Chapter 101
Ayesha's POV
Naging sobrang gulo ng isip ko ng hapon na iyon ngunit kahit na hindi na ako muli pang nagsalita ay hindi naman ako ni Sandy. Wala rin siyang sinasabi ngunit alam ko na pinapanood niya ako sa aking pag-iyak. At dahil wala rin naman na akong lakas pa para lingunin siya ay hindi ko alam kung ano ang posibleng iniisip niya sa akin.
Hinayaan lamang ako ni Sandy na umiyak nang umiyak at sa pag-iyak ko ay nabawasan kahit papaano ang bigat ng nararamdaman ko. Maging ang takot ko para sa magiging kinabukasan ng anak ko ay nabawasan din naman kahit papaano. At sa tingin ko ay mas magiging magaan din naman ang pakiramdam ko sa mga susunod pang mga araw.
Ang tanging kailangan ko na lang na gawin sa ngayon ay ang gawing pinal ang mga plano ko sa aking pagbubuntis. Mas mabu
