OOPS... WRONG BILLIONAIRE

Kung may isang aral man akong natutunan sa limang minutong pagtakbo gamit ang tatlong pulgadang heels sa mamahaling carpet ng hotel na 'to, iyon ay ang huwag na huwag magtitiwala sa lalaking ang paboritong pabango ay amoy kasalanan at pagtataksil. "Kisses, bumalik ka rito! Huwag mo nga akong ipahiya rito sa gitna ng hallway!" Hingal na hingal ako habang maririnig ang kalabit ng mga tumatama kong sapatos sa sahig. Bahagya kong inayos ang medyo masikip na VIP party server uniform na suot ko. Kulay itim 'to na may gintong trimmings sa gilid, napakaganda tingnan sa malayo, pero sa totoo lang ay parang binibitay ang tadyang ko sa sobrang sikip. Unang gabi ko pa lang sa trabahong 'to pagkatapos kong makuha ang part-time gig sa rekomendasyon ng pinsan ko, pero pakiramdam ko ay tatlong taon na ang bawas sa buhay ko. Hindi ako tumigil sa pagtakbo. Sa katunayan, mas binilisan ko pa ang hakbang ko kahit kumakabit na ang pananakit sa kanang bukung-bukong ko. "Kisses! Nakikinig ka ba sa akin?!" sigaw uli ni Marco mula sa likod ko. Maririnig ang mabibigat niyang tapak na sumusunod sa akin. "Huwag kang umarte na parang ikaw ang naagrabyado rito! Tapos na tayo, 'di ba? Bakit kailangan mo pang gumawa ng eksena sa harap ng mga bisita ko?!" Nanggigigil na napapikit ako habang patuloy sa paghakbang. Gusto kong lumingon. Gusto kong huminto, mag-u-turn, at isaksak sa ngipin niyang mukhang cabinet ang dulo ng stiletto ko. Hindi ako tumatakbo ngayon dahil natatakot ako sa kaniya. Kailanman ay hindi ako natakot sa lalaking iyon. Tumatakbo ako dahil sobrang init na ng ulo ko at kapag hindi ako nakalayo sa kaniya sa loob ng limang segundo, makakapatay ako ng tao at ayaw kong makulong nang nakasuot ng VIP server uniform. Pano ba naman kasi, kalahating oras pa lang ang nakakalipas nang mahuli ko ang gago sa lounge. Nakasandal sa mamahaling sofa, may hawak na baso ng whisky, at nakakapit ang kamay sa bewang ng isang babaeng halos mawalan na ng tela ang damit. Ang lakas pa ng loob na sabihin sa akin kanina na nagtatrabaho lang daw siya at nagha-handle ng napakahalagang client. Client pala ang tawag ngayon sa pakikipaglamutakan sa pampublikong lugar. Nang komprontahin ko siya, ang lakas pa ng loob niyang ipamukha sa akin na masyado raw akong iskandalosa at dapat daw ay magpasalamat pa ako dahil pinalalabas niya akong may dignidad sa harap ng mga kaibigan niya. "Kisses! Huminto ka sabi e!" galit na sigaw uli ni Marco. "Manahimik ka, Marco! Kapag ako talaga hindi nakapagpigil, wawasakin ko 'yang mukha mo!" sigaw ko pabalik nang hindi lilingon. "Ano?! Subukan mo lang! Kapag gumawa ka pa ng ingay rito, ipapatanggal kita sa manager mo! Alam mo namang kakilala ko ang may-ari ng agency niyo!" Napakunot ang noo ko sa matinding inis. Akala mo naman kung sinong napakapangyarihan kung makapagsalita, e baon din naman sa utang ang pamilya niya. Dahil sa bilis ng lakad ko at sa dilim ng ilang parte ng hallway na may emergency lights lang dahil gabi na, nag-umpisa nang lumabo ang paningin ko sa sobrang galit. Kailangan kong magtago. Kailangan kong makahanap ng pinto na pwede kong pasukan kahit limang minuto lang para lang makahinga at makapag-isip ng paraan kung paano ko siya saksakin ng balpen nang hindi nahuhuli ng CCTV. Lumiko ako sa kasunod na koridor. Doon ay medyo tahimik at malalaki ang mga pinto. Halatang mga suite na ang naroroon. Sa bandang gitna, nakita ko ang isang pintong bahagyang nakalapat. May nakadikit na plaka sa gilid nito na gold at nakatatak ang mga numero. Sa sobrang panginginig ng kamay ko at sa ingay ng mabilis na footsteps ni Marco na papalapit na sa kanto ng hallway, hindi na ako nagdalawang-isip pa. Mabilis kong hinawakan ang brass handle ng pinto, itinulak 'yon pabalik, at mabilis na pumasok sa loob. Bagsak ang dilim sa loob ng kwarto. Walang kahit anong ilaw na nakabukas maliban sa manipis na sinag ng buwan na tumatagos mula sa malaking glass window sa kabilang dulo. Pikit-mata kong dahan-dahang isinarado ang pinto para hindi lumikha ng kahit anong ingay. Nang marinig ko ang bahagyang click ng lock, nakahinga ako nang maluwag. Inisandal ko ang likod ko sa malamig na kahoy ng pinto at pinalabas ang malalim na buntong-hininga. "Gago ka talaga, Marco. Swerte ka ngayon at mabait pa ako," bulong ko sa sarili ko habang hinahawakan ang dibdib kong mabilis ang t***k. Mula sa labas ng pinto, narinig ko ang footsteps ni Marco na yumayanig sa hallway. "Nasaan na 'yon? Napanuod niyo ba kung saan pumunta 'yong babaeng 'yon?" boses iyon ni Marco na tila may tinatanong na Utility staff sa labas. Napatakip ako sa bibig ko. Huminto ako sa paghinga. Pinakinggan ko ang bawat galaw sa labas. "Sir, baka po bumaba na sa elevator," sagot ng isang boses sa labas. "Tsk. Nakakainis talaga 'yong babaeng 'yon. Napakairitable," reklamo pa ni Marco bago unti-unting humina ang mga hakbang niya palayo. Salamat sa Diyos. Napangiti ako nang bahagya. At least nakatakas ako sa eksena. Ngayon, ang problema ko na lang ay kung paano ako lalabas dito nang hindi nahuhuli ng kung sinoman ang nakatira sa kwartong 'to. Sa tingin ko naman ay walang tao dahil sobrang tahimik at sarado ang lahat ng ilaw. Baka hindi pa nabubuksan ng housekeeping o kaya naman ay pinalabas lang muna ang guest. Huminga ako nang malalim at mag-uumpisa na sanang kapain ang pader para sa light switch nang biglang may marinig akong mahinang kaluskos sa may sahig. Bago pa man ako makagalaw o makalingon, isang napakalakas at napakainit na bisig ang biglang pumalibot sa bewang ko mula sa likod. Napasigaw sana ako pero bago pa man makalabas ang boses sa lalamunan ko, isinandal na ng kung sinoman ang buong katawan ko sa pader sa gilid ng pinto. Ang bilis ng pangyayari. Sa isang iglap lang ay naipit na ako sa pagitan ng pader at ng isang napakatangkad na katawan ng lalaki. "Hmm..." Isang mababang boses ang gumuhit sa gitna ng kadiliman. Nanigas ang buong katawan ko. Amoy na amoy ko agad ang napakabangong timpla ng mamahaling woodsy perfume, malamig na menthol, at ang amoy ng tubig dahil tila katatapos lang niyang maligo. Ramdam ko ang basang dulo ng buhok niya na dumapo sa balikat ko dahil medyo nakatagilid ang ulo niya malapit sa leeg ko. "Anong..." nauutal kong sabi. Hahawakan ko sana ang dibdib niya para itulak siya pero nang dumapo ang kamay ko sa gitna ng dibdib niya, naramdaman kong wala siyang suot na paitaas. Bukod doon, napakatigas ng dibdib niya at ramdam na ramdam ko ang init ng balat niya. "M-Mr... Sir, wait!" mabilis kong sabi gamit ang nanginginig kong boses. "Maling kwarto—" Hindi ko natapos ang sasabihin ko dahil mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa bewang ko. Inilapit niya ang mukha niya sa mismong gilid ng tainga ko. Ang init ng bawat paghinga niya ay nagpapatayo ng balahibo ko sa buong katawan. "You're late," paos, malamig, at napakagwapong boses na bulong niya sa mismong tainga ko. Panginoon ko. Bakit kahit sa gitna ng panganib ay nakuha pa ng utak ko na pansinin ang boses ng lalaking 'to? "N-No, Sir, nagkakamali ka—" "My friend said you're the best tonight," putol niya sa sinasabi ko. Mas lalong bumaba ang boses niya, puno ng kapangyarihan at pagkabagot na tila sanay na sanay na nakukuha ang lahat ng gusto niya sa isang iglap lang. "Prove it." Napatigil ako. Nanlaki ang mga mata ko sa gitna ng dilim. Friend? The best tonight? Prove it?! Aba, hoy! Putris na buhay 'to! Napaatras ang utak ko ng limang segundo bago tuluyan nag-connect ang mga tuldok sa isip ko. Inarkila? May ipinadala ang kaibigan niya? Pampalipas oras? Gago! Akala ba ng lalaking 'to ay ako 'yong bayaran na inorder ng kaibigan niya para sa kaniya ngayong gabi?! "Teka nga muna, Mister! Hindi ako—" Mag-iingay na sana ako nang biglang marinig ko ang mabilis na mga hakbang uli sa labas ng pinto. "Sir Marco, sigurado po ba kayong pumasok siya sa koridor na 'to?" boses 'yon ng hotel security manager. "Oo! Dito ko siya huling nakitang tumakbo! Tignan niyo 'yong mga pinto! Baka nagtatago lang sa isa sa mga kwarto 'yon!" galit na sigaw ni Marco mula sa kabilang panig ng pinto. Napatigil ako. Biglang bumara ang laway sa lalamunan ko. Kapag nag-ingay ako rito, bubuksan ng security ang pinto. Kapag binuksan nila ang pinto, mahuhuli ako ni Marco na nasa loob ng kwarto ng isang hubad na lalaki sa gitna ng dilim. Mas lalo niyang ipapakalat sa buong agency na totoong wala akong kwentang babae at baka kasuhan pa ako ng hotel ng trespass. Shit. s**t. s**t. Mas pipiliin ko pang mapagkamalang mamahaling bayaran ng isang amoy-perang lalaki sa gitna ng dilim kaysa ang mahuli at mapahiya sa mukhang unggoy kong ex-boyfriend! Naramdaman kong nag-angat ng ulo ang lalaki. Tila nagtataka siya kung bakit hindi ako gumagalaw at kung bakit tila nakikinig ako sa ingay sa labas. "What are you waiting for?" tanong niya sa akin, medyo iritable na ang tono. "Are you going to stand there all night?" Tumingin ako sa kaniya kahit wala akong gaanong makita sa dilim. Naaamoy ko ang malakas na aura ng kapangyarihan at pera mula sa kaniya. Pikit-mata kong itinaas ang dalawa kong kamay. Dahan-dahan kong inabot ang gilid ng leeg niya. Napakainit ng balat niya. Naramdaman kong natigilan siya nang kaunti sa ginawa ko, tila hindi inaasahan na ako pa ang unang hahawak sa kaniya nang ganito kalapit. "Shut up and just play along," bulong ko pabalik sa kaniya gamit ang pinakamapang-akit na boses na kaya kong likhain habang nanginginig ang buong katawan ko sa kaba. Bago pa man siya makapagsalita uli o makapagtanong kung ano ang ibig kong sabihin, hinawakan ko nang mas higpit ang likod ng leeg niya at iniyuko ang ulo niya pabalik sa akin. Nasa labas pa rin ang footsteps nina Marco. Dahil sa takot kong ma-patrol ng security ang handle ng pinto, ginawa ko ang tanging paraan na naiisip ko para siguraduhing hindi kami makakagawa ng kahit anong ingay na makakatawag ng atensyon sa labas. Iinangat ko ang mukha ko at pikit-matang inilapat ang mga labi ko sa mga labi niya. Lalaking-lalaki. Malamig ang lasa na may halong konting lasa ng mamahaling alak at menthol. Naramdaman kong tumigas ang buong katawan ng lalaki sa gulat. Halatang hindi niya inaasahan na ako ang magiging agresibo sa aming dalawa. Sa loob ng dalawang segundo, walang gumalaw sa amin. Ang tanging naririnig lang ay ang tunog ng bawat hakbang nina Marco sa labas ng pinto na dahan-dahang dumadaan at lumalayo. Nang marinig kong tuluyan nang tumahimik ang hallway sa labas, nakahinga ako nang maluwag sa loob ng halik. Susuko na sana ako at dahan-dahang aatras para mag-sorry at ipaliwanag ang lahat—na mali lang ang kwartong napasukan ko at kailangan ko lang magtago—pero bago pa man makahiwalay ang mga labi ko sa labi niya, biglang nagbago ang galaw ng lalaki. Ang kamay niyang nakahawak sa bewang ko ay mas lalong humigpit. Inilapit niya ang buong katawan ko sa kaniya hanggang sa wala nang natirang puwang sa pagitan naming dalawa. Ang isa pa niyang kamay ay umakyat sa likod ng ulo ko, at sa isang mabilis na galaw, siya na ang humawak sa direksyon ng halik. Gulat na gulat na napaangil ako nang mas lalo niyang pinalalim ang halik. Hindi na 'to pagpapanggap. Napakalalim, napakasigasig, at napakadelikado ng bawat galaw ng labi niya na parang gusto niyang uminom mula sa akin. Nawalan ng lakas ang mga tuhod ko. Kung hindi dahil sa mahigpit na pagkakahawak niya sa bewang ko, sigurado akong bumagsak na ako sa sahig. Nakalimutan ko kung nasaan ako. Nakalimutan ko si Marco. Nakalimutan ko ang trabaho ko. Ang tanging natira na lang sa utak ko ay ang init ng katawan ng lalaking 'to at ang paraan ng paghalik niya na tila binubura ang buong pagkatao ko. Nang sa wakas ay pakawalan niya ang mga labi ko, pareho kaming hingal na hingal sa gitna ng dilim. Nakasandal pa rin ako sa pader habang ang noo niya ay nakapatong sa noo ko. "Not bad," bulong niya sa akin, may kaunting bakas ng smirk sa boses niya na nakakapanginig ng laman. "Maybe my friend was right about you." Napaatras ang dila ko. Kailangan ko nang sabihin ang totoo. Kailangan ko nang tumakas bago pa mas lumala ang lahat! "M-Mister... wait," hingal kong sabi habang pilit na itinutulak ang dibdib niya nang bahagya. "Kasi... kailangan mong malaman na—" Bahagyang gumalaw ang lalaki. Inabot niya ang gilid ng pader at pinindot ang master light switch ng kwarto. Sa isang iglap, bumukas ang lahat ng grand crystal chandeliers sa kisame. Ang napakalakas at mamahaling ilaw ay sumugat sa mga mata ko kaya napapikit ako nang ilang beses para mag-adjust ang paningin ko. Nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko, ang unang nakita ko ay ang gintong plaka sa tapat ng pinto sa kabilang panig na mula sa loob ay nakikita rin pala. ROOM 808 Nanlamig ang buong katawan ko. 808?! Nagpaikot-ikot ang paningin ko. Room 809 ang pinto na dapat ay papasukan ko para sa VIP lounge storage room! Ang Room 808 ay ang presidential suite ng buong hotel! Nanginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko mula sa pintuan patungo sa lalaking nakatayo sa harap ko. Abala siya sa pag-aayos ng basang buhok niya gamit ang isang kamay habang nakatitig sa akin. Nang tuluyang magtagpo ang mga mata namin, parang huminto ang ikot ng mundo ko. Matangkad. Napakaganda ng hubog ng jawline. Ang mga mata niya ay kulay abo na tila napakalalim at napakalalamig tingnan. Ang katawan niya ay parang nililok ng mga diyos sa sobrang ganda ng muscles at abs na may kaunti pang patak ng tubig na gumagapang pababa sa baywang niyang nakatapis lang ng puting tuwalya. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit parang binuhusan ako ng isang balde ng yelong tubig sa mukha. Ang lalaking hinalikan ko sa dilim... ang lalaking inakala kong customer na nag-order ng bayaran... Siya si Valerius Croix. Ang nag-iisang tagapagmana ng Croix Enterprises. Ang pinakabatang billionaire CEO sa buong bansa. Ang nagmamay-ari ng mismong hotel na 'to, at ang taong kilala sa balita na walang puso, walang pinapatawad, at kayang magpakulong ng tao sa loob lang ng isang pikit ng mata. Tumingin siya sa akin nang diretso, pababa sa napunit kong VIP server uniform, at pabalik sa mukha kong namumutla na ngayon. Bahagyang tumaas ang isa niyang kilay. Sa loob-loob ko, isa lang ang naging kataga sa utak ko habang nakatitig sa malamig niyang mga mata: Patay.