Rupert's POV
MULA SA PUNTOD NA PINAGMAMASDAN KO NANG mga oras na iyon ay napatingin ako sa malawak at asul na kalangitan. It was already summer. Almost five months after the accident. Maraming nagbago. Maraming nangyari.
The wound was still fresh, but I was able to cope up with the situation immediately. Hindi ko dapat ikinukulong ang sarili ko sa mga nangyari sa kahapon. I was born to push and move forward.
Ibinalik ko ang paningin ko sa puntod. "Thank you for giving me the reason to live. I promise I would do my best and I would love that lady with all my heart."
Bago ako tuluyang umalis ay umupo pa 'ko at pinunasan ang duming dumikit sa apelyidong "Villanueva." Parang kelan lang ay nakilala ko siya, but now she was already gone. Pagkatapos kong gawin iyon ay hindi na 'ko nagtagal pa
