NAGHILOM nang mabilis ang sugat at mistulang umurong ang dugo. Walang mababakas na kahit anong marka ng isang malalim na sugat nang dahil sa pagkakatarak ng palaso. Ganoon ang nasaksihan nina Esmeralda nang marahang bunutin ni Satur ang palasong tumama sa likuran ni Vienan. Ang mapalad na nilalang naman ay napangiti sa kaniyang reynang may bahid ng luha ang mga mata.
“Hindi ba’t sabi ko sa inyo, hindi ako maaano?” makahulugang tinuran ni Vienan. “Hindi man ako lumaki sa piling ng aking mga kauri, lalong-lalo na sa kandungan ng aking tunay na ina na hindi ko nasilayan, nababatid ko ang lahat hinggil sa akin.”
“Kakaiba siya,” sabat ni Efrim. “Siya ang puprotekta sa inyong lahat, sa halip na kayo.”
Walang mapagsidlan ang tuwa ni Esmeralda, ganoon pa man ay muli siyang nabalot ng pangamba n
