Kabanata 9
2065 Words
"Kuya."
"Asteria," his husky voice sent shivers down to my spine.
Lumakas ang t***k ng puso ko dahil sa pagkahingal ko. Napagod ako r'on ah.
His eyes were directly on me. With eyes that triggered my heart to beat louder.
I can see longingness and its intensity as he looks at me within his hazel eyes. My ever so favorite eyes.
Tumakbo ulit ako sa kaniya at dinamba siya ng yakap. Wala na akong pakealam sa kung sino man ang magbigay malisya sa amin.
Lumambitin ako sa leeg niya. Tumangkad pa lalo si kuya Maximus. Ramdam ko ang namumuong luha sa mga mata ko.
I really missed him! Suminghot ako at niyakap rin ako ng mahigpit. I felt him heaving a heavy sigh as if the war had just finished, he can already rest...with us here in Valladolid.
"Bakit ang tagal niyo k-kuya!" Halos pasigaw kong saad sa kaniya. Ibinaon ko na ang mukha ko sa balikat niya dahil naiyak na ako ng tuluyan.
"Ria, let's talk somewhere secluded, nakikita ka ng mga kaklase mo." Halos natatawa niyang saad.
Hindi ako kumawala sa kaniya. I just missed him at ano naman kung makita kami? Utak nila may ubo and it ain't my fault kung hindi sila uminom ng mucinex para umayos pag-iisip nila.
"Alright, if you don't want to let go, you'll face embarrassment tomorrow or the next days." saad niya pa sa akin pero hindi pa rin ako kumawala.
"Your things are scattered on the ground as well. Mind picking it up first...also, you're wearing a damn skirt." He ruggedly said emphasizing the last line.
Bumitaw ako sa kaniya at tinubuan ng hiya. I've been slapped to return to reality.
Gosh! Dinamba ko talaga siya? Nakakahiya! Baka isipin niyang parang bata pa rin ako.
He laughed at my shy actions, "Let's pick up your things."
Pinulot na namin ang mga gamit, pumunta kami sa sasakyan niya. Hindi ko napigilan tumingin sa kaniya. He matured. His stubbles are already visible. Parang dati lang lagi siyang nagshashave dahil nakakairita daw.
"Can't believe that your captain is here? Safe and clean?" saad niya sa akin habang nakangisi bago pumasoksa sasakyan nitya.
Sa buong biyahe, nakatitig lang ako sa kaniya. Hindi parin ako makapaniwala na nakauwi na siya. Sumulyap lang siya sa akin ng mabilis at ibinalik ulit sa daan ang tingin.
I saw him slowly smiling, eyes gleam with overflowing happiness. He seems calm and reserved but his eyes always speaks his emotions.
Napailing at napangiti nalang ako, how time flies so fast. Well, it's what I'm praying for. Para naman makasama ko na sila Kuya.
I thanked Him for keeping them safe.
Nagpahatid ako hanggang kanto at bimuksan ang pinto. "That's where you live?" tanong niya sa akin.
Tumango ako at kumaway na, "See you later, Captain!"
Dumating ang araw na pinaghandaan ko talaga. Parehas na araw rin ang exam para sa scholarship.
Wala si nanay sa bahay kaya ako ulit mag-isa. I really hope that I ace this test. Okay na sa akin kahit pasado.
Maaga pa lang umalis na ako ng bahay. Papasikat pa lang ang araw, nakasakay na ako ng tricycle.
I feel the cold breeze kissing my skin. Pumikit ako habang nagsasabi ng dasal. Gusto ko talaga ito dahil sa oportunidad na maaari kong makuha.
Nakarating ako ng terminal, mayroong naglalarga ng mga pananim na ibabagsak sa kabilang bayan. Bumili ako ng ticket papuntang Bacolod, saktong alas ocho ang start ng exam.
Pinagmasdan ko ang araw at ang kahel na langit, naalala ko nanaman ang pagpapaalam nila Perses sa akin tungkol sa misyon nila.
Pero iba na ngayon, as I stare at the pastel skies, I am very sure that they are here. Safe and sound.
If the pastel skies were the symbol of them leaving, this time, as the sun rose from the other side of the world, it's them surviving and coming home to Valladolid.
Nakarating ako ng Bacolod ng alas siete. Mahaba ang pila sa testing center hudyat na marami rin akong kasamahang examinees. Nakita ko ang isa sa mga nambully sa akin noong nasa elementary pa ako. Nanlaki ang mga mata niya nang nakita ako. Nag-iwas naman ako ng tingin.
Pumasok na kami sa mga naka-assign na rooms. Buti nalang hindi ko iyon karoom dahil napaka-awkward kung ganoon.
Kinalabit ako ng katabi ko at nanlaki ang mga mata ko nang nakitang si Cedrick iyon. "Gulat ka ba girl?" Sabay ngiti sa akin.
Umiling naman ako sa kaniya, "Akala ko ako lang ang kumuha ng form eh."
"Well, girl alam mo namang uhaw din ako sa mga college boys, siyempre kumuha na rin ako, nakita kita eh." Kinindatan niya ako.
"Hindi naman college boys ang punta ko dito eh." Saad ko sa kaniya.
"Gan'on din iyon, tignan mo iyong nasa pinakaharap, gwapo noh?" Wika niya na parang may pagpigil ng tili.
Hindi pa naman nagsisimula ang exam, nasa harap ang proctor. Sinulyapan ko ang sinasabi niya at nilingon siya.
"Mestiso lang naman!" Pagbibiro ko sa kaniya. Pabirong hinampas niya naman ang mga braso ko. "Anong mestiso? Gwapo nga oh! Matangkad pa" Balik saad niya sa akin.
"Palibhasa kasi maitim ka! Pero girl alam mo bang bagay ang choco sa gatas?" Pang-aasar niya sa akin.
Kumunot naman ang noo ko sa kaniya, "Ano ako bear brand?"
Tumawa siya at hinampas ko siya ng malakas dahil ang lakas ng tawa niya.
Akala mo naman maganda ang tawa niya eh parang biik na kinakatay ang panlalaki niyang tawa, nakakahiya dahil napatingin sa amin ang lalaking tinutukoy niya at ang proctor.
7:55 AM nang ibigay ang materials na gagamitin sa exam. Saktong alas ocho magsisimula ang timer. The entrance exam is good for three hours. Ang susunod na exam mamaya ay para sa isang inooffer nila na scholarship. Isang oras ang pagitan at ang break namin.
Ang isang scholarship kasi ay ibabase sa result ng scores ng exam.
"Good luck, bebs. Hwaiting!" Bulong sa akin ni Cedrick. "Good luck rin, nawa'y pumasa!" Saad ko.
Nagbigay ng pahuling instructions ang proctor at pinindot ang timer hudyat na pwede na kami sumagot. Pinakalma ko ang sarili at nagsagot na.
Bawat numero ay binigyan ko ng pansin, lumipas ang trenta minutos at nasa math na part ako. Medyo nahirapan ako dahil hindi ko nareview ng maayos ang part na ito.
Ramdam ko ang pag-iinit ng pisngi ko habang nagsasagot. Ano na ba kasi ang sagot dito?
Ang bilis lumipas ng oras, ni hindi ko namamalayan na malapit nang matapos ang exam, 15 minutes before it ends, natapos ko na lahat.
Binalikan ko nalang ang mga numero na hindi ako sigurado sa sagot. Nang tumunog ang timer, napapitlag rin ako. Ipinasa na ang mga answer sheets bago ang materials.
Dinismiss na kami ng proctor. Nagsilabasan ang mga examinees, kumapit sa akin si Cedrick habang papalabas kami.
"Ria! Hindi ata ako makakapasa sa exam!" Madramang saad ni Cedrick sa akin.
Umiling naman ako at binalikan ang mga sagot ko na naalala ko. Pati ako kabado na baka mali ang mga naisagot ko.
"Huwag mo nga akong pinapakaba! Pati tuloy nahahawa sa pagiging negatron mo. Positive lang dapat Ced!" Nakanguso kong saad.
Pumunta kami sa canteen ng testing center. May isang oras pa naman bago magsimula sa scholarship exam.
Umupo kami sa table ni Cedrick at nagkuwentuhan. Sabi niya 6:45 daw nandito na siya, kakaunti pa lang ang tao. Meron din daw siyang nakasabay na gwapo sa bus.
We spent our time resting our minds. May isang oras pa kaming pahinga. Nanonood kami ni Cedrick ng K-drama.
Hindi ko natapos ang serye kaya itinuloy ko na ngayon. "Ang haba talaga ng buhok sa kipay ni Kim! Sana all!" Sabi niya ng makita ang nakakakilig ng skinship ng dalawang bida.
Nakahilig ang kaniyang katawan, wala namang kaso sa akin iyon dahil hindi naman kami ilang sa isa't-isa. He's like my brother pero may topak rin.
Natapos ang isang episode at tumayo na kaming dalawa. Pati kasi siya naisama sa mga kukuha ng scholarship.
"Akala ko talaga entrance exam lang iyong binigay na form, pati rin pala scholarship! Haist." Saad niya sa akin bago pumasok muli ng room.
Sa ngayon kakaunti nalang kaming nag-exam. Good for two hours, may mga part din ng exam na utak talaga ang gagamitin, because it's more on analysis.
Nairaos namin ni Cedrick ang exam. Natapos nng ala una ang unang batch. 1:30 pm naman ang panghuling batch sa linggo na ito.
"Bebs tara gala." Hinila na ako ni Cedrick palayo sa testing center,
Naghintay kami ng maaaring sakyan sa waiting shed. Hindi naman kami natagalan dahil marami na kami doon at may paparating na mga jeep.
"Manong, Ayala po dalawa." Inabot ni Cedrick ang bayad. "Libre ko na pamasahe kasi kasama naman kita," sinabayan niya pa ako ng kindat.
Mainit-init pa ngayong oras dahil tapat ang araw. Bumaba kami ni Cedrick at pumasok sa loob.
Sa wakas makakakain na kami ng pananghalian. Pumasok kami sa mang-inasal. Kaunti ang mga nag-oorder at hindi rin masyadong puno ang mga upuan.
"Hanap ka ng upuan natin girl, ako na oorder." Tumango ako sa kaniya at ibinigay ang bayad at order ko.
Naupo ako sa sa may bintana. Inaantok ako pero nilabanan ko iyon. Pinapanood ko ang mga tao sa labas. Mga magkahawak-kamay na nagdadate. Napaiwas naman ako ng tingin.
Tumama ang aking mga mata sa isang tao na hindi ko nakita ng ilang araw. He is staring right through me. Is he mad? I don't remember doing anything. All I know is that my heart beats never changed.
Simula noong umuwi sila, it was that time when my heart recognized something unknown. Beats that are erratically speeding itself. Reasons that are empty and not found but just the music of my heart dancing with the mere presence of him.
Umigting ang mga panga niya nang nakita si Cedrick na papalapit sa pwesto ko. He kept himself calm at iniwas ko naman ang mga tingin ko. He kept his eyes on me like I'm his target.
'Don't worry Captain, I'm not leaving your sight.'
Kumain na kami ni Cedrick. Napaungol siya sa unang subo niya. "Ughmmm! Sarap!"
Napatingin ako sa paligid ko kung may nakarinig ba sa kaniya. Uminit ang pisngi ko nang may mga ilang sumulyap.
Sinipa ko ang mga paa niya dahil ang laswa niya pakinggan.
"Tang'na mo ano 'yon?!" Halos pagalit kong saad.
Tumawa lang siya at nagkibit-balikat. Ibinalik ko ang tingin ko kay Perses. Tumaas ang kilay niya sa akin. Ibinaling ko nalang sa pagkain ko ang tingin. Nagugutom na talaga ako.
Teka, kumain na rin kaya siya? Baka mamaya hindi pa at pinapanood niya pa akong kumakain. Hindi ko rin naman ang numero niya kaya hindi ko rin maitanong.
Kumain kami ng tahimik ni Cedrick, nakailang rice din siya at ang kalahati ay ibinibigay niya sa akin.
Lugi kasi kapag nag-unli rice din ako. Kaya para makatipid, si Cedrick ang nakaunli-rice at ibinibigay ang isang rice kapag nagpapalagay siya ng kanin.
"Girl, huwag ka masyado pahalata."
Nang may dumaan na crew at akmang magbibigay siya ng kanin, sinubuan niya nalang ako at hinintay na makadaan ang crew.
"Sarap ba babe?" Nakangiting saad niya.
"Hmm." Tango ko sa kaniya at inilagay agad ang kanin sa plato ko.
Napatawa naman kaming dalawa. "Miss, sabaw po dalawa!" Ani niya.
Natapos kaming kumain ni Cedrick, nagpahinga muna kami saglit at umorder ng dessert.
"Daming allowance ah!" Pang-bibisto ko sa kaniya.
Ngumisi siya sa akin, "Kupit lang 'to don't worry!"
Tumawa kaming dalawa. Umorder siya ng halo-halo na panghimagas. Masarap pala makalibre kapag komportable iyong tao sa'yo pati ikaw.
"Yiee, baka naman gusto mo na ako niyan?" Asar ko sa kaniya.
"Heh! Manahimik ka, kadiri naman kung sa choco pa ako magkagusto!" Natatawang saad niya.
"Gusto ko Afam, o ireto mo nalang ako sa mga Victoriano." Ngisi niya habang tumataas ang kilay.
Kumunot naman ang mga noo ko sa kaniya, at tinawanan niya ang ekspresyon ko.
Hindi na siya nagbiro dahil natutunaw na ang ice sa halo halo niya. Gan'on rin ang ginawa ko, kumain.
As for Perses, hindi ko na siya nakita sa upuan niya kanina. I might deal with him later.
- Writer
