Rest, My Love (Hunters Series 1)

Kabanata 16

Trigger warning!!! Read at your own risk!!! 

p.s. lame update hehez

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Maaga ako nagising kinabukasan, kinatok ko rin sa kabilang kwarto kung gising na ba si Cedrick. BInuksan niya ang pinto at pagod na tumingin sa akin.

"Ano? Tara na ba? Sorry napuyat ako kakatapos panoorin ang bagong C-drama." Paliwanag niya nang Makita kong hindi pa pala siya nakabihis.

Tumango naman ako sa kaniya at bumalik sa silid. Gamit ang cellphone na binigay ni kuya Eryx, tumingin ako ng mga malapit na apartment or bedspace sa unibersidad.

'Mahal talaga! Kunin ko nalang kaya ang offer ni Perses?' Ang mga offer nila ay hindi bumababa ng limang libo. Hindi ko na muna inisip kung saan ako maaaring tumuloy. Meron naman siguro kaming mapagtatanungan bukod sa nakita ko online.

Nakabihis na ako at lahat, lumabas ako ng transient room bitbit na rin ang gamit ko. Hindi naman pwedeng iwanan ang gamit baka mamaya mag maglinis at wala na ang gamit ko pag-uwi. Hinintay ko nalang si Cedrick na matapos.

Tumunog ang cellphone ko at nakita na si nanay ang tumawag. "Nay!" Saad ko nang sinagot ang tawag.

Narinig ko ang mabibigat niyang hininga sa kabilang linya na parang may mabigat rin itong dinadalang problema. I called her name again and she spoke. "Kumusta naman diyan anak?"

Ngumiti ako at kwinento sa kaniya ang unibersidad na tutuluyan ko sa college. It was amazing, big, and the structure speak for itself that it is prestigious and competitive.

Habang nag-uusap kami ni nanay, lumabas na rin si Cedrick sa tinutuluyan niyang kwarto. Kinumusta ko rin si nanay kung okay lang ba siya. "Trangkaso lang anak, masyado yata kasi kitang namimiss. 'Tsaka malapit na rin ang pasukan ng kolehiyala ko." Panglalambing ni nanay sa kabilang linya.

Napangiti ako sa sinabi niya at sinabing babalik sa makalawa dahil maghahanap pa ako ng murang pagtitirhan. Kaya ko naman sigurong pagsabayin ang pag-aaral at trabaho diba? Kung sakaling hindi kaya ng budget ang para sa tirahan, kailangan ko ring kumayod.

"Nay, tawag nalang ulit ako kapag may nahanap na kaming mura. Aalis na kasi kami." Pagpapaalam ko kay nanay. She also bid her farewell and last say to be safe in our stay in Manila.

"Arat na, Asteria di pa tayo nagb-breakfast." Aya sa akin ni Cedrick. Hindi naman kasi marami ang dala kong damit dahil kinabukasan ay uuwi narin kami. Kung sakali mang hindi kami makahanap ngayong ni Cedrick baka mag-ipon muli ako at babalik isang linggo bago magsimula ang klase.

Nakalabas na kami ng transient house at gamit ang waze na app, pumunta kami sa Alabang dahil iyon ang pinakamalapit sa Unibersidad. Medyo nag-aalanganin pa nga ako kung tama ba ang desisyon ko na mag-aral ditto sa Manila dahil hindi ko naman alam ang lugar na ito. Masyado kasing malawak.

Nakasakay na kami ng jeep nang may tumawag sa phone ni Cedrick. "Hello?" Saad niya sa medyo malakas na boses. Napatingin naman ang ibang pasahero sa amin kaya kinurot ko ng bahagya ang braso niya.

"Aray naman Asteria!" Sabay daing. Binulungan ko naman siya na hinaan ng kaunti ang boses dahil sa rami ng mga matang nakatingin sa amin.

"Low, maya ka na tawag. Chapi, chapi!" Saad niya sa kausap.

Bumaba kami sa El Real Mall. Fastfood ang kinain naming sa breakfast dahil wala namang lutuan sa transient house na tinuluyan namin.

Matapos kumain, nagpaload ako para sa data, calls, at text dahil maghihiwalay kami ni Cedrick na maghanap ng matutuluyan.

"Asteria, call calls nalang tsaka text! Mag-iingat ka! Takbo at ballpen for self-defense okrat?" Sabay kindat sa akin.

Tumango naman ako sa kaniya. Maghihiwalay kami ng sa paghahanap ng matutuluyan para mas mabilis. Pwede namang kaming dalawa sa apartment at hati na kami sa lahat ng bayad.

Kanto lang naman pagitan namin eh, tsaka medyo kinakabahan ako dahil baka may masamang mangyari sa akin dito.

Tumunog ang aking phone hudyat na may tumatawag. Hindi rin pala maaaring madrain ang cellphone ko at baka mawala ako. Hindi ko muna sinagot dahil may nakita akong nagpaparenta ng apartment malapit rin sa unibersidad.

"Tao po?" Tawag ko sa kung sino man ang nasa loob ng compound.

May lumapit na ale, "Oh napadayo ka hija? Tirahan ba hanap mo?" Tumango naman ako sa kaniya at pinapasok sa loob.

Sinabi niya sa akin at tinuro kung saan banda ang mga walang nakatira. Wala naman akong problema sa titirhan ko dahil sabi niya ay matitino naman ang mga tenants niya doon. Nakita ko ring may karinderya sa baba ng compound. Nagkaintindihan kami at kinuha ang isang maliit na espasyo na tutuluyan ko.

"Kelan ka ba babalik ineng? 2500 one-month advance deposit." Saad niya. Ngumiti naman ako at nag-abot ng bayad.

Buti nalang nagbigay ng allowance ang scholarship para sa libro. Babawiin ko nalang ang nagastos ko kapag nakauwi.

Tumawag ako kay Cedrick at sinabing may nahanap na akong titirhan, gayundin sa kaniya.

Nakita ko naman ang miscall ni Perses, napag-isipan kong saka ko nalang sasagutin, Ngumiti ako sa ale at nagpaalam na babalik pagkatapos ng dalawang linggo.

Tinandaan ko ang daan patungo sa compound na iyon at lumabas ng kanto na iyon. Nakita ko si Cedrick na nakatambay sa isang store kaya nilapitan ko ito. Ngunit bago ako makatawid sa kabila ay may bumusina dahilan ng pagkagulat at upo ko sa semento.

Huminto bigla ang sasakyan at lumabas ang isang lalaki. He muttered some curses. With dark eyes looking at me and clenching jaw, he looks like someone who would murder you anytime. His presence itself screams a dangerous atmosphere. Nanginig ang aking mga tuhod at labi nang makitang papalapit siya.

He brushed his hair while giving me a glare where darkness is consumed. "What are you doing woman? Bulag ka ba para hindi makitang may paparating ha?" Pagalit niyang saad.

Hindi naman ako makasagot dahil bigla akong nahilo. May lumapit sa aking lalaki. "Okay ka lang ba neng?"

I can't help but feel dizzy and nauseous, hindi ko na maramdaman ang paligid at nawalan na ako ng malay.

I feel like I'm floating.

"Tarantado Irah! Nasaan na ang mga pakete dito?" Wika ng isang matanda na may hawak na baston.

Nagtago ako sa isang silid dahil takot ako na paluin ng baston. His eyes were in rage as he saw me. With tobacco in his lips, and a stance so dominant, sinong hindi matatakot sa kaniya.

Kay Senyor Selino.

"Luhod!" Saad niya at tinuro sa akin ang baston na hawak niya. Natakot naman ako boses niyang galit. I feel my whole being shaken as I run away from him. Lasing ang Senyor at ang sabi ni mama ay iwasan ko daw siya dahil kapag nakita niya ulit ako baka mapalo nanaman ako.

"Irah!" Sigaw niya mula sa ibaba. Naiiyak na ako dahil wala si mama at papa. I feel helpless, my supposed to be dollhouse became a terror house. Ganito ba talaga kapag nasilaw ka sa karangyaan.

When I thought about fairytale, it never crossed my mind that it has a replacement because they adore and love me as I was their daughter.

"Irah, apo...Lumabas ka na kung saan ka man nagtatago. Gusto mo ba ulit makalaro ang mga manikang binili ko sa'yo?" Malumanay at malambing niyang pagkasabi sa huli.

Dahil sa muwang kong pag-iisip, madali rin akong maamo, mabilog, at mauto. Lumabas ako kung saan ako nagtatago. Even with shaking legs I managed to go to Senyor. Nakangiti at hindi na siya galit.

I am hoping that he'd be like that until he got a hold of me. Kailan kaya ako matututo? When will I learn to be strong?

"I'm sorry hija, hindi sinasadya ni lolo na masigawan ka." Hinaplos niya ang buhok ko animo'y inaamo ako. Kinandong niya ako habang inaalo na tumahan sa pag-iyak.

I don't know what I'm feeling but all I know is I am unsafe in the dollhouse that I have known. Tinulak ako ni lolo at hinila ang pulso ko. Kinaladkad ako pababa ng hagdan hanggang makapunta kami sa sala. Sa gitna ay ang bilao na puno ng monggo at asin. Umiyak muli ako habang naririnig ang halakhak ng mga tao sa paligid ko.

Ang akala kong dalawa lang kami ni Senyor ay may tatlong matatanda na nakaupo sa gitna habang ang camera ay nakatutok sa akin.

Kinakabahang tumingin ako kay Senyor. He was smirking devilishly. Nangatog ang kalamnan ko habang pinapasadahan ang paligid. I am trying to find my parents, alam ba nila ang pinaggagawa ni lolo?

I am five years old and experiencing this kind of torture in our own household. Is this what you call home? Why does it seem like an illusion? The celebration, affection, and attention that they give, was it all for a show? Why do I feel like the home I am in was never a home but a hell full of masochists and sadists using me for their own satisfaction?

"Alisin mo ang pajama mo hija. You want another dollhouse right?" I feel numb but I am scared. I feel helpless but I want to get out alive. I want to play but I'm terrified that these people will not let me.

'Mama, papa, where are you? Aren't you going to see your daughter? I hate it here, please!'

Nang hindi pa rin ako nakinig kay Senyor, siya na mismo ang nagbaba. Sumigaw ako at tinigilan niya ang pagbaba ng pajama ko.

"Selino, napakabagal!" Wika ng isang matanda na may hawak na kopita.

"Lumuhod ka na hija nang matapos na. You want another toys right? Iyong lego na nakita mo sa T.V.?" Wika niya sa aking tenga.

Maybe I'll just think of the reward that I'm gonna get after this? Hindi na bale masaktan dahil sa pagluluhuran ko basta may premyo ako pagkatapos nito.

Hindi ko tinanggal ang pajama. I feel disgusted as they watch me kneel. Tumatawa sila habang nakaramdam ako ng hapdi sa mga tuhod ko.

The laughs that surround my ears makes me want to run away because it sound so evil. I am terrified, scared, scarred. If given a chance dapat pala hindi nalang ako niluwal ni mama. If I were to be used as their pleasure material, sana hindi nalang. They've taken my innocence away. Even with no s****l thing involve, I still feel disgusted as the camera was focused on my cries, my pain, my breaking soul while they laugh at my situation.

When you thought that parents will do anything to protect you from any harm, didn't know it was the other way around.

Napabalikwas ako at napabangon. I feel thirsty and dehydrated. As I look on my phone, drained na ito. Madilim pa sa labas, I think it is past midnight since it is quiet in here.

Pinasadahan ko ng tingin ang paligid ko at narito ako sa hindi pamilyar na kwarto. Pawisan ako at basa ang aking mukha. Nanlaki ang mga mata ko nang pumasok si Perses sa kwarto. He walked nearing me and I started crying as my eyes had seen a glimpse of nightmare that had been blocked in my mind.

He went beside me as I cry in his arms. Nanginginig ang aking katawan habang hawak niya ako. I feel damn disgusted as I recall what happened that night.

"A-ang s-sakit..." Humigpit ang yakap niya sa akin. I just want to sleep forever, I want to block all of the bad things and the upcoming bad things.

Ngayon lang ulit na nanaginip ako ng ganito. The last time was bearable but this recent? Parang hindi ko yata kaya balikan ang pinaggagawa nila sa akin. Imagine a five-year-old little girl, supposedly playing and enjoying her life but in exchange is her sorrow and innocence.

Didn't know that pastel skies were once a nightmare in my life. As the sun goes down, the scars were unveiling itself. Night eating the skies as another sorrow flow in my veins.

"Perses." Bulong ko sa kaniya. I feel helpless and traumatized. Bakit ngayon pa? I am already okay. I am already healed pero bakit ba sinisira ang kasiyahan at kapayapaan na nadarama ko ng ilang taon?

"Love, hold on." Bulong niya at pinapatahan ako habang kinukulong ako sa mga braso niya. I guess I can never fully rest with peace of mind because of what happened.

Nang hindi pa rin ako tumahan, nanginginig pa rin ang aking katawan, hinalikan ni Perses ang tuktok ko ngunit hindi pa rin iyon tumatalab. Thoughts filled my head as I heard a gunshot in my mind. Tinulak ko si Perses at sumigaw ako habang tinatakpan ang aking tenga.

"Stop the gun please!" My mind is already superior and blocked from anything. Nakaluhod ako sa monggo habang pinapalo ni Senyor ang aking pang-upo. The laughters of the people in front of me filled the whole living room.

Basa na ang aking mukha, I looked at Senyor Selino with a face of agony, begging him to stop whipping me but he won't listen. His face was void of any emotions. What did I do to deserve this kind of pain at a young age?

Nabuhayan ako ng pag-asa nang makita si Mama sa may pintuan. Tumayo ako mula pagkakaluhod nang pinalo ako ni Senyor sa tuhod gamit ang baston niya kaya napaluhod muli ako. Napaigik ako sa sakit dahil sa tama niya.

I looked at my mother, her elegant and prominent face that mirrors me was filled with no emotion. In fact, she managed to smirk at me as she saw how Senyor hit my knees with his stick.

I heard a gunshot and the alarm in our house made a sound. Pinatayo ako ni lolo at tumakbo si mama papunta sa akin ngunit wala na akong lakas.

"Irah! Tumayo ka na jan!" Pagalit na sigaw ni mama.

"No! Ayoko! You're just bad as lolo!" Sigaw ko sa kaniya at nagpumiglas ako sa kaniya. Tumakbo ako palayo pero hindi ko nakayanan dahil bumagsak ang katawan ko dahil sa pangangatog ng tuhod ko.

Sumabog ang mansyon at binuhat ako ni mama palabas sa mansyon na iyon. Hindi kalayuan mula sa mansyon ay ang van na naghihintay sa amin. Naroon ang Senyor at si Papa.

"Martha! Bilisan niyo!" Saad ni papa sa amin.

I keep on shouting at nagpupumiglas ako kay mama hanggang sa mawala ako sa hawak niya. Tumakbo ako palayo, kahit na napakasakit na ng tuhod ko. Not long after, may mga tao na may hawak na baril ang papalapit sa amin.

Tumakbo ako at nang pumutok ang baril na nakatutok sa akin, hindi na ako gumalaw. Lord, I beg for you to take me, I am young and I want to fall asleep forever. I don't want to suffer anymore. I'm tired. I know I'm still young and I don't deserve to see more of my sorrow. Why is the world so cruel to me?

I anticipate the gunshot as its direction was towards me, ngunit hindi ko ito naramdaman dahil nakayakap si mama sa akin.

"I'm sorry for everything my dear Asteria. May you escape from anything that we once do. Don't follow our steps. I love you and I never regret letting you in this beautiful yet cruel world." Saad niya bago tuluyan na matumba habang yakap ako.

Nakita ko siyang duguan at hindi na nakadilat ang mga mata. Hinigpitan niya ang yakap sa akin.

"Play dead till your father fetch you." Saad niya sa akin sa malambing na boses at hinaplos ang aking buhok hanggang huling t***k ng puso niya. No matter how painful my mother was, I still prayed for their bad souls to Him. I am hoping that one day, they become good to me.

I am still crying. Mas malakas si Perses sa akin at hinigpitan ang yakap niya. My heavy breathing won't keep up with his. Hindi niya ako hinayaang makawala sa bisig niya.

"f*****g s**t!" Sigaw ni Damien nang padabog na binuksan ang pinto. I can no longer hear, feel, and see anything, huling pagkakita ko ay ang paglapit ng isang babae at may tinusok sa akin.

Pagod na pagod na ang aking utak. Last thing that I feel is numbness and dizziness as I let my eyes close and let my mind shut itself with darkness covering the whole sight of light.