Bago ko pa man nagawang paandarin ang makina ng sasakyan ay narinig ko ang mga katok sa bintana ng driver’s seat. Sinulyapan ko si Theo sa labas na nakatingin sa akin. Bigla ay parang nawala ang lahat ng tapang ko. Kay bilis ng pintig ng aking puso dahil may pakiramdam akong hindi maganda ang kalalabasan ng aming pag-uusap. Nangatog na rin ang tuhod ko at pakiramdam ko ay nawawalan iyon ng lakas.
Ayaw ko pa sanang kausapin siya. Masyado pa akong nasasaktan. Pero hindi siya tumigil sa pagkatok sa bintana ko kaya napilitan akong ibaba iyon.
“Let’s talk!” bungad niya agad sa akin. Tiningnan ko siya at nakita ko ang kakaibang lungkot sa mga mata niya. He, too, is struggling to control his emotions. Nakalatag sa mga mata niya ang sakit, galit at…pagod. Lalo iyong nakadaragdag sa kaba ko. Tahi
