stop because of the eight letters he said and the way he called me.

"Lor?" I repeat.

Hindi siya agad nagsalita bago mabilis na anupo mula sa pagkakahiga. "Sorry, you can now go back to your room. Thank you for helping me."

"A-alright. Rest well. Magbihis ka bago matulog ang bago ng alcohol." Ani ko at lumabas na. He's acting weird again. What's up with him this days.

He's been acting weird since this morning and now he's showing different attitude. Never mind.

Bumalik na lamang ako sa kusina para sa gatas ko at mabilis na ininom iyon. Dumiretso na ako sa kwarto ko at nahiga. Madaling araw na at alam kong kailangan ko ng matulog.

Gusto ko sanang mag isip ng ibang bagay ngunit napasok pa din sa isip ko si Matthew. Yung mga kakaiba niyang kilos ay bumabahala na sa akin. I am confuse now. Sa nararamdaman ko at sa pinakikita niya.

Is this good? The way he called me Lor which I think I heard it somewhere but I can't remember. And did he just say I love you to me or to someone with the name Lor?

Matthew you're making me crazy! You're my boss and I should respect and serve you. I don't want to go over the boundaries. You're my boss and I'm your slave that's it. 

Hindi ko na namalayang nakatulog na ako thinking that sleeping will help me focus my mind. I hate this confused feeling.