Rest, My Love (Hunters Series 1)

Kabanata 11

Nagising ako ng madaling araw. Nangalay ang aking leeg na nakasandal sa aking katabi. I can't disturb him from his sleep.

My stomach grumbled. I haven't eaten anything since we got here. Tinignan ko si Perses at mahimbing ang tulog nito.

From what I remember, I left my bag in his car since I can't see my bag inside the room.

Kinapkapan ko siya para sana hanapin ang susi. Since his hand are rested on the sofa, ang kaniyang ulo ay nakapatong sa ulo ko. Inialis ko ang nakasandal niyang katawan ng maayos para hindi magising.

"Asteria," He mumbled in his sleep when I tried touching his pocket in his pants.

Huminto ako at tinignan siya. Mahimbing pa rin ang tulog nito.

Did he just sleep talk? Napangiti naman ako nang marinig na ako ang binanggit niya sa pagtulog niya.

Narinig kong kumalampag ang susi ngunit hindi ko ito nakita sa bulsa ng pantalon niya.

I leaned on his chest to look where did I hear the keys. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang susi.

It was hanged close to his crotch. Nag-aalanganin akong kunin iyon. I could accidentally touch him if I continue it.

Sinulyapan ko ulit siya. Napabuntong-hininga nalang ako. Hindi ko alam kung itutuloy ko pa ba.

'Wow Asteria! How dare you get his keys? Just because he likes you doesn't mean you have all the rights to him.'

I shook my head because of the thought. Hindi ko nalang itinuloy. Umalis ako sa inuupuan namin. I want to go out because I can no longer sleep once I wake up.

Lumapit ako kay nanay at tinignan siya. She's also sleeping soundly. Hinalikan ko siya sa noo at lumabas na ng kwarto.

I know nothing about hospitals except identifying private and public. Ang alam ko ay pribadong ospital ang pinagdalhan kay nanay.

Because I love adventures and I am always curious, I went to the rooftop. Habang naglalakad ako sa hagdanan, I can't help but feel scared as well.

Sino nga ba ang hindi? This is where life has begun and will end. Too many lost souls or whatever.

Nakaramdam ako ng lamig habang papaakyat ng hagdan. Even though there are lights, it's so quiet and kinda creepy here.

I shrugged on that thought. Mas lalo ko lang tinatakot ang sarili ko at nakalimutan ko na nga tuluyan ang aking pagkagutom dahil sa aking mga pinag-iisip.

Panghuling hagdan nalang at mula rito, naramdaman ko na ang malamig na hangin na dulot ng gabi.

Binuksan ko ang pintuan nang makarating na ako doon. The wind moved through me and danced with my hair. I only have my cardigan with me, not enough to keep me warm.

I love the cold anyway, relaxing and chilling. Walang tao doon. Right from here, I can see distant lights. Siguro sa Valladolid banda iyon o ibang probinsya.

Umupo ako hindi kalayuan sa dulo ng rooftop. I guess it's already three or four in the morning. It was so quiet in here. The moving lights seen from a distance were cars or trucks driving to I don't know where.

It is the hour where routine starts for those who are early birds. Hindi naman ako nagigising ng ganitong oras, nitong mga araw kasi ang tinutukan ko lang ay ang pagrereview.

I bet I'll only wake up this early when I go to sleep early as well. I let my thoughts rummage into my body as I look into the unknown.

I wonder how I and Perses got here. Masyado ba kaming mabilis? Since when did he like me? Sabi niya naghintay daw siya.

Did he like me back then? I don't know about the thought. I never felt him liking me before anyway, not until he fetched me in my school.

I heaved a sigh, dumaan muli sa aking isipan ang tungkol sa pinag-examan ko. If I pass the exams, paano na si Nanay?

I really want to study in a good school pero mukhang dito nalang rin ako magkokolehiyo. I guess I have to change my course.

Narinig ko ang kalampag ng pintuan hindi kalayuan sa akin hudyat na may pumasok at mukhang nagdabog. I was shocked but I never looked back. Rinig ko ang hingal ng tao na papalapit sa akin.

"Asteria." His husky voice from behind soothed my senses.

Lumingon ako sa kaniya at kita sa kaniya na siya ay tumakbo rito.

"Why did you leave the room? If I didn't wake up I would have not known you already left or missing." Mahinahong saad niya pero ramdam pa rin na parang naiinis siya.

Hindi ako sumagot at ibinalik sa harap ang aking tingin. Naramdaman ko naman ang presensya niya sa tabi ko. Lumapit siya sa akin, he made his way to cling myself unto him.

I felt him breathed on my neck as I am sitting on his lap. "Don't do that again hmm?" His bedroom voice stated. Tumango ako sa kaniya, my arms are already clinging on his neck.

He rested his face on my neck while his arms are already locking me. I blushed when a thought popped into my mind. A sudden realization hit me that this is the first time we became intimate aside from him kissing me.

I used my arms to play with his hair. Mas isiniksik niya naman ang sarili niya sa akin. His warmth already occupied my system.

"Why did you leave hmm?" Rinig ko ang reklamo sa tanong niya.

I chuckled as I hear him groan. "Answer me, love." Namula naman ako sa tawag niya sa akin.

He looked up to me, well not really since I am only a small lady sitting on his lap while he...is a big baby, my big man.

"Hindi po kasi ako makatulog kaya ako lumabas." Saad ko sa kaniya habang nakatitig lang siya sa akin.

I feel my insides churn as we look at each other. I cupped his face using both of my hands.

"Bakit ang gwapo mo kuya? Ngayon ko lang napansin." I asked him while tracing circles in his hollow cheeks.

Nabasa ko ang inis sa mga mata niya. "What?" I asked innocently.

"Are you intentionally teasing me? Sweetheart, you won't like it once I get angry." Wika niya na seryoso ang boses.

Oh dear heavens, I'd always be crazy for his voice. I caress his face, I am feeling his stubbles against my palm. He held my other hand and slowly, without breaking his stare, kissed my hand in front of me.

I cursed in my head as thousands of butterflies occupied my stomach flying their way to my heart.

"Why now?" Tanong ko sa kaniya. He held the hand he kissed a while back. I am feeling his warmth on my hands as he also traced circles with his thumb.

"I also don't know." Sagot naman niya. Niyakap ko nalang siya ng tuluyan. It's my instinct of mine to do so.

He chuckled and renew his hold on me. Both of his arms are hugging me. I rested my head on his shoulders nearing his neck. We stayed like that for a while. With stars that are alive and quiet atmosphere, I think I reached my satisfaction in life, our peace.

Being with him feels new and right. I recall our moments as friends, he really treated me as his sister back then. I did not have any uncomfortable moments when I'm with him.

Back then, he is just like the two, caring and strict yet I found home in them. Iyong pakiramdam na laging may naghihintay sa'yo sa bandang dulo.

Even after my worst days, they became my happy pill. Despite in absences of their presence, there is always a reserve. It may be Kuya Ajax, Kuya Eryx, or Kuya Maximus. I chuckled at the thought kuya.

"I'm hungry old man." Nakanguso ko nang saad habang nakasandal sa kaniya.

Right now, when he is with me, the carefree within him is only shown in me. He may be reserved most of the time but it became different as we share our very intimate moment, this.

"Hmm." He gently said to me with a hint of amusement in his voice.

Bumangon na ako mula sa pagkasandal ko sa leeg niya. I accidentally pouted my lips in front of him as I speak. "I said I'm hungry, I wanna eat, shall I?" I sensually said and moved in his lap.

I heard him muttering a curse before stealing a smack on my lips. "Oh dear baby, don't dare to move!" He then groaned.

Napatawa naman ako hudyat ng paggalaw ko habang kalong niya ako. "For heavens' sake sweetheart! Stay f*****g still!"

Tumigil ako sa pagtawa nang may maramdaman sa gilid ko. I blushed as it accidentally hardens itself.

"Now tell me, sweetheart, that's your f*****g effect on me so stay still while I am still sane." He rested his head on my neck while I stay still.

His grip against mine tightened as he plants small kisses on my neck. "Perses." Pabulong na wika ko sa kaniya.

Pahabol pa niyang kinagat ang balat sa aking leeg bago ako pinakawalan. HInampas ko ang braso niya dahil sa ginawa niya. Ang huli, tumawa at niyakap nalang mulli ako.

Umalis kami ng rooftop na magkahawak ang kamay. Nakalabas na kami ng emergency exit stairs. The hallways are quite busy. Hihiwalay sana ako sa kaniya dahil may mga nakatingin na mga nurse sa kaniya. He didn't let me go anyway.

HIndi muna kami dumiretso ni Perses sa kwarto ni Nanay marahil tulog pa ito, he made sure to fill my stomach with real food.

"There's a small eatery near the hospital. We'll eat there." Saad niya habang palabas kami ng ospital.

Tumango naman ako sa kaniya at hindi ko na inintindi ang sinabi niya basta makakain lang kami.

Pumasok kami sa sinasabi iyang karinderya, it is not that much packed up pero may mga nurses at ibang doktor na kumakain dito.

"Mr. Victoriano!" Saad ng isang doktor na tingin ko ay kaedaran niya.

Lumapit ito sa amin at humiwalay na ako sa kaniya. Napatingin naman ito sa akin. Itinuro ko ang harap kung saan ang mga pagpipilian na mga lutong pagkain. Tumango naman ito.

Marahil nag-usap ang dalawa. The two nurses not far away from my distance looked at me. Nang nakitang nakatingin ako, nag-iwas naman ang mga ito ng tingin.

"Ano sa'yo neng?" Saad ng matandang babae. Tumingin muna ako sa gawi nila Perses.

'Wala akong pambayad' mensahe ko sa kaniya gamit ang mga mata. Tumayo naman ito at lumapit na sa akin. Nag-paala ito sa doktor na kausap nito kani-kanina lang.

Itinuro ko naman ang ulam na gusto ko habang tinuro niya rin ang sa kaniya.

"Titingin ako ng mauupuan natin." Wika ko sa kaniya bago umalis.

The two nurses were again looking at me as if I did something wrong. Nakaupo na ako at nag-uusap sila. Kumunot ang noo ko sa kanila.

It's Sunday today. Dapat ngayong mga oras magigising pa lang ako at maghahanda para sa unang misa kasama si Nanay, pagkatapos ay pupunta sa mga Victoriano.

Hinarang na nang tuluyan ng katawan ni Perses ang titig ko sa dalawang nurse.

Inilapag niya sa harapan ko ang pagkain. We did not waste any minute at nagsimula nang kumain.

He eats with poise kahit medyo mabilis at nahiya naman ako dahil subo ako ng subo sa harapan niya. I heard him uttter a chuckle.

"What a lovely lady baby." Saad niya habang tinitignan niya ako.

I rolled my eyes for him to pay attention to my attitude towards him instead of the way I eat in front of him.

Nang matapos kami kumain, nagpahinga kami saglit bago bumalik. Nakaalis na ang dalawang nurse. Napabuntong-hininga nalang ako at inalis sa aking isipan ang namumuong akusasyon sa dalawang iyon.

"What's wrong?" Tanong sa akin ni Perses habang nakalingkis braso ko sa kaniya.

Hindi ko siya tinignan. "Wala, nabusog lang ako. Salamat sa libre!" Masayang saad ko.

Ang langit ay nagsisimula nang lumiwanag hudyat na papalapit na ang haring araw.

Nakarating kami sa palapag ng tinutuluyan ni nanay. "Sana gising na siya."

"Maybe she's already awake, let's go." Ani niya at binuksan ang pinto. Dinalhan na rin namin ng pagkain si Nanay kung sakaling wala pa ang hospital food.

Gising na ang nanay at nagtama ang tingin namin. Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya. May namumuong luha sa aking mga mata kaso napigilan ko ang pagtulo ng mga ito.

"Nanay! Pinakaba niyo ako!" Saad ko sa kaniya na parang bata.

Tumawa naman siya. Sino ang tatawa na nasa hospital bed? Hindi ba dapat ngiti lang?

"Hay naku anak! Pagod lang ito ng Nanay, siguro ganito talaga pag nagkakaedad na." Ani niya at hinaplos ang aking buhok.

Napasulyap ako kay Perses. Tumingin din si nanay sa likuran ko.

Ramdam kong lumapit si Perses kay Nanay. Tumayo naman ako para bigyan siya ng daan.

"Kumusta po?" Wika niya. Tinitigan lang ng nanay si Perses at tumango.

"Okay naman na Hijo." Saad naman ni nanay.

Tumango naman si Perses at nagsalita muli.

"Nay, if you would allow me to."

Kumunot ang noo ni nanay at tumingin sa akin nang nagtatanong na mga mata.

"I'd like to court your daughter." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Nanlaki rin ang tingin sa akin ni nanay.

Ligaw? Manliligaw pa siya sa lagay niyang iyan eh nakailang halik na ang kinuha niya sa akin?

Umiwas naman ako ng tingin nang sumulyap sa akin si Perses.

"A-anak, a-ano ito? Hijo? Ligaw" Saad ng nanay na parang nabigla sa sinabi ni Perses at aligaga sa balita.

Tumango naman si Perses. "Hijo, wala namang kaso ito sa akin. Magkokolehiyo na rin naman siya, pero hindi ba ito nakakaabala sa ginagawa mo o sa magiging pag-aaral niya?" Tanong ni nanay na animo'y nag-aalala na parang magiging sagabal pa sa trabaho ni Perses ang panlligaw niya at sa pag-aaral ko.

"Hindi po, I just know that I'm sure of her and I'll pursue her no matter what it takes. And about on her studies, I'll make sure not to be a disturbance to her." Saad niya habang nakatingin ng diretso kay nanay.

Not long after, he got the approval of nanay. Pinalapit niya ako sa tabi ni Perses.

"Dalaga na talaga ang mahiyaing anak ko lang noon." Nilambing ako ni nanay sa harapan niya.

Pinanood lang kami ni Perses. I don't mind his presence. Tinignan ni Nanay si Perses.

"Parehas talaga kayo ng istilo ng tatay niyo sumuyo ng babae. Nauuna na ang halik. Alagaan mo ang anak ko iyon lang ang maipapayo ko." Saad ni nanay at nanlaki ang mga mata ko nang malaman niya.

Hindi naman kami malandi ni Perses sa publiko pero bakit parang maraming alam ang nanay?

Tumawa ang nanay, "Hay naku Anak, papunta ka pa lang, pabalik na ako. Galawan niyo ha." Wika niyang nang-aasar.

Umiwas na lang ako ng tingin.

"HInulma ko ang anak ko para sa tao na mag-babahay sa kaniya kaya huwag mo sana akong bibiguin hijo."

I felt his hands holding me tightly while looking at nanay. "Your words will always be in my mind nanay. We're both starters in this relationship but I'll make sure to keep this relationship stronger ."

My heart flutters with his sudden words. Napangiti ang nanay sa amin at tumango. "You have my blessing hijo." Pang-aasar ni nanay sa amin.

"Nay! Hindi pa ako ikakasal ano ba?" Mahinhing saad ko kahit na kinikilig ako sa loob-looban ko.