The Heiress

Chapter 4: Mysterious

Being the top student of Finelry High, I think I really have gained so much trust and love. Well, I guess except for the new kids.

I really don't understand why do they need to act like that in front of me when in fact, they don't know me at all.

Is it their instincts that hate me? Or they just hate my guts?

I don't know at all. Siguro hindi lang talaga sila friendly. And here comes the president, whose me, trying to be friends with them. Well, not exactly be-friend. I'm the top student. I just wanted to make them feel welcomed.

"You're idling." I came back into my senses when Nijel spoke. Muntik ko nang makalimutang kasama ko siya. Ugh. Why do I keep on thinking about those two newbie?

"Ugh. Yeah. I'm sorry." i mumbled.

"What were you thinking, Zy?" interesadong tanong niya. Napatingin naman ako kay Nijel. Nakatingin lang siya sa corridor na dinadaanan namin. He's still this calm. Lagi naman. Hindi ko pa siya nakitang nagpakita ng ibang emosyon except sa pagiging calm at concerned. Though nakita ko na naman siyang nakangiti. He's always the good guy, after all.

I shifted my gaze to the floor. "It was nothing." I lied again. Mukhang naeenjoy ko na ang pagsisinungaling ah. And it's not a good thing.

"It's not nothing. It's always something." He said as he stopped walking and so I did.

I looked at him. Nakatingin na rin siya sa'kin. He's damn serious and I don't know if I can keep this eye contact of ours. I was about to say something when he opened the door behind him.

Napatingin ako sa pintong binuksan niya then sa kanya ulit. Hindi ko manlang namalayan na nakarating na kami sa room namin.

He smiled at me at saka binuksan pa ng mas malaki ang pinto para makapasok ako.

"Good morning, Pres." bati sa'kin ng mga kaklase ko habang nakangiti. I smiled sweetly and answered back. "Good morning, too."

The students here never fail to make me feel so loved. And so I love them too.

"Good morning, Vice!" napatingin ako sa likod ko at nakita ang nakangiting si Nijel na bumati rin sa kanila ng Good morning. They're respectful like that.

Ibinalik ko ang tingin ko sa buong klase. Then suddenly, I felt someone's staring at me.

Bigla akong kinilabutan sa nararamdaman ko.

Inilibot ko ang tingin ko pero wala naman akong nakitang ikababahala ko. Geez. Why am I feeling like this? I feel like someone's eyeing me.

Nagiging sobrang paranoid ko na ata. Masyado bang nakaapekto sa sistema ko ang mga nangyari kaninang umaga?

I heaved out a deep sigh and started to walk towards my chair at the back beside the window. Nirequest ko talaga na dito maupo. Gusto ko kasi talaga ang pwestong ito.

Naramdaman ko ang pag-upo ni Nijel sa tabi ko pero hindi ako lumingon. Nakatingin lang ako sa labas at sa ibang mga students na naglalakad. Ngayon ko lang rin napansing wala pa yong instructor namin para sa second subject. Hindi ako nakapasok sa first subject namin since late ako kanina dahil ako yung nag-assist sa new kids. Si Nijel naman, ugh, Hindi ko alam kung bakit siya late at kung bakit nasa office lang siya kanina. That's so not him.

"Are you thinking about them?" I heard him asked. Napalingon naman ako sa kanya na nakatingin lang rin sakin, seriously and calmly.

Nijel Lrindoza. Behind those beautiful eyes, calm features and handsome face, there’s an unexpected mystery. Hindi ko alam kung bakit kahit magfo-four years ko nang kilala si Nijel, nahihiwagaan pa rin ako sa pagkatao niya. It’s like he’s hiding something from me, from us.

“Them?” takha kong tanong sa kanya. Sino bang ‘sila’ ang tinutukoy niya?

“The new kids.” Mabilis niyang sagot. Pagkatapos, iniiwas niya ang tingin niya sa akin at tumingin sa harapan.

“Oh. What about them?” pinilit kong ngumiti habang itinatanong iyon kahit hindi naman siya nakatingin. Hindi ko alam kung paano magrereact. Hindi pa rin talaga mawala sa isip ko ang mga nangyari kaninang umaga. Sa loob lang ng ilang oras, ang dami nang nangyari. Malas ba ako ngayong araw?

“Sila ba ang—“

“Good morning class.” Naputol ang sinasabi ni Nijel nang dumating ang instructor namin. Thank God! I’m saved. Kinakabahan kasi akong kausapin si Nijel. Baka kasi magtanong siya ng magtanong ng kung anu-ano about sa new kids at hindi ko mapigilan ang sarili kong sagutin ang mga tanong niya. I suck at lying so it’s better just to shut my mouth up.

Trigonometry is our second subject. Nagsosolve lang ako ng pinapasagutan ng instructor namin when I suddenly felt nervous. Pakiramdam ko may nakatingin sa’kin.

Gosh. This feeling. Bakit ba kinakabahan ako ng ganito ngayong araw.

Tumigil ako sa pagsasagot at iniangat ang ulo ko. I scanned the whole room pero wala namang nakatingin sa akin.

Nang masigurong walang nakatingin sa’kin ay tumingin ako ulit sa notebook ko. I tried to ignore what I am feeling. Walang magandang maidudulot ang pagiging paranoid ko sa pag-aaral.

Numbers.

Numbers.

Logarithm.

Logarithm table.

Paano nga ulit ito? Gosh!

What's happening to your mind, Zeira?!

"Are you okay?" nasa kalagitnaan ako ng pagkausap sa sarili ko nang biglang may magsalita.

I looked up para harapin ang nagsalita pero agad rin akong napaiwas nang makitang sobrang lapit ng mga mukha namin.

Nagulat rin ata si Nijel dahil kaunting galaw nalang, mahahalikan na niya ang ilong ko kaya umiwas rin siya.

"H-ha?" tanong ko sa kanya nang makarecover ako sa pagkakagulat. Hindi ko ipinahalatang na-a-awkward-an ako sa nangyari dahil ayokong mailang rin si Nijel.

I need to act normal. That was just an accident.

"I'm asking you if you're okay." mahinang ulit niya sa sinabi niya dahil baka makapukaw na kami ng atensyon ng klase at saka siya umayos ng upo pero nanatiling nakatingin siya sa akin.

Umayos na rin ako ng upo dahil baka mapansin pa kami ng instructor.

Buti nalang may ginagawa siya at nasa likod kami kaya hindi niya kami masyadong maririnig o mapapansin.

Nakatingin lang rin ako sa kanya nang mapansin kong hindi siya sa akin nakatingin. Kung hindi ko siya tinitigan, malamang, hindi ko mapapansing ibang bagay ang tinitignan niya at hindi ako.

"I-i'm okay." sagot ko at lumingon sa likod ko kung saan siya nakatingin.

Halos mapanganga ako nang makita kung sino ang tinitignan ni Nijel mula sa labas.

Nakatayo siya sa may corridor. Sa halos katapat ko lang na part kaya kitang kita ko ang ang buong pigura niya. He's staring at us blankly. Tulad kaninang umaga at sa picture, wala pa ring emosyon na mababakas sa mukha niya. Napakahirap ring basahin kung anong iniisip niya.

Nakatayo lang siya doon at mukhang walang pakialam sa paligid niya at kapag tinignan ka niya, siguradong kakabahan ka. Nakakatakot siya. Those eyes. Those brownish meaningful but emotionless orbs.

Agad kong ibinalik kay Nijel ang tingin ko. Bigla siyang ngumiti sa akin at tumingin ulit sa tao sa likod ko at saka sa harap.

Narinig ko ang unti-unting pagbukas ng pinto kaya napatingin ako sa harap. Nandoon kasi ang pinto.

Napatayo ang instructor namin habang nakaabang pa rin sa pagpasok ng isang student.

I gulped when I saw him walking towards our instructor. Viex. Who really are you?

"I suppose you're Mr. Zaffre." nakangiting bati ng instructor sa kanya.

"Yes." Viex answered coldly. As usual. Ganoon ba siya sa lahat? Miski sa kapatid niya, ganyan rin siya ka-cold. Bakit ba siya ganyan?

May ibinigay siyang papel sa instructor namin kaya kinuha nito iyon agad. I bet that's his schedule. Pero ang alam ko, hindi naman kami magka-section. I have read his files and that includes his schedule. Sa ibang section silang dalawa ni Roanna. Bakit siya nandito?

Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Sir Rick.

"I think, mali ang napasukan mong kwarto, Mr. Zaffre. This is not your scheduled room." Sir Rick said at saka ibinalik ang schedule ni Viex sa kanya. Tinignan lang siya ni Viex. "But I want here." sagot ni Viex sa kanya. Then suddenly, biglang ibinaba ni Sir Rick ang kamay niya dahil hindi naman kinuha ni Viex ang schedule nya. Nakatayo lang siya doon at nakatingin lang kay Sir Rick.

Tatayo sana ako para kausapin si Viex since I am the president when suddenly, Sir Rick looked at us, scanning the whole room. Parang may hinahanap. Tahimik lang ang buong klase habang nag-aantay sa sasabihin ng instructor.

"You can sit beside Mr. Lrindoza." he said then turned his gaze to Viex, smiling.

Napanganga naman ako nang sabihin niya iyon. What's the meaning of that? He can't just do that! Bawal lumipat ang mga students sa ibang sections dito sa Finelry High. Lalo na kung may naka-schedule na room para sa student na iyon. Kaya nga hindi magawang lumipat nila Syn at Mishie dito. Kasi bawal. Pero ang new kid na ito? Paano niya nagawang kumbinsihin nang ganon lang si Sir Rick?

Knowing Sir Rick. Hindi siya ganoon kabait sa estudyante. He's quite strict lalo na kapag nagtuturo.

Napatingin ako kay Viex na papalapit samin pero agad ko ring iniwas ang tingin ko dahil sa malaming niyang tingin sa akin.

Hindi ko alam kung paano magrereact o kung ano ang gagawin ko kaya nanahimik nalang ako. Naririnig ko rin ang bulungan ng mga kaklase ko. Sa tingin ko, nagtataka rin sila sa inakto bigla ng instructor namin.

"Continue what you're doing." Sir Rick said at saka bumalik sa pagkakaupo niya sa table kanina at sa ginagawa nya.

Napailing nalang ako. A sudden turn of events? A sudden change of minds? This is so unbelievable!

"This is sick." tumingin ako kay Nijel nang nagsalita siya habang umiiling iling. Nakatingin lang siya whiteboard habang hindi makapaniwala.

Napatingin rin ako bigla kay Viex na nasa tabi niya. Nakatingin siya sa table niya.

Kung kinikilabutan ako sa tingin niya, may mas nakakakilabot pa pala siyang magagawa.

I immediately shifted my gaze from him to my notebook when I saw him... smirked.

--

"WHAT?! That's unbelievable!" Mishie blurted out nang ikwento ko sa kanilang dalawa ni Syn ang paglipat ni Viex sa section namin. I know that would be her reaction about this dahil sila mismo ni Syn, tinry makiusap sa faculty members na palipatin sila sa section namin. Pero kahit ata lumuha sila ng dugo, hindi sila pagbibigyan ng faculty.

"Yeah. Paano niya nagawa yon? Tss. He's just a new kiddo." comment naman ni Syn. Isa pang kinaiinis nila ay ang pagiging new kid ni Viex. Ganoon ba siya kalakas sa faculty members? Ganoon siya ka-gusto ng school head?

Hindi ko naman makakailang gwapo si Viex. Pero hindi naman siguro iyon ang dahilan kung bakit pinalipat siya ng section diba?

"Baka naman may gusto sa kanya si Sir Rick! Ang gwapo kaya ni Viex." Mish concluded na akala mo kilalang kilala niya ang nakakatakot na nilalang na iyon.

"Mish. Tone down your voice. Baka may makarinig sayo." I said habang pinaglalaruan ang pagkain ko. Nandito kasi kami sa cafeteria at dahil sa kaingayan ni Mishie, nakakakuha na kami ng kaunting atensyon mula sa mga katabi naming table.

Nadedepress talaga ako sa mga nangyayari ngayong araw.

Gusto ko na ngang tanggalin ang utak ko para hindi na gumana at mag-isip tungkol sa mga nangyayari ngayon pero hindi ko naman magawa. I can't really help to think and that's more depressing.

"Ops! Sorry, Zy." I just nodded at her apology. "How's your foot, anyway?"concerned na dugtong niya.

"Ugh." Naalala ko na naman ang sugat na iyon pati na rin ang sinabi ni Roanna. Ano ba talagang meron sa magkapatid na yan? "It's okay." I said. Hindi ko na rin kasi maramdaman yung kirot ngayon dahil sa mga iniisip ko.

"Should I call tita?" Syn suddenly asked.

"HUH? No! Baka mag-alala pa si Mimi. Don't." I shrieked. Ayoko kasing mag-alala si Mimi sakin. I'm pretty fine!

"She won't. Baka nga magpaparty pa iyon dahil mapapatunayan na niyang hindi abnormal ang anak niya." Syn said and they started to laugh. These girls.

I just glared at them. "Hindi naman ako abnormal! Hindi lang talaga ako clumsy." I tried to explain pero mas lalo lang silang natawa.

"Right. If being an accident-prone is not being clumsy, well, fine. You're not clumsy." segunda ni Mish.

Alright. I lose.

Napailing nalang ako sa kanilang dalawa.

"Hi Ladies." someone said, putting his tray on our table.

I smiled triumpantly. I know how to make Mish shut up. "Nij." bati ko sa taong iyon.

Tumango naman si Syn sa kanya samantalang si Mish ay... well. Nagba-blush.

"Can I share table with you?" tanong niya samin.

"Sure." sabay na sagot namin ni Syn. Sanay naman kasi kaming makasama si Nijel since Vice president siya at president ako. Tapos secretary pa si Mish. While Syn? Well, she's a student.

"Thanks." nakangiti niyang sabi at saka umupo sa tabi ko. Apatan lang kasi ang table na ito. Magkatabi sila Syn at Mishie kaya sa tabi ko tumabi ni Nijel. Katapat ko si Syn kaya naging magkatapat si Nijel at Mishie.

Walang nagsasalita kaya humarap nalang ako kay Nijel. Baka kasi sakaling may alam siya sa nangyari kanina. But then... this is stupid. How come na mas may alam ang vice kesa sakin, na president? Am I being irresponsible?

Kaya humarap nalang ako ulit sa pagkain ko. Geez. I'll just ask Master A, later.

"She's one of the new kid, right?"

"Yes. Why is she acting like that? She's so arrogant for a new kid."

"I know right. I heard tinulak niya si President kanina."

"What?! How dare she?!"

Nakarinig ako ng bulung-bulungan sa paligid kaya napatingin ako sa kanila at sa tinitignan nila. They're looking at the cafeteria's door at sa pumasok na babae doon.

Si Roanna.

She's walking like a Queen. Like she owns everything in the school.

Ngayon ko lang rin napansin ang pagiging maputi niya.

"She's so pale. Mukha siyang may sakit yet she's so pretty." nabaling ang atensyon ko kay Mishie na nagsalita.

Nakatingin na rin pala si Mish sa kanya. Napatingin ako kay Syn at Nij na busy lang sa pagkain nila. They're really the type of person na walang pakialam sa chismis.

Bumalik ang tingin ko kay Roanna na nakatingin na rin sa'kin. If only looks could kill. Iniwas ko nalang ang tingin ko sa kanya at bumalik sa pagkain. I sighed.

Hindi ko talaga magets ang magkapatid na iyon. They're really mysterious...

...like mysterious I think I am.