Chapter 47
AIRA
Isang buong taon na ang lumipas mula noong unang umiyak si Baby Derick sa loob ng NICU—mahina, halos paos, parang humihingi ng paumanhin sa mundong hindi pa niya lubusang kilala. Isang taon mula nang unang matakot ang puso ko na baka hindi ko siya kayang ipaglaban. Na baka mawala siya sa akin at baka hindi ko iyon makayanan.
Ngayon, nakatayo ako sa maliit naming inuupahang bahay dito sa Holand, may hawak na kutsarang kahoy habang hinahalo ang niluluto kong pansit. Simple lang. Walang bongga. Walang malaking handaan, pero panatag na ang puso ko, hindi man lubusan at lest, may improvement.
Sa mesa, may maliit na cake na may asul na ribbon. Isang kandila lang ang nakatusok. Sa gilid, ilang supot ng prutas at kaunting handa—nilagang itlog, lumpiang shanghai, at spaghetti na
