Nagpatuloy pa ang pag-uusap namin ni Aling Sinag kahit na sumapit na ang gabi.
“Aling Sinag—”
“Madilim na pala, iho. Hindi pala kaya ng oras na matapos ngayon. Mabuti pang papasukin mo na ang kaibigan mo. Dito na kayo magpalipas nang gabi dahil delikado na kung uuwi pa kayo sa tinutuluyan n’yo.”
Si Jaxton ay nasa labas pa nga pala.
“Paano po ‘yong pag-uusap natin?” tanong ko nang sumabay na sa pagtayo niya.
“Bukas na natin ipagpatuloy dahil mahirap na ngayong gabi. Ang oras ngayon ay para magluto muna ako at para may makain kayo bago matulog. May pamalit ba kayo?”
Napatango naman ako. “Ah, opo,” tugon ko. Mabuti na lang nagdala kami ni Jaxton ng bag, lalagyan ng mga importante naming gamit kung sakaling gabihin kami. “Saan po kami p’wedeng matulog?” tanong ko naman.
“Sa kanan
