Chapter 48
Aira
Lumipas ang mga araw. Sumunod ang mga buwan. At sa pagitan ng bawat paghinga ko, iisa lang ang dahilan kung bakit ako patuloy na bumabangon—ang anak ko.
Kung may sukatan ang pagod, lampas na ako roon. Kung may hangganan ang lakas, matagal ko na iyong nilampasan. Pero hindi puwedeng huminto. Hindi ako puwedeng mapagod. Dahil bawat oras na humihinto ako, parang binabawasan ko ang pagkakataon ni Derick na mabuhay nang maayos.
Sa umaga, cashier ako sa Johnson Bakery. Nakatayo nang matagal, paulit-ulit ang ngiti, paulit-ulit ang sukli, paulit-ulit ang tanong na “Ano po ang order?”
Sa gabi naman, kapag tulog na ang karamihan, saka ako pumapasok sa isang maliit na restobar. Hindi ako waitress. Hindi rin ako bartender. Tagaligpit lang ng bote ng alak, taga-punas ng mesa, taga-
